در سیزدهم فروردین 1405، روزی که خانوادههای ایرانی برای تفریح به دامنه کوهها رفته بودند، انفجارهای سهمگین، عملیات تخریبی دشمن در بزرگترین پل اکسترادوز آسیا را رقم زد.
پل B1، هنوز به سرانجام نرسیده، به نمادی از غرور ملی و اوج توانمندی مهندسی در ایران بدل شده بود؛ سازهای باشکوه که از قلب کوههای البرز سرافرازانه قد برافراشته بود و قرار بود نام ایران را در زمره شاهکارهای مهندسی منطقه جاودانه سازد. اما در روز سیزدهم فروردین 1405، روزی که هموطنانمان برای گذراندن اوقات فراغت به دامنه کوهها پناه برده بودند، انفجارهای مهیب، این نویدبخش پیشرفت را به خاکستر نشاند.
در پی حمله ناجوانمردانه عوامل استکبار جهانی و صهیونیست، عرشه عظیمترین و پیچیدهترین پل منطقه خاورمیانه فرو ریخت. سالها تلاش شبانهروزی مهندسان، کارگران و متخصصانی که تمام جوانی و عمر خود را وقف این پروژه ملی کرده بودند، در چشم برهمزدنی به تلی از آهن و بتن بدل شد.
برای کسانی که از نخستین روزهای ساخت این سازه سترگ، شاهد روند پیشرفت آن بودند، این حادثه تنها تخریب یک پروژه عمرانی نبود. عکاسان، خبرنگاران و مستندسازان متعهدی که لحظه به لحظه رشد این پروژه را به تصویر کشیده بودند، روایت میکنند که در آن ساعات تلخ، گویی بخشی از خاطرات و حتی بخشی از وجودشان ویران شده بود.
در میان انبوه دود، شعلههای آتش و انعکاس صدای انفجارهای ویرانگر، لنز دوربینها همچنان روشن ماند تا سندی گویا از آن روز فراموشنشدنی ثبت کند؛ روزی که دشمن زبون توانست سازهای مستحکم را از پا درآورد، اما هرگز نتوانست صلابت اراده انسانهای این مرز و بوم را در ساختن، امید به آیندهای روشن و ایمان به توانمندی بیبدیل ایرانیان را در هم بشکند.
