همزمان با فرارسیدن ماه محرم، جمعی از شاعران برجسته کشور در وصف عظمت و حماسه حضرت اباعبدالله الحسین (ع) اشعار عاشورایی خود را منتشر کردند.
فرا رسیدن ماه محرم، ماه غم و اندوه اهل بیت (ع) و شیفتگان مکتب حسینی، همزمان با خود، شکوفایی اشعار آیینی را در پی داشته است. جمعی از شاعران ارجمند کشور، با سرودن تازهترین سرودههایشان، ارادت و اخلاص خود را به پیشگاه حضرت سیدالشهدا (ع) ابراز داشتند و بار دیگر، شور حسینی را در فضای ادبیات کشور طنینانداز کردند.
میترا ملکمحمدی در سرودهای زیبا، تلخی واقعه عاشورا را به تصویر کشیده است:
بلوغی تازه در سرشاخهای نخل پیچیده
چه ذوقی میکند صحرا که روی ماه را دیده
عطش را از تن تفتیدهاش برداشت تا دریابد
ببیند اشتیاقی را که در یک دشت خوابیده
فرات آرام با پیراهنی آبی به تن با ذوق
برای میهمانانش بساط تازهای چیده
گمان میکرد صحرا جشن نوری تازه در راه است
که هرجا بوته خشکیدهای گل کرده خندیده
یکی از عمه میپرسد که مهمانی کجا برپاست؟
برای کودکان هم جای بازی هست؟ او دیده؟
خبر دارند تو؟ هفتاد و دو خورشید آوردی؟
کسی از رسم مهمانداری این قوم پرسیده؟
و عمه بغضهایش را به زیر چادرش بارید
و عمه خوب میداند درین دشت بلا دیده..
که باور میکند در یک شب و یک روز و یک صحرا
خدا هفتاد و دو گل از کویر تشنهای چیده؟
و زینب خوب میداند وداع آخرین یعنی
گلی پروانهها را در حریر ماه بوسیده…
همچنین، برگزاری چهارمین گردهمایی بزرگ کودکان عاشورایی در سراسر کشور، نشان از اهتمام متولیان فرهنگی به ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در نسلهای آینده دارد.
شعبان کرمدخت نیز در سرودهای، با اشاره به مظلومیت امام حسین (ع) و پیمانشکنی کوفیان، پیام بصیرت و ایستادگی را به نسلها منتقل میکند:
ای وای حسین و آن صدای بیدار
آن مظلوم همیشههای اعصار
با آن همه نامهها که از کوفه رسید
دور و بر او نبود مردی انگار
از کوفه و مردیاش نگوییم دگر
کوفه اصلاً نداشت خود را باور
مضمون تمام نامههایش این بود
دارد کوفه نگاه آغشته به زر
کوفه، چقدر تو بی وفایی کردی
با طبل یزید هم نوایی کردی
بگذار صدای قافیه گم باشد
کوفه، تو چه کار ناروایی کردی
بین من و تو چه ماند دیگر خواهر
داریم دلی به خون شناور خواهر
انگار زمان، زمان شیداییهاست
پیراهن کهنه را بیاور خواهر
بعد از من تو چراغ راهی خواهری
وقتی شب شد، آیه ماهی خواهری
از غیرت زیر چادر تو پیداست
سجادم را پشت و پناهی خواهری
رازی است در این رباعی بی سر من
سجادم را به تو سپردم خواهر
خاموش شدن؟ نه، این مرام من نیست
فریادم را به تو سپردم خواهری
به شام که آمدی سخنرانی کن
با آن کلمات خود گلافشانی کن
زیباییهای کربلا را یاد آر
در پیش یزید آینه گردانی کن
شعری دیگر در وصف عظمت ماه محرم و عظمت سرور و سالار شهیدان:
ای که نامت عرش را باشد ستون
روضههایت مکتب عشق و جنون
شد مُحرّم، هم زمین و هم زمان
در عزایت میفشاند اشکِ خون
چون ندا آمد که عالم را چه شد؟
گفته شد انّا الیه راجعون
موسم دلتنگی زینب رسید
از غمش دنیا شود کن فیکون
گفتم از عمق وجودم “یا حسین”
هرچه غم بود از دلم آمد برون
تا ابد شد یا لثارات الحسین
رسم خونخواهی ز هر خصم زبون
و این ابیات نیز، اوج دلدادگی شاعران به آستان ولایت:
شد ماه محرّم و دو چشمم تر شد
چون فصل غم و روضه انگشتر شد
پرچم بزنید بر در خانهتان
ایام عزای زاده حیدر شد
ای بیکفن که بر کفن خلق، نام توست
شاهی اگر نشسته به تختی، غلام توست
سرچشمه تداوم دین بر زمین پست
از ارتفاع حنجره تشنهکام توست
هر جا که جادهای و سواری و مقصدی است
درگیر شرم، از سفر ناتمام توست
“زخم از ستاره بر تنت افزون” و آسمان
با سیل اشک در صدد التیام توست
آتش چگونه شرم ندارد ز سوختن؟
وقتی که خاندان نبی در خیام توست
شش گوشه است قبر تو زیرا که دستها
از هر طرف دراز به شوق سلام توست
مشک برادر تو اگر شد تهی ز آب
این اشکها مقدمه انتقام توست…
منبع: خبرگزاری مهر
