شب هفتم شهادت رهبر شهید، دلهای ملت در حرم امام رضا (ع) یکپارچه شد؛ عزاداری برای سیدالشهدا (ع) با پیمان استوار بر ادامه راه شهدا آمیخته شد.
شب جمعه، حرم مطهر رضوی، مملو از دلباختگانی بود که از دور و نزدیک گرد هم آمده بودند تا در کنار مضجع نورانی امام رئوف (ع)، همزمان با شب هفتم شهادت رهبر شهید، در غم سیدالشهدا (ع) و این رهبر آسمانی، اشک ریخته و پیمانی دوباره با آرمانها ببندند.
نیمه شب بود، اما خواب از چشمان مردم رفته بود. گویی شهادت رهبر، خون تازهای در رگهای این ملت جاری کرده بود؛ ملتی که داغدار فرماندهان، دانشمندان، جوانان مظلوم و همه شهیدان راه حق بودند و امروز با قلبی سرشار از اندوه و عزمی راسخ، خود را به حرم پرافتخار امام رضا (ع) رسانده بودند.
در میان نوای مرثیهها و زمزمههای زیارت، پیر و جوان، زن و مرد، شانه به شانه یکدیگر ایستاده بودند. با این حضور، اعلام میکردند که این غم، آنان را از میدان بیرون نخواهد کرد، بلکه استوارتر از گذشته، راه شهیدان را ادامه خواهند داد و اجازه نخواهند داد خون پاک آنان به فراموشی سپرده شود.
فریادها، اشکها و زمزمههای مردم، تنها بیانگر اندوه نبود؛ بلکه بیعتی دوباره با آرمانهای انقلاب اسلامی بود. حاضران با برافراشتن پرچم سهرنگ ایران در کنار پرچمهای «یا حسین (ع)»، «یا ابوالفضل (ع)» و «یا لثارات الحسین»، صحنهای کمنظیر از پیوند عشق به وطن، ولایت و فرهنگ عاشورا را به نمایش گذاشتند. در میان جمعیت، پرچمهایی با شعار «یا لثارات الخامنهای» نیز به چشم میخورد و کاروانهای زائران همچنان برای عرض ارادت به مزار رهبر شهید، وارد حرم میشدند.
فضای حرم، آمیختهای از حزن و حماسه بود. اشکها سرازیر بود، اما در نگاه مردم، عزم و امید موج میزد. آنان آمده بودند تا هم عزاداری کنند و هم پیام ایستادگی را به گوش جهانیان برسانند؛ پیامی که نشان میداد ملت ایران، حتی در سختترین روزها نیز دست از آرمانهای خود برنمیدارد.
در مراسم بزرگداشت شب هفتم، بارها به افتخاری بزرگ برای رهبر شهید اشاره شد که نزدیکان و همراهانش بر آن تأکید داشتند: خود، بانی برگزاری مجالس روضه اهلبیت (ع) بود و زندگیاش با نام و یاد سیدالشهدا (ع) پیوند خورده بود. از همین رو، بسیاری، وداع با او را وداعی با عطر کربلا توصیف میکردند؛ گویی تابوتش بوی روضه میداد و نامش با محرم پیوندی ناگسستنی یافته بود.
سخنران مراسم، شهادت رهبر شهید را رخدادی فراتر از مرزهای ایران دانست و آن را شهادتی در منظومه امت اسلامی خواند؛ شهادتی که بازتاب آن در ایران، عراق و دیگر کشورهای اسلامی، نشان داد پیوند امت با رهبران خود، مرز جغرافیا نمیشناسد. تشییع باشکوه پیکر او در ایران و عراق نیز جلوهای از همین پیوند عمیق و وفاداری ملتها به آرمانهای مقاومت بود.
در واپسین لحظات مراسم، هنگامی که نگاهها به گنبد طلایی امام رضا (ع) دوخته شده بود، عظمت آن صحنه، یادآور کلام جاودانه حضرت زینب کبری (س) بود: «ما رأیتُ إلّا جمیلاً.» در میان اشکها، شکوهی وصفناشدنی موج میزد؛ شکوه ملتی که سوگوار است، اما ایستاده؛ داغدار است، اما امیدوار؛ و عزادار است، اما آماده ادامه راه شهیدان.
شب هفتم نیز به پایان رسید، اما عهد مردم پایان نیافت. آنان حرم را با این پیمان ترک کردند که راه شهیدان را ادامه دهند، پرچم ایران و پرچم حسین (ع) را برافراشته نگه دارند و با توکل به خداوند، برای عزت، امنیت و سربلندی ایران اسلامی از هیچ تلاشی دریغ نکنند.
منبع: تسنیم
