داغ حسرت دیدار پدر، در دل کودکی که جز تصویر خاطره، از او به یاد ندارد؛ حکایتی تلخ از فداکاری شهدای مدافع وطن.
دختر جان! حتی نمیدانم اسمت چیست؟ بابایت کی رفته و کجا شهید شده؟ اصلا دانستن جواب این سوالها دیگر به چه کار میآید؟ مهم این است که تو داری در غم تنهایی خودت اینجا میسوزی بدون آنکه بدانی برای چه باید پدرت دیگر به خانه نیاید تا به قول خودت هر شب با هم بازی کنید؟
وقتی بزرگ شدی و خواستی لابلای اخبار دلیل شهادت پدرت را بفهمی، با حقیقتی تلختر مواجه خواهی شد! اینکه تو هموطنانی داشتی که به کثیفترین آدمهای روی زمین التماس میکردند تا به ایران حمله کنند. آنها هر روز با هزاران مطلب در فضای مجازی به قول خودشان منتظر آن وقت لعنتی بودند! بدون آنکه با مغز نداشتهشان لحظهای به تو و امثال تو فکر کنند که در فضای واقعی باید این داغ جگرسوز را چطور تحمل کنید.
دختر جان! اما هموطنان دیگرت با دیدن این فیلم میسوزند و در کنارت اشک میریزند. همانها که خودشان مجبورند غمی که دارند را در سینه نگه دارند و نود و چند شب است که هر شب کف خیابان میآیند تا خون پدرت و دیگر شهدا پایمال نشود.
