مردم ایلام، با وجود اندوه سنگین فقدان رهبر فرزانه خود، عهدی تازه با راه او بستهاند و اشکهایشان را به انگیزهای برای استمرار مسیر تبدیل کردهاند.
در روزهایی که آسمان ایلام رنگی از اندوه گرفته و خیابانها حال و هوای دیگری دارند، مردم این دیار با دلی شکسته اما ارادهای استوار، در سوگ شهادت رهبر فرزانه خود نشستهاند. گویی شهر، در سکوتی سنگین فرو رفته و هر کوچه و محله، روایتی از دلتنگی را در خود پنهان کرده است؛ دلتنگی برای چهرهای که سالها تکیهگاه فکری و معنوی یک ملت بود.
در میان این اندوه گسترده، جمعی از مردم ایلام که توفیق حضور در مراسم تشییع را از دست دادهاند، بیش از دیگران بار این فراق را بر دوش میکشند. اما این جاماندگی، نه به معنای عقبنشینی، که به معنای آغاز یک عهد تازه است؛ عهدی که از دل اشک و ایمان، از دل عشق و باور، سر برآورده و در جان مردم ریشه دوانده است.
در محافل کوچک و بزرگ، در خانهها و مساجد، در کوچهها و میدانها، یک صدا تکرار میشود: «ما هستیم، ما میمانیم، ما ادامه میدهیم.» این جمله، نه یک شعار، بلکه ترجمان احساس مردمی است که فقدان را به انگیزهای برای استمرار راه تبدیل کردهاند. اشکها جاری است، اما در پس این اشکها، ارادهای محکم جریان دارد؛ ارادهای که از دل ایمان به راهی برخاسته که سالها با آن زیستهاند.
جاماندگان ایلامی، در کنار حسرت حضور در مراسم تشییع، خود را به عهدی بزرگ متعهد کردهاند؛ عهدی برای حضور در صحنههای دیگر، برای ادامه مسیر در کنار دیگر عاشقان این راه. برخی چشم به کاروانهایی دوختهاند که عازم عراقاند تا در آنجا نیز پیوند خود را با این مسیر مقدس به نمایش بگذارند؛ پیوندی که مرز نمیشناسد و در جغرافیای ایمان تعریف میشود، نه در نقشههای زمینی.
امروز ایلام، تنها یک استان عزادار نیست؛ روایتی زنده از وفاداری است. مردمی که با چشمانی اشکبار و مشتهایی گرهکرده، در دل خویش سوگند خوردهاند که این مسیر را تا آخرین توان ادامه دهند. در نگاه آنان، شهادت پایان راه نیست، بلکه نقطهای است برای آغاز تعهدی عمیقتر؛ تعهدی برای ماندن در صفی که سالها در آن ایستادهاند. و چنین است که سوگ در ایلام، تنها اندوه نیست؛ به بیانی از وفاداری بدل شده است. وفاداریای که در سکوت اشکها فریاد میشود و در گامهای استوار مردمی که از دل فقدان، عهدی دوباره میسازند، معنا مییابد.
