علیرضا استکی، سرمربی تیم ملی بوکس امید، از اقدام سرمربی تیم ملی بزرگسالان در رسانهای کردن یک مسئله شخصی انتقاد کرد و از عدم دلجویی از بوکسورهای امید پس از لغو اعزام به مسابقات قهرمانی آسیا خبر داد.
علیرضا استکی، در خصوص لغو اعزام تیمهای جوانان و امید بوکس به مسابقات قهرمانی آسیا به دلیل عدم صدور روادید، گفت: در روزهای جنگ، رئیس فدراسیون از من خواست هرچه سریعتر تیم امید را تشکیل دهم و تمرینات را آغاز کنیم. با وجود شرایط سخت و مشکلات فراوان، بدون برگزاری مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی، اردوها را شروع کردیم.
سرمربی تیم امید بوکس ادامه داد: چهار ماه تمرینات را با سختی فراوان دنبال کردیم، اما در آخرین روز و درست زمانی که خانوادهها برای بدرقه بچهها آمده بودند، یکی از کارمندان فدراسیون با ارسال پیامک اعلام کرد که اعزام به دلیل صادر نشدن روادید لغو شده است. این اتفاق واقعاً برای ما تلخ بود و خیلی بابت این بچهها ناراحت هستم. هنوز با رئیس فدراسیون صحبت نکردهام و هیچکس نیز از ما دلجویی نکرده است.
استکی با اشاره به شرایط خاص برگزاری اردوها تاکید کرد: در این مدت چند بار شرایط جنگی پیش آمد، اما با وجود احتمال حملات دوباره، اردوها را تعطیل نکردیم، چون هدفمان این بود که برای اهتزاز پرچم ایران آماده شویم. مسابقات قهرمانی آسیا سالی یکبار برگزار میشود و از اهمیت بالایی برخوردار است. چندین مرحله انتخابی دروناردویی برگزار کردیم و افراد زیادی به ما کمک کردند؛ از همه آنها سپاسگزارم و شرمنده زحماتشان هستم، بهویژه ورزشکارانی که از شهرستانها به تهران آمدند تا در انتخابیها شرکت کنند. حرفهای زیادی برای گفتن دارم که در زمان مناسب مطرح خواهم کرد.
وی که پدر سام استکی است در مورد عدم اجازه به پسرش برای حضور در اردوی تیم ملی بزرگسالان جهت حضور در بازیهای آسیایی گفت: سرمربی تیم ملی (همایون امیری) در مورد موضوعی صحبت کرد که بین من و ایشان بود. او یک بار ۱۰ روز قبل از اعزام تیم امید و یک بار نیز صبح روز اعزام به من زنگ زد که به ایشان گفتم سام را به اردوی تیم ملی نمیفرستم. دلیل این تصمیم این بود که حق بچههای دیگر ضایع میشد و عدهای حتماً عنوان میکردند که به واسطه انتخاب پسرم از حق گذشتهام.
استکی عنوان کرد: این یک موضوع خصوصی بین من و سرمربی تیم ملی بود که ایشان در رسانه مطرح کرد و من نیز ناچار به پاسخ شدم. هیچ قصدی برای اینکه در مورد این موضوع صحبت کنم، نداشتم. در ادامه پیشنهاد دادم اگر قرار به حضور سام در اردو باشد، بهتر است بچههای تیم امید با تیم بزرگسالان مسابقه بدهند. با این اتفاق این بچهها متوجه میشدند که فدراسیون برای آنها ارزش قائل است. میدانم تیم بزرگسالان برای بازیهای آسیایی انتخاب شده و بحثم انتخاب بچهها برای ناگویا نبود. میخواستم اگر بچهها شایستگیاش را دارند در اردوی تیم ملی حضور پیدا کنند و دریافتی داشته باشند. خیلی حرف برای گفتن دارم و قرار نیست اگر مسئولان سکوت میکنند و جوابی نمیخواهند، ما حکم گروگان را داشته باشیم.
