پایان تلخ لیگ ملتهای والیبال برای ایران با رتبه چهاردهم، در حالی رقم خورد که بیتفاوتی و سکوت برخی بازیکنان در برابر شکست، بیش از پیش اذهان عمومی را آزرده کرد.
لیگ ملتهای والیبال ۲۰۲۶ برای تیم ملی ایران با ثبت جایگاه چهاردهم به پایان رسید؛ سه برد و ۹ شکست، کارنامهای ناامیدکننده که برای سالها در خاطر هواداران خواهد ماند. اما آنچه بیش از این آمار تلخ، دل جامعه ورزش را فشرد، بیتفاوتی و فقدان روحیه جنگندگی در برخی بازیکنان بود. نه اشتیاق به پیروزی در چشمهایشان دیده میشد و نه واکنشی در لحظات سخت نبرد.
این مسئله حتی روبرتو پیاتزا، سرمربی ایتالیایی تیم ملی را نیز به گلایه واداشت. او با ابراز تعجب از تسلیم زودهنگام تیم، پرسید: «میل و اشتیاق برای پیشرفت کجاست؟» او تأکید کرد که فرق نمیکند چه کسی در زمین باشد، تیم به سرعت دست از مبارزه میکشد.
پیراهن تیم ملی، صرفاً یک لباس تمرین یا باشگاه نیست که بتوان هر زمان خواست آن را پوشید و هر زمان نخواست، مسئولیتش را کنار گذاشت. این پیراهن، امانتی گرانبها از سوی مردم است؛ مردمی که حق دارند از بازیکنان خود انتظار تعهد، جنگندگی و پاسخگویی داشته باشند. اما متأسفانه، پس از آخرین شکست، بسیاری از بازیکنان حتی حاضر به رویارویی با دوربینها و صحبتی کوتاه با مردم درباره عملکرد خود نشدند، گویی پاسخگویی نیز از وظایف تیم ملی حذف شده بود.
شکست در دنیای ورزش امری پذیرفتنی است، اما بیتفاوتی نسبت به باخت و سکوت در برابر افکار عمومی، انتقادها را تشدید میکند. هواداران تنها پیروزی را از بازیکنان انتظار ندارند؛ بلکه خواهان آنند که آنها درک ارزش واقعی پوشیدن پیراهن تیم ملی را نشان دهند و در روز شکست نیز مسئولیت عملکرد خود را بپذیرند.
والیبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازیکنانی است که بدانند جایگاه تیم ملی، موقعیتی ویژه و والا است؛ نه یک جایگاه معمولی. هر فردی که این پیراهن مقدس را بر تن میکند، باید شایستگی آن را هم در زمین مسابقه و هم در برابر مردمی که صاحبان اصلی این پیراهن هستند، اثبات کند. اگر کسی حاضر به جنگیدن برای این پیراهن نیست و پس از ناکامی نیز حاضر به پاسخگویی به مردم نیست، این پرسش به طور طبیعی مطرح میشود که آیا او واقعاً آماده پذیرش مسئولیت سنگین تیم ملی است یا خیر؟
منبع: تسنیم
