سکوتِ خبرسازِ مصلی، پیش از حضورِ میلیونیِ مردم، پیشدرآمدِ وداعِ اشکبار با رهبری است که دلها را با خود خواهد برد.
چهار ساعت تا آغازِ باشکوهِ مراسمِ وداع با رهبرِ عزیزِمان باقی نمانده است. از گوشه و کنارِ مصلیِ امام خمینی(ره)، جایی که تا ساعاتی دیگر شاهدِ حضورِ دریایِ جمعیتِ دلسوخته خواهد بود، گزارش میدهیم.
فضایِ مصلی اینک، آمیزهای از تلاشِ دستاندرکاران برایِ آمادهسازیِ آخرینِ جزئیات و سکوتِ عمیقی است که پیش از طوفانِ احساساتِ مردمیِ فردا، حکمفرماست. خادمان، نیروهایِ اجرایی، مسئولان و اهالیِ رسانه، جملگی در تکاپویِ نهاییکردنِ مقدماتِ این وداعِ تاریخی هستند.
اما در میانِ این جنبوجوشِ پرغصه، آنچه بیش از هر چیزِ دیگر، نظر را به خود جلب میکند، اوضاعِ معنویِ حاکم بر دلهاست. هر گوشه از مصلی، شاهدی است بر شیوهٔ متفاوتِ هر فرد در مواجهه با لحظاتِ سختِ این خداحافظی.
یکی در سکوت، به راز و نیاز با معبود مشغول است،گویی روح خود را در خلوتی عاشقانه با خدا صیقل میدهد. در فاصلهای اندک، نوایِ دلنشینِ نوحهای به گوش میرسد؛ زمزمهٔ پنهانی با مداحی و جاری شدنِ اشکِ حسرت. و در آن سویِ دیگر، جمعی حلقه زده و آرام سینه میزنند؛ نه برایِ تماشا، که برایِ تسلایِ دلِ خویش.
اگرچه هنوز خبری از سیلِ جمعیتِ عظیمِ فردا نیست، اما مصلی از همین حالا، سرشار از عطرِ حضورِ دلهایِ مشتاق است. گویی هر کسی میخواهد پیش از سرازیر شدنِ مردم، سهمِ خود را از این وداعِ عاشقانه ادا کند.
اینجانب، به عنوانِ خبرنگاری که پس از دفاعِ مقدس، شبهایِ بسیاری را در دلِ خیابانها، شاهدِ حماسههایِ مردمی در پاسداری از آرمانهایِ انقلاب بودم، تصاویری دیدهام که هرگز از ذهن پاک نمیشود. تصویری از مردی که در سکوتِ این شب، زیرِ عکسِ آن یارِ سفرکرده، ایستاده بود و نمازِ شب میخواند. آن صحنه، برایِ من، گویاتر از هر کلام و هر گزارش بود.
تا ساعاتی دیگر، دیگر جایِ این سکوتِ اندوهگین نخواهد بود؛ فریادِ مردم بلند میشود، اشکها جاری میشود و تهران، پیکرِ پاکِ رهبرِ شهید خود را برایِ آخرین بار، در آغوشِ پرمهرِ خود خواهد فشرد.
اما امشب… امشب، مصلی در سکوتِ نفسگیرِ خود، شاهدِ لحظاتی است که از هر فریادی، پرمعناتر است.
منبع: تسنیم
