شاعر هندی: جنایت میناب فراموشنشدنی و غیرقابلبخشش است
شاعر نامدار هندوستان در سرودهای سوزناک، یاد و خاطره کودکان شهید جنایت هولناک میناب را گرامی داشت و بر فراموشنشدنی بودن این فاجعه تاکید کرد.
شاعر نامدار هندوستان در سرودهای سوزناک، یاد و خاطره کودکان شهید جنایت هولناک میناب را گرامی داشت و بر فراموشنشدنی بودن این فاجعه تاکید کرد.
داغ شهادت ۱۶۸ دانشآموز و معلم مدرسه شجره طیبه میناب، پس از گذشت شش ماه همچنان تازه است؛ جنایتی که بازتاب گستردهای در افکار عمومی داشت و وجدان هر انسان آزادهای را به درد آورد. این فاجعه، که نتیجه اقدامات خصمانه دشمنان انقلاب اسلامی است، با واکنشهای گسترده فرهنگی و سیاسی در سطح بینالمللی روبرو شد. بسیاری، شهادت بیرحمانه دختران مدرسه میناب را یادآور فجایع مشابهی دانستند که بر کودکان بیگناه در نقاط دیگر جهان روا داشته میشود.
در این میان، دکتر سانجوکتا داسگوپتا، شاعر، داستاننویس، منتقد و مترجم برجسته هندوستانی، در سرودهای تأثیرگذار به این جنایت واکنش نشان داد. این بانوی فرهیخته، که عضو شورای عمومی «ساهیتیا آکادمی» در دهلی نو و مدیر هیئت مشاوران زبان انگلیسی این آکادمی بوده و ریاست «کتابخانه بینفرهنگی شعر و اجرا» در کلکته را بر عهده دارد، با ۲۶ اثر منتشر شده، اشعارش به زبانهای مختلف ترجمه شده است. او در سرودهای برای کودکان شهید میناب نوشت:
مثل هر صبح روزهای مدرسه،
لبخند میزدند و میخندیدند، در حالی که وارد کلاسهایشان میشدند
معلمانشان برایشان قصه میگفتند،
و تأکید میکردند که اعداد هم به اندازه کلمات مهماند.
در دبستان دخترانهی «شجره طیبه»،
معلمان و دانشآموزان میخواندند،
مینوشتند، میخندیدند و بازی میکردند،
بیخبر از آنکه به زودی نامهایشان،
تبدیل به عدد خواهد شد.
در آن روز شوم، ۲۸ فوریه ۲۰۲۶،
مرگ از آسمان صبح فرو ریخت.
یک «تامهاوک» مرگبار،
آنها را برای همیشه خاموش کرد.
مدرسهی محبوبشان، اکنون تلی از آوار است؛ محو شده از هستی.
تکههای پراکنده پیکر کودکان،
همهجا افتاده بود؛ تابوتهای کوچک که با مهربانی حمل میشدند
هیچکس فراموش نخواهد کرد و نخواهد بخشید،
آنگاه که فریاد کودکان در هوا میپیچد،
روز و شب، هر روز، هر شب از آن پس…
هیچکس، هیچ انسانی، دیگر خواب نخواهد داشت.
این اشعار، عمق اندوه و خشم ملت ایران را نسبت به دشمنان جنایتکار بازتاب میدهد و نشان از عزم راسخ برای عدم فراموشی و گذشت از این فاجعه دارد.
