اربعین، تجلیِ بازگشت به خویشتن و پادزهرِ غفلتِ مجازی برای نسلِ نو

زیارت اربعین، دریچه‌ای به سوی فطرتِ پاکِ نسلِ جوان است که می‌تواند غبارِ غفلتِ برخاسته از هجمه‌ی رسانه‌های بیگانه را کنار زده و آنان را به سوی هویتِ اصیلِ اسلامی رهنمون سازد.

در دنیایِ امروز، هجمه‌ی بی‌امانِ فضای مجازی و رسانه‌های جهانی، سبکِ زندگیِ اصیل و هویتِ دینیِ جوانانِ ما را به چالش کشیده است. این جریانِ مداومِ اطلاعات، با ترویجِ الگوهایِ وارداتی و فردگرایانه، نسلِ نو را به سوی گسستِ هویتی سوق داده و نگاهِ آنان به مفهومِ «زندگی» و «هدفمندی» را تحریف کرده است؛ هدفی که با قطعِ پیوندِ آنان با ریشه‌هایِ اخلاقی و معنوی، در نهایت به سمتِ اهدافی پوچ و بی‌بنیان پیش می‌رود.

در این میان، «زیارتِ اربعین» فراتر از یک مراسمِ آیینیِ صرف، به مثابه‌ی یک «مدرسه تربیتیِ فراگیر» عمل می‌کند و تواناییِ دگرگونیِ این مسیرِ اشتباه را دارد. زمانی که خانواده در این سفرِ پرارج همراه می‌شود، فرزندان از حصارِ تنگِ نمایشگرهایِ کوچکِ تلفن‌هایِ همراه رهایی یافته و در وسعتِ بی‌منتهایِ واقعیتی زنده قرار می‌گیرند. حقیقتی که در آن، ایثارِ واقعی به جایِ پست‌هایِ سطحیِ فضایِ مجازی، در قامتِ خدمتِ خالصانه به زائرانِ پیاده معنا می‌یابد.

اربعین، عرصه‌یِ تمرینِ «تاب‌آوری» در برابرِ رفاه‌زدگیِ تحمیل‌شده توسطِ رسانه‌هاست. در این مسیر، نسلِ جدید می‌آموزد که برایِ رسیدن به اهدافِ بزرگ، باید از آسایش‌هایِ کاذب چشم پوشید و با سختی‌هایِ هدفمند، ارزشِ وجودیِ خود را افزایش داد. این تجربه‌یِ عملی، نوجوانان را از مصرف‌گراییِ منفعلانه به سویِ تولیدِ کنش‌هایِ اخلاقی و بارور ساختنِ مسؤولیت‌پذیریِ اجتماعی هدایت می‌کند.

علاوه بر این، اربعین «مواسات» را از یک واژه‌یِ تئوریک در کتاب‌هایِ درسی به یک تجربه‌یِ زیسته و ملموس مبدل می‌سازد. زمانی که کودکان و نوجوانان شاهدِ تقسیمِ بی‌دریغِ داشته‌ها میانِ غریبه‌ها در این مسیرِ معنوی هستند، مفهومِ «تعلق به امتِ واحده» را به شکلی عمیق درک می‌کنند. این مشاهده، بذرِ نوع‌دوستی و ایثار را در دلِ نسلی که با فرهنگِ «خودپرستیِ مدرن» بمباران شده، می‌کارد.

در فضایِ مادی‌گرایِ مجازی که روابطِ انسانی به «لایک» و «کامنت» تقلیل یافته است، اربعین مرکزی برایِ احیایِ «روابطِ عمیقِ انسانی» محسوب می‌شود. در موکب‌ها، نسلِ جوان با پیر و جوان و اقشارِ مختلفِ جامعه هم‌نشین شده و می‌آموزد که در جهانِ پر از تفاوت، چگونه با «صبر»، «ادب» و «سعه‌یِ صدر» با دیگران تعامل کند. این تمرینِ اخلاقی، پادزهری مؤثر برایِ انزوایِ اجتماعیِ تحمیل‌شده توسطِ فناوری‌هایِ نوین است.

همچنین، زیارتِ اربعین بستری برایِ بصیرت‌آموزی در مواجهه با ظالمان فراهم می‌آورد. نسلِ جدید در این سفر، معنایِ تقابلِ دائمیِ حق و باطل را درک کرده و می‌فهمد که چگونه «حسین‌بن‌علی (علیه‌السلام)» نمادِ ایستادگیِ ابدی در برابرِ مستکبرانِ تاریخ است. این مواجهه، هویتِ مبارزاتیِ فرزندانِ این مرز و بوم را در برابرِ ستمگرانِ امروز شکل داده و به آنان می‌آموزد که تسلیم در برابرِ جریاناتِ فکریِ شیطانی، نه یک ضرورت، بلکه یک انتخابِ غلط و خفت‌بار است.

اربعین برایِ نسلِ جوانِ ما، فرصتی مغتنم برایِ بازگشت به «فطرت» است. این سفرِ تربیتی، گرد و غبارِ غفلت‌هایِ ناشی از فضایِ مجازی را می‌زداید و چراغِ ایمان و عقلانیت را در دلِ آنان فروزان نگه می‌دارد. اگر بتوانیم این تجربه‌یِ تربیتیِ گران‌بها را در قالبی خانوادگی و اصیل به فرزندانمان منتقل کنیم، آنگاه می‌توانیم امیدوار باشیم که نسلِ آینده، نه اسیرِ رسانه‌هایِ معاند، بلکه پرچم‌دارِ عزت و آزادی در تمدنِ نوینِ اسلامی خواهد بود.

منبع: ۶۰ ثانیه