روزگاری جامعه مذهبی، بخش مهمی از مخاطبان سینما بود، اما امروز با نگاهی تردیدآمیز به پرده نقرهای مینگرد.
در روزهایی هستیم که قشر مذهبی جامعه، که همچون سایر اقشار، معیارهایی برای انتخاب فیلم مطلوب خود دارند، سینما را از سبد برنامههای تفریحی خانوادگی خود حذف کردهاند. این روند، فارغ از مسائل مالی که گاهی از سوی فعالان سینمای کشور مطرح میشود، دلایل ریشهدار دیگری دارد.
در حال حاضر، سینمای ایران عمدتاً به سمت سینمای اجتماعی شعار زده، کمدیهای کممایه و فیلمهایی در ژانر دفاع مقدس که در سالهای اخیر خلاصه به پرترهسازی از شهدا شده، گرایش پیدا کرده است. این در حالی است که جای پرداختن به چالشهای زندگی روزمره، فراز و فرودها و روایت قصههای جذاب از خانوادههای مذهبی، در سینمای امروز کاملاً خالی احساس میشود. فیلمهایی چون «فرشتهها باهم میآیند»، «دل شکسته»، «طلا و مس» یا «یک تکه نان»، حتی کمدیهایی نظیر «مارمولک»، نمونههایی از آثاری بودند که در گذشته توانستند با مخاطب ارتباط برقرار کنند و امروز جایشان در سینمای ایران خالی است.
آنچه جامعه مذهبی امروز به آن نیاز دارد، تبدیل شدن سینما به پدیدهای فراگیر و روزمره، همانند تأثیری است که فیلم «سفیر» در اجتماعیتر شدن فضای سینما برای این بخش از جامعه داشت. امروزه، یکی از مهمترین نیازهای سینمای ایران، تنوع ژانر است؛ بهویژه ساخت فیلمهایی با محوریت دین و نقش آن در زندگی روزمره و اجتماعی، که بخش قابل توجهی از اقشار مختلف جامعه را به خود جلب میکند.
از این رو، وقت آن رسیده است که متولیان سینمای ایران با نگاهی آسیبشناسانه و عمیق به این خلاء مهم پرداخته و تدابیری اتخاذ کنند تا هم گیشههای سینما دوباره رونق بگیرند و هم تنوع ژانری مورد نیاز جامعه رعایت شود. با این رویکرد، فضایی که برای مخاطبان حس آشناپنداری ایجاد کند، دوباره جان میگیرد و آن دسته از مردمی که خود را در سینما گم کردهاند، دوباره تصویر خود را در قالب ریتم دراماتیک سینما خواهند دید.
با توجه به این نکات، خبرگزاری تسنیم در قالب یک پرونده مفصل، به بررسی مسأله فاصله سینما از جامعه مذهبی کشور خواهد پرداخت.
