پرچمِ خونخواهی؛ نماد اتحاد ملت ایران در سوگِ قائد امت

پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران، پس از حادثه تلخ ترور قائد امت، به نماد وحدت ملی و فریاد برآمده از گلوی ملت برای خونخواهی تبدیل شده است.

بعد از آغاز تهاجم دشمنِ آمریکایی-صهیونی در تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ که منجر به شهادت قائد عظیم‌الشأن امت و دیگر فرماندهان شد، ملت بیدار ایران تاکنون بیش از ۱۳۰ شبانه‌روز است که خیابان و میدان را رها نکرده است.

برای پرداختن به این موضوع باید یک پله به عقب برگردیم؛ ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ که شبه‌کودتا در کشور رخ داد و تروریست‌های مسلح و پادوهای آمریکا و اسرائیل وارد خیابان‌ها شدند اما با هوشیاری مردم و عملکرد نیروهای امنیتی و انتظامی، ناکام ماندند.

در قضایای دی‌ماه ۱۴۰۴ به‌یاد داریم که تروریست‌های کوردل اقدام به آتش‌زدن مساجد، حسینیه‌ها، منازل مسکونی مردم، بازارها، اتوبوس‌ها، بانک‌ها، ساختمان‌های دولتی و شخصیِ مردم، تخریب ایستگاه‌های اتوبوس و هتک حرمت به ساحت قرآن کریم و آسیب‌زدن به دیگر زیرساخت‌ها کردند.

از دیگر عملکردهای سیاه و شومِ تروریست‌ها این بود که آنان پرچم ایران که نماد ملی است را آتش زده و زیر پا گذاشتند. ملت ایران که با هوشمندی دستِ دشمن را خواند، از آن به بعد بیش از پیش قدر این پرچم سه‌رنگ را دانستند و در اجتماعات به‌دست گرفتند.

بیشترین نمادی که در اجتماع سراسریِ ۲۲ دی در محکومیت جنایات تروریست‌ها، ۲۲ بهمن در جشن سالگرد انقلاب و ۲۲ اسفند در روز قدس و میانه‌ی جنگ تحمیلی به‌کار برده شد، پرچم زیبای کشورمان بود.

زمانی که دشمنِ آمریکایی-صهیونی به خاک پاک کشورمان حمله کرد، ایرانیان با هر نوع دیدگاه سیاسی، تعلقات مذهبی و اجتماعی و هر قشر و طیفی، به دفاع از میهن اسلامی برخاستند و فریاد محکومیت تجاوز دشمن را سر دادند. بعد از توقف رویارویی نظامی که به ۴۰ روز انجامید، دشمن که در ابتدا می‌خواست بساط جمهوری اسلامی و ایران را طی سه‌روز جمع کند! مانند جنگ ۱۲ روزه به جایی رسید که به التماس برای توقف جنگ افتاد.

ایرانیان از سحرگاه ۱۰ اسفند که خبر غم‌بار، اندوهناک و جان‌گدازِ شهادت قائد امت، حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی حسینی خامنه‌ای (اعلی‌الله‌مقامه الشریف و قدّس سرّه) را شنیدند، فریاد انتقام سر دادند. مردم با هوشمندی در میانه‌ی جنگ تحمیلیِ سوم، صرفاً به حمایت از نظام اسلامی و کشور خود پرداختند و عزاداری برای فقدان قائد امت را به زمان تشییع پیکر آن شهیدِ بی‌مانند موکول کردند تا پیام حماسه را به دنیا مخابره کنند.

از ۱۳ تیرماه که آیین‌های وداع و تشییع امام شهیدِ انقلاب در تهران برگزار شد، در کنارِ پرچم ایران که در چند ماه گذشته چشم‌نوازی می‌کرد، پرچمِ سرخ انتقام با شعارهای «یا لثارات الحسین(ع)» و «یا لثارات الامام» در تمامی مراسمات خودنمایی می‌کرد؛ تا جایی که رسانه‌های خارجی از عزم جزم ملت ایران برای خونخواهی امام شهید و قصاص قاتل، یعنی ترامپ پلید، گفتند.

در تصاویر این مراسمات میلیونی و بی‌بدیل می‌بینیم که پرچم سرخ انتقام در اهتزاز است و مسئولان نیز پس از بیانات رهبر معظم انقلاب مبنی بر لزوم انتقام، اعلام کردند که مطالبه‌ی به‌حقِ مردم در الزام خون‌خواهی و انتقام باید دنبال شود.

تقاضای انتقام صرفاً در افکار عمومیِ ملت ایران محدود نمی‌شود و جهان اسلام و آزادگان عالم این مطالبه‌ی به‌حق را دارند. در تصاویر تشییع پیکر مطهر امام شهید بر دست مردم عزادار عراقی نیز می‌بینیم که پرچم سرخ انتقام بالا رفته و عراقی‌ها نیز ضمن عزاداری برای شهادت قائد امت، شعار خون‌خواهی را سر می‌دهند.

متنِ بالا، روایتی از یک پرچم بود؛ پرچمی که در دی‌ماه مورد اهانت قرار گرفت و پس از ترور قائد شهید امت به هر کوی و برزن و اجتماعی برده شد و در موعد تشییع و تدفین امام شهیدِ امت، در کنارِ عَلَمِ خون‌خواهی به‌دست گرفته شد تا دشمنان امت اسلامی بدانند که انتقام و خون‌خواهی حتماً محقق خواهد شد.

منبع: تسنیم