درگذشت بهروز رضوی، گوینده نامآشنای رادیو و تلویزیون، جامعه هنری کشور را در سوگ فرو برد. او که سالها با صدای دلنشین خود قصهگوی شبهای ایرانیان بود، در آخرین مصاحبه خود از جایگاه رادیو و خاطره دیدار با رهبر انقلاب سخن گفته بود.
آه از آن صدا که خاموش شد! بهروز رضوی، گویندهای که صدایش برای نسلها با قصههای شب گره خورده بود، به دیار حق شتافت. دریغ که طنین گرم و دلنشین او دیگر در امواج رادیو شنیده نخواهد شد. رضوی، که نامش با رادیو تهران عجین شده بود و نشان درجه یک هنری کشور را نیز از آن خود کرده بود، همواره بر اصالت رسانه رادیو تأکید داشت و اظهار میداشت که اگر عقل و تجربه امروز را داشت، هرگز قدم به عرصه تلویزیون نمیگذاشت. او خود را نه تنها در صدا، بلکه در اندیشه نیز یک هنرمند متعهد میدانست و معتقد بود که گوینده حرفهای باید خود را در اجرای متن محو کند تا پیام، بیواسطه به مخاطب برسد.
رضوی در گفتوگو با خبرگزاری، با اشاره به این موضوع که تصور شنوندگان از چهره او از خود واقعیت دلنشینتر است، حسرت حضور در تلویزیون را ابراز داشت. اما او تنها به رادیو و تلویزیون نپرداخت. دیدار با رهبر انقلاب، تجربهای بود که روح او را سرشار از انگیزه و افتخار کرده بود. او بیان داشت که در این دیدار، لطف و توجه رهبر انقلاب به اهالی فرهنگ و هنر، او را شگفتزده و مصممتر از پیش ساخته است.
یکی از خاطرات شیرین و پرمعنای این دیدار، ماجرای اهدای انگشتر از سوی رهبر انقلاب بود. رضوی تعریف کرد که انگشتری که ابتدا هدیه داده شد، به دستش اندازه نبود و پس از چند بار تعویض، بالاخره رهبر انقلاب انگشتر خود را که اندازه دست رضوی بود، به او اهدا کردند. این اتفاق، نمادی از توجه و عنایت ایشان به هنرمندان بود. رضوی با تأکید بر نقش حیاتی این دیدارها در تعالی فرهنگ و هنر، ابراز داشت که چنین توجهی، روحیه مثبت و انگیزه مضاعفی به هنرمندان میبخشد. جای خالی تو، بهروز عزیز، با هیچ صدایی پر نخواهد شد.
