صراط امن الهی، همان راهی است که پیامبر اکرم (ص) در غدیرخم معرفی و با ولایت عترت (ع) تداوم یافت.
در بخشی از زیارت جامعه ی کبیره میخوانیم: «أَنْتُمُ الصِّراطُ الْأَقْوَمُ»؛ یعنی شما اهل بیت (ع) همان راه استوار خدا هستید. این تعبیر، نشان دهنده ی این است که اهل بیت (ع) تنها راهنما نیستند، بلکه خود، مسیر روشن و مطمئنی هستند که خداوند برای رسیدن انسان به خیر، سعادت و کمال قرار داده است. هر کس در این راه گام نهد، هم در زندگی دنیا از هدایت و برکت بهره مند میشود و هم در مسیر آخرت و رسیدن به رضوان الهی قرار میگیرد.
این صراط الهی با بعثت رسول اکرم (ص) به روی مردم گشوده شد. پیامبر (ص) آخرین فرستاده ی الهی بود و کامل ترین برنامه ی هدایت را برای بشر به ارمغان آورد. او رحمت برای همه ی عالمیان بود و مأموریت داشت انسانها را از تاریکیها به سوی نور هدایت کند. در حقیقت، خداوند به وسیله ی پیامبر (ص)، راه خیر و سعادت را به مردم نشان داد و نعمت هدایت را بر آنان تمام کرد.
اما این راه برای آنکه بعد از پیامبر (ص) نیز تداوم یابد، نیازمند ادامه دهنده و نگهبان بود. به همین دلیل، در روز غدیرخم، رسول خدا (ص) امیرالمؤمنین علیه السلام را بهعنوان ولی و راهبر امت معرفی کرد. غدیر، تنها یک حادثه ی تاریخی نبود؛ بلکه اعلام رسمی همان صراطی بود که مردم باید پس از پیامبر (ص) در آن حرکت میکردند. با ولایت امیرالمؤمنین (ع) و اهل بیت (ع)، راه هدایت روشن و کامل باقی ماند.
قرار بود مردم با قرار گرفتن در این صراط پرنعمت، به بهترین خیرات برسند؛ هم خیرات معنوی مانند ایمان، معرفت، بندگی و قرب به خدا و هم خیرات دنیوی مانند عدالت، آرامش، وحدت و رشد جامعه. ولایت اهل بیت (ع) راهی بود که میتوانست هم فرد را تربیت کند و هم جامعه را به سوی صلاح و کمال هدایت کند. اگر این مسیر، همان گونه که پیامبر (ص) معرفی کرد، دنبال میشد، امت اسلامی سریع تر به برکات بزرگ الهی دست مییافت.
اما دشمن هم بیکار ننشست. ابلیس با نقشه ای پیچیده توانست بسیاری از مردم را از این صراط باز دارد. این انحراف، همیشه با انکار آشکار دین همراه نبود؛ گاهی نام دین باقی ماند، اما معیار اصلی هدایت از جای خود کنار رفت. با این حال، گروهی بر عهد پیامبر (ص) در غدیر وفادار ماندند و راه اهل بیت (ع) را رها نکردند. همین وفاداران از برکات این صراط بهره بردند و چراغ ولایت را در تاریخ روشن نگه داشتند.
خداوند در قرآن نیز به این راه استوار اشاره کرده است. ما هر روز در نماز میگوییم: «اهدِنَا الصِّراطَ المُستَقیم»؛ یعنی خدایا ما را به راه راست هدایت کن. همچنین در سوره ی اسراء میفرماید: «إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلَّتِی هِیَ أَقْوَمُ»؛ یعنی این قرآن به چیزی هدایت میکند که استوارترین و درست ترین راه است. بر اساس روایات، این «أقوم» همان ولایت اهل بیت (ع) است؛ چنان که امام باقر (ع) فرمودند: «یَهْدِی إِلَی الْوِلَایَة»؛ قرآن به سوی ولایت هدایت میکند.
پس وقتی در زیارت جامعه میگوییم: «أَنْتُمُ الصِّراطُ الْأَقْوَمُ»، در واقع، اعتراف میکنیم که راه مطمئن رسیدن به خدا، راه اهل بیت (ع) است. این راه، همان مسیری است که پیامبر (ص) آغاز کرد، در غدیر معرفی و تثبیت شد و با ولایت عترت (ع) ادامه یافت. امروزه نیز اگر کسی بخواهد درست قرآن را بفهمد، دین را درست بشناسد و در مسیر بندگی و سعادت حرکت کند، باید به همین صراط اقوم تمسک جوید؛ صراطی که انسان را از گمراهی نجات میدهد و به سوی بهترین خیرات و کمال حقیقی رهنمون میسازد.
