ایران؛ پیشرو در مقابله با بیابان‌زایی با تکیه بر مشارکت مردمی و تاب‌آوری

نماینده سازمان ملل متحد ضمن تحسین اقدامات و تجربیات ایران در مبارزه با بیابان‌زایی، بر ضرورت تقویت تاب‌آوری جوامع و جلب مشارکت فعال مردمی در این عرصه تأکید کرد.

آیشانی مداکانکودا لبه، مسئول دفتر برنامه توسعه ملل متحد در ایران، در مراسم روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی و خشکسالی که در شهر فرودگاهی امام خمینی (ره) برگزار شد، بر اهمیت رویکردهای مشترک در مدیریت چالش‌های زیست‌محیطی تأکید ورزید. وی با اشاره به تجربه‌ها و اقدامات متعدد ایران در حوزه مقابله با بیابان‌زایی، خاطرنشان کرد که رویکردهای این کشور بر پایه مشارکت، تاب‌آوری و همکاری اجتماعی شکل گرفته است.

مداکانکودا لبه با تأکید بر اینکه موضوع بیابان‌زایی صرفاً به کاشت درخت محدود نمی‌شود، بیان داشت: هدف اصلی، ایجاد تاب‌آوری در جوامع و تقویت مشارکت مردمی است. وی افزود، ایران با واقعیت‌های متنوع اقلیمی از جمله تالاب‌ها، کشاورزی و مناطق خشک مواجه است و هر یک از این مناطق دارای هویت و روایت‌های خاص خود هستند که باید در برنامه‌ریزی توسعه مورد توجه قرار گیرند.

این مقام بین‌المللی همچنین به نقش صنعت هوانوردی در انتشار کربن اشاره کرد و اظهار داشت: بر اساس برآوردها، سالانه حدود یک میلیارد تن کربن در جهان به واسطه فعالیت‌های این صنعت منتشر می‌شود که سهمی در حدود ۲.۵ درصد از کل انتشار جهانی را به خود اختصاص می‌دهد. وی تصریح کرد، این موضوع اهمیت توسعه رویکردهای پایدار در فرودگاه‌ها و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر را افزایش می‌دهد.

مداکانکودا لبه بر ضرورت مشارکت بخش خصوصی در پروژه‌های احیای اراضی تأکید کرد و گفت: هر یک دلار سرمایه‌گذاری در حوزه احیای زمین می‌تواند بازدهی قابل توجهی در حدود ۷ تا ۳۰ دلار ایجاد کند و از این رو، حضور بخش خصوصی در این حوزه یک فرصت مهم محسوب می‌شود.

وی در بخش دیگری از سخنان خود به همکاری‌های مشترک میان دفتر برنامه توسعه ملل متحد با سازمان منابع طبیعی، سازمان حفاظت محیط زیست و وزارت امور خارجه پرداخت و بیان داشت: این همکاری‌ها در راستای مدیریت بهتر منابع طبیعی و افزایش تاب‌آوری زیست‌محیطی در ایران ادامه خواهد داشت.

این مقام سازمان ملل متحد در پایان با اشاره به چشم‌انداز همکاری‌های آینده میان ایران و برنامه توسعه ملل متحد، تأکید کرد: با تداوم مشارکت دولت، بخش خصوصی و جوامع محلی، می‌توان مسیری مؤثرتر برای مقابله با بیابان‌زایی و ارتقای وضعیت محیط زیست در ایران ترسیم کرد.