شش سال از جنایت نژادپرستانه علیه سیاه پوستان در آمریکا می گذرد: زانوی تبعیض همچنان سنگینی می کند
شش سال پس از قتل فجیع جورج فلوید در آمریکا، زخم های نژادپرستی همچنان التیام نیافته و تبعیض های سیستماتیک علیه سیاه پوستان ادامه دارد.
شش سال پس از قتل فجیع جورج فلوید در آمریکا، زخم های نژادپرستی همچنان التیام نیافته و تبعیض های سیستماتیک علیه سیاه پوستان ادامه دارد.
امروز، ۲۵ مه، شش سال از قتل وحشیانه جورج فلوید، شهروند سیاه پوست آمریکایی می گذرد. مرگ دلخراش او زیر زانوی یک افسر پلیس سفید پوست در مینیاپولیس، به صحنه ای تکان دهنده و نمادی از ظلم و بی عدالتی در تاریخ معاصر آمریکا تبدیل شد و موجی از اعتراضات جهانی علیه نژادپرستی و خشونت پلیس را به راه انداخت.
فلوید، پدر پنج فرزند، در آخرین لحظات زندگی اش بارها فریاد زد: «نمی توانم نفس بکشم»، اما افسر پلیس، درک شاوین، همچنان زانوی خود را بر گردن او فشار می داد. ویدئوی این صحنه که توسط یک شهروند ضبط شده بود، در سراسر جهان منتشر شد و خشم عمومی را برانگیخت. شاوین بعدها به اتهام قتل و آدم کشی محکوم و به بیش از ۲۰ سال زندان محکوم شد.
مرگ فلوید تنها چند ماه پس از قتل احمد آربری و برئونا تیلور رخ داد و به جرقه ای برای یکی از بزرگ ترین موج های اعتراضات نژادی در تاریخ آمریکا تبدیل شد. اما برای بسیاری از فعالان حقوق مدنی، فلوید نه یک استثنا، بلکه نمادی از خشونت ساختاری علیه سیاه پوستان بود.
آمارهای سال های اخیر نیز نشان می دهد که این بحران همچنان ادامه دارد. در سال ۲۰۲۵، پلیس آمریکا به طور متوسط روزانه بیش از سه نفر را به قتل رسانده است و سیاه پوستان در مقایسه با سفید پوستان، نزدیک به سه برابر بیشتر قربانی خشونت پلیس شده اند. سال ۲۰۲۴ نیز مرگبارترین سال از زمان آغاز ثبت رسمی آمار خشونت پلیس در سال ۲۰۱۳ شناخته شد؛ سالی که ۱۳۶۵ نفر در برخورد با پلیس جان باختند، در حالی که نرخ جرایم خشن کاهش یافته بود.
تحقیقات منتشرشده در مجله پزشکی «لنست» نیز نشان می دهد احتمال کشته شدن سیاه پوستان بر اثر خشونت پلیس، ۳.۵ برابر بیشتر از سفید پوستان است. این پژوهش همچنین تاکید می کند که بیش از ۵۵ درصد مرگ های ناشی از خشونت پلیس در فاصله ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۸ یا به درستی ثبت نشده یا اساساً گزارش نشده اند.
شش سال پس از مرگ فلوید، خانواده او می گویند تغییرات وعده داده شده هنوز محقق نشده است. امسال برای نخستین بار خانواده فلوید و خانواده امت تیل، نوجوان ۱۴ ساله ای که در سال ۱۹۵۵ به قتل رسید، در کنار یکدیگر درباره عدالت نژادی سخن گفتند؛ دو پرونده با هفت دهه فاصله، اما با روایتی مشابه از تبعیض نژادی در آمریکا.
در همین حال، وزارت دادگستری آمریکا در دولت دونالد ترامپ اعلام کرده است قراردادهای اصلاح عملکرد پلیس که در دوران دولت جو بایدن با شهرهای مینیاپولیس و لوئیزویل منعقد شده بود را لغو خواهد کرد؛ توافق هایی که پس از پرونده جورج فلوید شکل گرفته بودند.
همزمان، برخی جریان های راست گرا بار دیگر درباره علت مرگ فلوید تردید مطرح کرده و به مصرف مواد مخدر اشاره می کنند؛ این در حالی است که کارشناسان پزشکی قانونی در دادگاه شاوین، نقش مواد مخدر در مرگ فلوید را رد کرده بودند. حتی برخی چهره های محافظه کار خواستار عفو شاوین شده اند.
جمله «نمی توانم نفس بکشم» که فلوید در واپسین لحظات زندگی خود تکرار می کرد، به شعار میلیون ها معترض در صدها شهر جهان تبدیل شد. اما شش سال بعد، خانواده او همچنان هر سال به تقاطع خیابان ۳۸ و شیکاگو در مینیاپولیس باز می گردند؛ جایی که مرگ فلوید به نمادی از بحران نژادی آمریکا تبدیل شد.
برای بسیاری از ناظران، پرونده جورج فلوید نشان داد که نژادپرستی ساختاری در آمریکا با یک حکم قضایی یا چند موج اعتراض از میان نمی رود و مقابله با آن، نیازمند تغییرات عمیق سیاسی و اجتماعی است؛ تغییراتی که به باور منتقدان، هنوز به طور کامل تحقق نیافته اند.
