با اجرای 33 هزار هکتار عملیات بیابانزدایی و جنگلکاری در شرق ورامین، کانونهای فرسایش بادی تثبیت شده و ساختار اکولوژیک منطقه به طور چشمگیری بهبود یافته است.
در راستای تحقق اهداف کلان نظام در حفظ و احیای منابع طبیعی، 33 هزار هکتار از کانونهای بحرانی شرق ورامین در اقدامی ارزشمند و جهادی، با اجرای طرحهای بیابانزدایی و جنگلکاری تثبیت و احیا شد.
اصغر سپهوند، رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان ورامین، با تشریح جزئیات این اقدامات موفق، اظهار داشت: طی سالهای گذشته و با اجرای گسترده عملیات بیابانزدایی و جنگلکاری در این منطقه، کانونهای بحرانی فرسایش بادی به طور کامل مهار شده و ساختار اکولوژیک منطقه به شکل قابلتوجهی بهبود یافته است.
وی با بیان اینکه شرق ورامین در گذشته به یکی از کانونهای فعال شنهای روان تبدیل شده بود، افزود: در دورههایی، حرکت شنها زیرساختهای مهمی نظیر خط راهآهن تهران–مشهد، جادههای مواصلاتی و حتی مزارع کشاورزی را با تهدیدی جدی مواجه ساخته بود و خسارات قابل ملاحظهای را به منطقه تحمیل میکرد. اما توسعه پوشش گیاهی و جنگلکاری گسترده، این تهدید را به طور کامل کنترل کرد.
رئیس اداره منابع طبیعی ورامین ادامه داد: اجرای جنگلکاری با گونههای مقاوم به خشکی، نقش تعیینکنندهای در تثبیت خاک، کاهش شدت باد و کنترل حرکت ماسههای روان ایفا کرده است. این اقدامات امروز منجر به پایداری اکوسیستم بیابانی، کاهش خطر فرسایش بادی و ایمنسازی زیرساختهای حیاتی منطقه و همچنین رونق دوباره کشاورزی در شرق ورامین شده است.
سپهوند با تأکید بر ضرورت حفاظت مستمر از این عرصهها، تصریح کرد: در کنار فعالیتهای احیایی، اقدامات حفاظتی نیز با جدیت دنبال میشود. گشتهای شبانهروزی یگان حفاظت منابع طبیعی در منطقه فعال است و با هرگونه تخریب، چرای غیرمجاز و قاچاق چوب قاطعانه برخورد میشود. در ششماهه اخیر، حدود 12 تن چوب قاچاق توسط مأموران منابع طبیعی توقیف و متخلفان به مراجع قضایی معرفی شدهاند.
وی همچنین از اجرای برنامههای درختکاری در هفته منابع طبیعی و پویشهای ملی کاشت خبر داد و بیان داشت: از ابتدای سال جاری تاکنون و همزمان با پویش «مهرایران» و برنامههای مناسبتی، حدود 20 هزار اصله نهال در سطح دهیاریها، شهرکهای صنعتی، اماکن عمومی و مجموعههای نظامی شهرستان کاشته شده است که بخشی از آن نیز در تکمیل کمربند سبز ورامین بهکار رفته است.
رئیس اداره منابع طبیعی ورامین در پایان، با اشاره به اهمیت حیاتی مشارکت جوامع محلی، خاطرنشان کرد: همراهی مردم و همیاران طبیعت در حفاظت از عرصههای بیابانی یک ضرورت اجتنابناپذیر است و تداوم موفقیت طرحهای بیابانزدایی تنها با مشارکت اجتماعی و ارتقای حساسیت عمومی نسبت به حفظ منابع طبیعی میسر خواهد شد.
