اوج احساسات و شور انقلابی در مصلی امام خمینی (ره)؛ مردم ولایتمدار ایران در آخرین لحظات، ارادت و دلدادگی خود را به رهبرشان ابراز میکنند.
لحظههای نفسگیر وداع فرا رسیده است؛ پایان دیداری شورانگیز در مصلی امام خمینی (ره). شور و هیجانی وصفناپذیر بر دلها حاکم است. از میان جمعیت تا خادمان مهیا، همه در تکاپوی ابراز ارادتی عمیق و وداعی با شکوه هستند. زمزمههای دعا، طلب حلالیت، اشکهای دلنشین و فریادهای حماسی علیه استکبار جهانی، فضایی معنوی و عاشورایی را رقم زده است.
لحظهها چون باد گذراست و دلدادگان، حسرت جدایی از رهبر خود را جرعه جرعه مینوشند. در فقدان فقیهی بیبدیل چون رهبر شهید، عالم تشیع در عصر غیبت کبری، جای خالی او احساس میشود. دریغ از اینکه رهبر، راه و رسم وداع را به ما نیاموخت، هرچند ایما و اشاراتی از آیندهای درخشان و استوار را به ما نشان داده بود. ما که تا به امروز، استوار بر عهد خود ماندیم و او را تنها نگذاشتیم، اکنون در این وداع، سراسر شور و اندوهیم.
نوای “ایران، ای شکوه پابرجا” در فضا طنینانداز میشود، پیوندی عمیق میان امت و رهبر را بازتاب میدهد. در اوج این ارادت، دلها به لرزه درمیآید و اشک بیاختیار از دیدگان جاری میشود. این وداع، نه پایان، بلکه آغاز راهی است که رهبر شهیدمان برایمان ترسیم کرده است.
در شامگاه یکشنبه، ۱۴ تیرماه، در مصلی امام خمینی (ره)، امت یکپارچه در سوگ رهبر بزرگ خویش، امام خامنهای (مد ظله العالی) اشک میریزند و عشق و وفاداری ابدی خود را فریاد میزنند. سی و هفت سال همنشینی با او، از ما موجوداتی وارث عاشورا ساخته است. روا مدار که بی تو بمانیم و زندگی کنیم، چرا که ما بدون تو، معنی زندگی را نیاموختهایم و نخواهیم آموخت. همانگونه که امام حسین (ع) در سفر به کوفه، یاران را به همراهی فراخواند، ما نیز امروز، مشتاقانه مسیر شهادت را با شما پیمودهایم و روا مدار که جدا شویم.
منبع: تسنیم
