در پی درگذشت مادر داریوش فرضیایی، معروف به عمو پورنگ، بار دیگر جای خالی الگوی احترام به والدین در جامعه و فضای مجازی احساس میشود؛ هنرمندی که عشق به مادر را نه در شعار، بلکه در عمل به تصویر کشید.
خبری تلخ، قلب بسیاری از مخاطبان را به درد آورد؛ مادر داریوش فرضیایی، همان عمو پورنگ دوستداشتنی، دار فانی را وداع گفت. مادری که سالهای پایانی عمرش را در کنار فرزندش سپری کرد؛ فرزندی که بارها نشان داد عشق و احترام به مادر، برای او تنها یک شعار یا نمایش رسانهای نبود، بلکه بخشی از سبک زندگیاش بود.
هر زمان با عمو پورنگ گفتوگو میکردیم و از کمکاری یا کمرنگ شدن فعالیتهایش میپرسیدیم، پاسخ روشنی داشت: «میخواهم بیشتر کنار مادرم باشم.» اگرچه برای مراقبت از مادرش پرستار و امکانات لازم فراهم شده بود، اما او باور داشت که هیچ چیز جای حضور و محبت فرزند را نمیگیرد. ترجیح میداد خودش در کنار مادر باشد، با او حرف بزند، از او مراقبت کند و لحظههای بیشتری را در کنار کسی بگذراند که همه زندگیاش را مدیون او بود.
در روزگاری که بخشی از فضای مجازی، بهویژه برخی صفحات اینفلوئنسرها و بلاگرها، گاه با شوخیهای نامناسب یا تولید محتوایی که حرمت پدر و مادر و بزرگترها را کمرنگ میکند، به دنبال جلب توجه هستند، عمو پورنگ مسیر دیگری را انتخاب کرد. او بارها با انتشار تصاویر و ویدئوهایی از حضور در کنار مادرش، تصویری سرشار از مهر، احترام و صمیمیت را به مخاطبان نشان داد؛ تصاویری که نه برای دیده شدن، بلکه بازتابی از واقعیت زندگی او بودند.
تفاوت او با بسیاری از چهرههای امروز در همین بود؛ میان آنچه میگفت و آنچه زندگی میکرد، فاصلهای وجود نداشت. سالها کودکان این سرزمین را به مهربانی، احترام و اخلاق دعوت کرد و در زندگی شخصی نیز همان ارزشها را به زیباترین شکل ممکن به نمایش گذاشت. وقتی دست مادرش را میبوسید یا با عشق از او سخن میگفت، مخاطب احساس نمیکرد با یک نمایش روبهروست؛ بلکه صداقت، خلوص و عشق واقعی را میدید.
داریوش فرضیایی: دل میسوزد، اما شعله امید در دل کودکان خاموش نمیشود.
شاید همین صداقت است که امروز خبر درگذشت مادرش را برای بسیاری از مردم تلختر کرده است. همه میدانند که او چه اندازه به مادرش وابسته بود و چه بخش بزرگی از زندگی و زمانش را صرف آرامش و آسایش او کرد. از دست دادن مادر، برای هر انسانی اندوهی بزرگ و جبرانناپذیر است؛ اندوهی که حتی اگر با ایمان به دعای همیشگی مادر و آرامش ابدی او همراه باشد، باز هم جای خالیاش تا همیشه در دل فرزند باقی میماند.
داریوش فرضیایی این روزها پس از مدتها در آستانه بازگشت به تلویزیون و آغاز فعالیتی تازه است، اما این اتفاق تلخ، بیشک یکی از سختترین روزهای زندگی او را رقم زده است. برای او از خداوند متعال صبر، آرامش و تسلای دل مسئلت داریم و امیدواریم یاد و دعای مادر، همچنان چراغ راه زندگیاش باشد.
این اتفاق، یادآوری ارزشمند دیگری نیز برای همه ما و بهویژه چهرههای شناختهشده فضای مجازی است؛ اینکه تأثیرگذار بودن، تنها با تعداد دنبالکنندهها معنا پیدا نمیکند، بلکه رفتار، منش و الگویی که به جامعه ارائه میشود، ماندگارترین اثر را بر جای میگذارد. کاش احترام به پدر، مادر و بزرگترها، بیش از هر ترند و محتوای زودگذر، به فرهنگ رایج فضای مجازی تبدیل شود.
عمو پورنگ سالها به کودکان این سرزمین درس مهربانی داد؛ اما شاید یکی از مهمترین درسهایش را نه روی آنتن، بلکه در زندگی شخصیاش آموخت. او نشان داد احترام به پدر و مادر، تنها در کلمات خلاصه نمیشود؛ باید آن را زندگی کرد. همانگونه که در سالهای حیات پدرش قدر او را دانست و پس از فقدانش اندوهش را پنهان نکرد، تا آخرین روز زندگی مادر نیز عاشقانه در کنارش ماند.
این، درسی است که بیتردید در ذهن بسیاری از مخاطبانش ماندگار خواهد ماند.
