چشمهای رنگ آسمان زهرا، یادآور مظلومیت کودکان ایران و جهان شده و روایتی از ایثار و فداکاری را در دلها زنده میکند.
تمام خیابانهای پایتخت امروز برای بدرقه قهرمان کوچک، زهرا، رنگی شد. از روزی که عکسی از او منتشر شد، چشمهایش در کنار پستانک معمولی داروخانهها، یادآور قابی آشنا بود؛ چشمهایی به رنگ آسمان که به طرز عجیبی شبیه چشمهای فرزندان این آب و خاک بود.
از صبح روز نهم اسفند، اگر تنها همین چشمهای معصوم منتشر میشد، کافی بود تا آتش به دل عالم بزند؛ چه برسد به newsهایی که هرگز باورشان نداشتیم و دوست داشتیم همیشه از فکر کردن به آنها فرار کنیم.
آخرین دیدار، حدیث پنج تن
زهرا! باور دارم که چشم همه بچهها همین رنگ را دارد؛ بهخصوص آنهایی که یکباره پر کشیدند، مثل تو، مثل ۱۶۸ دختر و پسر در میناب، چون ۶۶ کودک مسافر پرواز ۶۵۵، چون چشمان بیتاب کودکان لامرد وقتی هیچ مرهمی، زخمشان را التیام نمیبخشد. همچنین یادآور چشمان ۲۰ هزار کودک فلسطینی است که اسرائیل شادی را از آنها ربود و به جای عروسک، خاک به دستشان داد و آرزوهایشان را دزدید.
زهرا! حتی فکر میکنم شاید چشمهای آن کودک سه سالهای که ماجرایش را از کودکی شنیدهایم، همان دختری که چشمانش در شام برای همیشه بسته شد، هم همین رنگ را داشت؛ رنگ آسمان.
زهرا! چشمان تو چه تکثیر شد؛ از صحرای کربلا تا کربلای میناب. زهرا! دعا کن برای ما.
