حضور پرشور خانوادهها با فرزندان در مراسم وداع با رهبر شهید، پیامی عمیق از انتقال ارزشها و پایداری مکتب را به نسل آینده منتقل میکند.
اینجا مصلی تهران، میعادگاه وداع با رهبر شهیدمان است.
در سپیدهدم روز شنبه سیزدهم تیرماه، پیش از آغاز رسمی مراسم، در میان انبوه ارادتمندان، حضور کالسکه ها و کودکانی که بر دوش پدرانشان نشسته اند، نگاه ها را به خود جلب می کند. شاید این پرسش در ذهن برخی خطور کند که جای کودکان در این ازدحام و اندوه سنگین کجاست؟ اما اطمینان در چشمان پدران و مادران، پاسخی قاطع است. آنها نه تنها برای شرکت در سوگواری، بلکه برای نشان دادن ریشه های یک مکتب الهی به فرزندانشان در این میدان واقعی حضور یافته اند؛ مکتبی که چگونه در جان آدمیان ریشه می دواند و رشد می کند.
این کودکان، شاید امروز از مفاهیم شعارها و کلمات جاری در فضا سر در نیاورند، اما تصویری از این اتحاد، شکوه و ارادت در ذهنشان نقش می بندد که هیچ کتاب تاریخی قادر به انتقال آن نیست.
حضور این خانواده های مومن، با وجود تمام دشواری ها، نمایانگر آن است که مسیری که رهبر شهید ترسیم کرده، با رفتن ایشان به فراموشی سپرده نخواهد شد. این کودکان، همان امیدهای تازه ای هستند که در آینده، مسئولیت این راه پرافتخار را بر دوش خواهند کشید و پرچم را به دست خواهند گرفت. در دل این وداع جانگداز، بذرهای تحولی دوباره در حال روییدن است و این، زیباترین تصویری است که از یک بدرقه تاریخی می توان به ثبت رساند.
