آمار زیر سایه سانسور؛ چرا تل‌آویو از اعلام تلفات واقعی فرار می‌کند؟

در ادامه مقاومت مقتدرانه ایران و تشدید عملیات‌های نظامی، ماشین سانسور رژیم صهیونیستی باز هم فعال شد. وزارت بهداشت این رژیم از زخمی شدن ۱۲۰ نفر در ۲۴ ساعت گذشته خبر داد، اما حفره‌های آماری و پنهان‌کاری از تلفات واقعی، نشان‌دهنده عمق بحرانی است که اشغالگران در مدیریت جبهه داخلی با آن روبه‌رو هستند.

در حالی که صدای آژیر و لرزش زیرساخت‌ها به بخشی از روزمرگی شهرک‌نشینان تبدیل شده، مقامات تل‌آویو باز هم دور تازه‌ای از پنهان‌کاری اطلاعاتی را کلید زده‌اند. آمار تازه نهادهای بهداشتی این رژیم نشان می‌دهد تنها در ۲۴ ساعت گذشته، ۱۲۰ نفر دیگر به صف مجروحان جنگ اضافه شده‌اند. از آغاز تقابل مستقیم با جمهوری اسلامی ایران، شمار زخمی‌های ثبت‌شده به ۷۰۸۴ نفر رسیده و اگر بازه زمانی را از اکتبر ۲۰۲۳ محاسبه کنیم، این عدد به ۸۳ هزار و ۸۳۰ نفر می‌رسد. اما پشت این ارقام رسمی، خلأهای بزرگی از واقعیت پنهان است.

رژیم اشغالگر به خوبی می‌داند که انتشار آمار دقیق کشته‌ها و مجروحان، چه ضربه روانی و اجتماعی سنگینی به ثبات داخلی‌اش وارد می‌کند؛ به همین دلیل، نظارت شدید نظامی بر رسانه‌ها و سانسور گزارش‌های میدانی به یک دکترین ثابت تبدیل شده است. حتی مراکز پژوهشی و تحلیلگران داخلی اسرائیل نیز از تلفات قابل‌توجهی خبر می‌دهند که هرگز در بیانیه‌های رسمی وزارت بهداشت جایی ندارند و این تضاد، خود گواهی بر عمق سانسور است.

همزمان با تشدید ضربات ایران در چارچوب عملیات غرورآفرین «وعده صادق ۴»، جبهه داخلی رژیم بیش از پیش زیر فشار رفته است. تعطیلی گسترده مدارس در مناطق شمالی و کلان‌شهرهایی مانند تل‌آویو و جایگزینی آموزش حضوری با سیستم‌های مجازی، تنها نمایی کوچک از این برهم‌خوردگی روزمره است. مقاومت اسلامی لبنان نیز با عملیات‌های دقیق و غافلگیرکننده، حلقه محاصره را تنگ‌تر کرده و مقامات اشغالگر خود به ناتوانی سامانه‌های پدافندی و غافلگیری‌های مکرر اذعان دارند.

تل‌آویو با تکیه بر حمایت‌های بی‌قیدوشرط غرب و پیمان‌های منطقه‌ای، مدام در تلاش است چهره‌ای مقتدر از خود ترسیم کند، اما نقطه کور کارنامه‌اش همین جبهه داخلی است. موشک‌ها و پهپادهای پیشرفته ایران و حزب‌الله، نه فقط زیرساخت‌های حیاتی، بلکه ثبات روانی شهرک‌نشینان و اعتماد عمومی به حاکمیت را هدف گرفته‌اند. در عصر دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی، روایت رسمی دیگر تنها صدای بلندگوی دولتی نیست؛ ویدیوهای شهروندی، گزارش‌های میدانی و تصاویر واقعی از میدان نبرد، چهره واقعی جنگ را به کف خیابان‌های اشغالی می‌کشند. هرچه زمان بگذرد، شکاف میان ادعاهای مقامات صهیونیستی و واقعیت جامعه عمیق‌تر می‌شود و رژیم اشغالگر بیشتر در منجلاب بی‌اعتمادی و بحران داخلی فرو می‌رود. تکرار صحنه‌های اصابت موشک‌ها و بی‌اثر ماندن لایه‌های پدافندی، دیگر قابل پنهان‌کردن نیست و پایان‌بخش توهم امنیت ساختگی در این رژیم خواهد بود.