ابهام در اجرای وعده ترمیم مزد شهریور، نگرانیها درباره قدرت خرید و اعتماد کارگران را افزایش داده و ضرورت بازنگری در نظام پرداختها را برجسته ساخته است.
بسیاری از کارگران کشور در انتظار وعده ترمیم مزد در ماه شهریور هستند که اسفند سال گذشته توسط وزیر کار مطرح شده بود. این امیدواری در حالی است که اکنون با تغییر لحن مسئولان و ابهام در اجرای این وعده، پرسشهای جدی درباره تناسب حقوقها با هزینههای واقعی زندگی و ضرورت بازنگری در نظام پرداختها شکل گرفته است.
در اسفندماه سال گذشته، جامعه کارگری با امیدواری به جبران بخشی از کاهش قدرت خرید خود، منتظر عملی شدن وعده ترمیم مزد در شهریور بود. اما اکنون، شنیده شدن این جمله از سوی وزارت کار که «برنامهای برای ترمیم نیست»، نه تنها باعث ناامیدی، بلکه شکافی در اعتماد میان کارگران و مسئولان ایجاد کرده است. این تضاد میان «وعده» و «عمل»، کارگران را در موقعیتی دشوار قرار داده است تا میان هزینههای روزافزون و درآمد ثابت، دست به انتخابهای سختی بزنند.
چرا افزایش حقوق کافی نیست؟
نگاهی به اعداد و ارقام نشان میدهد که افزایش حقوق در بسیاری از موارد، تنها یک «تغییر عددی» است و نه «بهبود معیشتی». به عنوان مثال، اگر در سالی تورم 70 درصد باشد و حقوقها 60 درصد افزایش یابد، در واقع کارگر با یک عقبگرد 10 درصدی در قدرت خرید مواجه است.
ترمیم دستمزد در شهریور؛ از تعهد رسمی تا ضرورت معیشتی
این وضعیت برای کارگران ماهر و باسابقه که سقف افزایش حقوق آنها محدودتر است، سختتر نیز میشود و باعث میشود آنها بیش از نیروهای تازهوارد، کاهش کیفیت زندگی را تجربه کنند. علاوه بر این، تورم در کالاهای اساسی مانند مسکن و خواربار، بسیار فراتر از تورم عمومی است و همین امر باعث میشود هرگونه افزایش حقوق، به سرعت توسط بازار بلعیده شود.
از «آمار روی کاغذ» تا «سفره واقعی»
باید پذیرفت که کارگر با «آمارها» زندگی نمیکند، بلکه با «سفرهاش» زندگی میکند. وقتی فاصله میان نرخ اجاره بها و حقوق دریافتی به قدری زیاد شود که کارگر نتواند پس از پرداخت قبوض و اجاره، هزینههای حداقلی زندگی خانوادهاش را تأمین کند، هر رقمی که روی کاغذ نوشته شود، از نظر او بیمعناست.
هدف از ترمیم مزد نباید صرفاً افزایش یک عدد باشد؛ بلکه هدف باید رسیدن به نقطهای باشد که کارگر بتواند با عزت زندگی کند و دغدغههای بنیادین زندگی، جای خود را به کیفیت زندگی بدهند.
راهکارهای پیشنهادی برای خروج از بنبست
برای اینکه ترمیم مزد از یک «وعده تکراری» به یک «راهکار عملی» تبدیل شود، چند گام ضروری است:
* **محاسبه واقعی خط فقر:** تعیین نرخ حقوق بر اساس هزینه واقعی یک سبد کالا خانوار کارگری انجام شود.
* **اتصال خودکار حقوق به تورم:** ایجاد مکانیزمی که در آن افزایش حقوق به طور خودکار و ماهانه یا فصلی با نرخ تورم تعدیل شود تا قدرت خرید از بین نرود.
* **نظارت بر قیمتها:** افزایش حقوق بدون نظارت بر قیمت اجناس، تنها باعث تحریک بیشتر تورم میشود.
* **تقویت تشکلهای کارگری:** ایجاد بستر برای اینکه کارگران بتوانند از طریق سندیکاهای منظم و قانونی، در مورد حقوق خود چانهزنی کنند و صدایشان به طور مستقیم به گوش تصمیمگیرندگان برسد.
توسعه اقتصادی هر کشوری در گرو رضایت و آرامش نیروی کار است. ترمیم مزد دیگر یک انتخاب یا لطف در حق کارگران نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی و انسانی است تا فاصله میان «وعدههای دولتی» و «واقعیتهای سفره کارگری» پر شود.
منبع: تسنیم
