در پی شهادت مظلومانه رهبر معظم انقلاب، شاعر برجسته محمدمهدی عبدالهی در یادداشتی، دلنوشتههای دلسوختگان و شاعرانی را که هر سال با شور و شوق در تشییع ایشان حضور مییافتند، طی چهار ماه گذشته به تصویر کشیده است.
محمدمهدی عبدالهی، شاعر، در یادداشتی اختصاصی، شرحی از حال و هوای مردم ایران، بهویژه جامعه شاعران، در روز تشییع رهبر شهید را به رشته تحریر درآورده است:
کلمات، در وصف دلتنگی ما در این ساعات که نه، در این چهار ماه گذشته، ناتوان و بیجاناند. ما که پیش از آمدن شما، در حیات بیت به امید دیدار روی ماهتان به انتظار مینشستیم، اکنون در روز وداع با شما در حیرت و سوگیم. هرگز چنین روزی را باور نداشتیم که در کنار پیکر شما، به سوگ بنشینیم و چون مادران فرزند از دست داده ضجه زنیم.
مشتاقی و مهجوری؛ از دهلی نو تا تهران
شما پناه ما بودید؛ آنگاه که از هیاهوی آدم و عالم جان به لب میرسیدیم. شما امید ما بودید، آنگاه که دیگر هیچ روزنه امیدی نبود. شما تنها امین کلام و امین زبان فارسی نبودید، بلکه امین مظلومان، آزادیخواهان و سنگر مقاومت بودید.
ما همیشه در مصلی تشنه شنیدن سخنان پرصلابت شما بودیم و به عشق شنیدن آن خطبههای غرا قدم در راه میگذاشتیم، اما اینبار با پیکر غرق به خون شما مواجه شدیم.ای حبیبِ ما، اگر در خدمتگزاری و جامه عمل پوشاندن به تاکیدات شما، لغزش و کوتاهی کردیم، ما را ببخش. چشمانتظار آن لحظهای هستیم که در پرتو ظهور منجی عالم بشریت، دیدارمان تازه شود. ای شهید، برای ما دعا کن؛ دعا کن تا در راه انقلاب بمانیم، در این راه قدم برداریم و در همین راه به دیدار معبود بشتابیم.
اکنون سوگند یاد میکنیم و پیمان میبندیم به قطره قطره خون شما و شهدا، تا آخرین قطره خون از آرمانهای امام و نقشه راه شما دست برنداریم و خادمان وفادار انقلاب باشیم.
داغى بزرگ بر دل دنیا گذاشتى
صبرِ زمانه را به تماشا گذاشتى
اى سروِ سرفراز؛ چرا زود، ناگهان؟
از خاک، سر به دوش ثریّا گذاشتى
جایت نبود روى زمین اى بزرگْ مرد
رفتى قدم به عرشِ معلّی گذاشتى
در ساحلِ سپیدهدم از شوق وصل یار
دستى به روى شانه دریا گذاشتى!
آه…اى طبیبِ خستهدلان با گلاب اشک
دردِ فراق را به دل ما گذاشتى
لبخند جاودانه خود را على الدّوام
در امتدادِ خاطرهها جا گذاشتى
آقا بخوان که وعده صادق شنیدنى است
با ما مگو که وعده به فردا گذاشتى
در مقتل تو، عطر علی موج میزند
یعنى قدم به راه تولّا گذاشتی
گاه وداع شد، دل ما شور مىزند
اى با وفا! مرا به خودم وا گذاشتی؟
مظلوم مقتدر به خدا مىسپارمت
ما را میان معرکه تنها گذاشتى؟!
اى رهبر شهید من… آقا سفر بخیر؛
دیگر قرار با گلِ زهرا گذاشتى
باید براى بدرقه تو قیام کرد
در خیمه امام زمان پا گذاشتى
انتهای پیام/
منبع: خبرگزاری تسنیم
