نریمان پناهی، ذاکر اهلبیت، در روایتی از دوران دفاع مقدس، از نقش نوحهها و روضهها به عنوان سنگر مقاومت و ایثار سخن گفت.
«حسین جان، ای آبروی دو عالم…»؛ نوایی که سرود خاطرهها شد و در دل عاشقان اهلبیت(ع) طنینانداز گشت. نریمان پناهی، ذاکر باسابقه اهلبیت، در گفتوگویی اختصاصی، خاطرات شیرین دوران خدمت در مکتبالحسین(ع) را بازگو کرد؛ هیئتی که نسل به نسل، امانتدار میراث عزاداری سرور و سالار شهیدان بوده و هست.
پناهی در این روایت که به زودی به صورت کامل منتشر خواهد شد، از روزهای میانداری حاج منصور ارضی، رفاقت با پیرغلامان اهلبیت(ع)، ارادت قلبی به حاج ماشاالله عابدی و خاطراتی سخن میگوید که گویی تار و پودشان با نام مبارک امام حسین(ع) گره خورده است. او در این گفتوگو به نقش ارزشمند روضهها و مداحیها اشاره کرد و گفت: «روضهها در آن دوران، سنگر بودند.»
این ذاکر حسینی همچنین تاکید کرد که بسیاری از جوانان در دل همین عزاداریها، راه شهادت و ایثار را یافتند و در دفاع از ارزشهای انقلاب اسلامی و مکتب اهلبیت(ع) پیشگام شدند. وی با یادآوری دوران پرشکوه دفاع مقدس، گفت: «ما دنبال شهادت میگشتیم؛ روضه، سنگر بود… چقدر پای همین عزاداریا خون داده شده، شهید دادیم… خود آقای شهید روضهخوان بود، خودش سینهزن بود.»
این روایت شنیدنی، نه تنها یادآور حماسههای رزمندگان در جبهههای نبرد حق علیه باطل است، بلکه گواهی بر نقش معنوی و فرهنگی مداحی و روضهخوانی در دوران دفاع مقدس و تربیت نسلی مؤمن و شجاع است.
