«چشمان غزه»: روایت تکان‌دهنده از نسل‌کشی رژیم صهیونیستی به قلم یک شاهد عینی

کتاب «چشمان غزه» با ترجمه لیلا سادات حسینی، روایتی دست اول از جنایات رژیم صهیونیستی در غزه را از نگاه یک خبرنگار جوان فلسطینی ارائه می‌دهد که در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های غیرداستانی آمریکا قرار گرفت.

پس از تجاوز وحشیانه رژیم صهیونیستی به نوار غزه و کشتار بی‌رحمانه مردم مظلوم فلسطین، جهان شاهد هم‌صدایی بی‌سابقه اهالی قلم و فرهنگ در محکومیت این نسل‌کشی بود. در این میان، آثار متعددی با هدف روشنگری و بیان مظلومیت مردم غزه منتشر شد که کتاب «چشمان غزه» یکی از شاخص‌ترین آن‌هاست.

این اثر که حاصل مشاهدات پلستیا العقاد، خبرنگار فلسطینی، از تجاوز 45 روزه اسرائیل پس از طوفان‌الاقصی است، روایتی تکان‌دهنده و صادقانه از فجایع این دوران را به تصویر می‌کشد. یادداشت‌های روزانه العقاد که در صفحه اینستاگرام او میلیون‌ها بیننده را به خود جذب کرد، توانست این کتاب را به فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های غیرداستانی نیویورک تایمز، بوستون گلوب، سان فرانسیسکو کرونیکل و کتاب‌های مستقل ملی راه دهد.

پلستیا العقاد، متولد سال 2001 در غزه، پیش از آغاز جنگ در آستانه شروع فعالیت حرفه‌ای خود در حوزه رسانه بود. با اعمال محاصره بر غزه، او با ثبت اثرات بمباران‌ها، صدای مردم تحت ستم این منطقه را به گوش جهانیان رساند.

انتشارات امیرکبیر با ترجمه لیلا سادات حسینی، این اثر ارزشمند را به بازار نشر ایران عرضه کرده است. حسینی در این باره می‌گوید: «العقاد جوان، تحصیل‌کرده و آگاه، به دنبال نشان دادن زیبایی‌های غزه و فراتر از اخبار تلخ رسانه‌هاست. او نه یک رزمنده، بلکه جوان معمولی است که به ناچار در قلب جنگ قرار گرفته و با جلیقه خبرنگاری خود، روایتگر واقعیت‌های تلخ است.»

«چشمان غزه» مجموعه‌ای از خاطرات و مشاهدات روزانه العقاد در 45 روز پس از هفتم اکتبر است. این کتاب، خواننده را به دل بمباران‌ها، صداهای پهپادها، فریادهای زیر آوار ماندگان و درد خانواده‌های مورد هجوم قرار گرفته می‌برد و حتی تجربه یک شب اقامت در بیمارستانی که مورد حمله اسرائیل قرار گرفته را نیز روایت می‌کند.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: “روزی گلدا مایر، چهارمین نخست وزیر اسرائیل، برای توجیه جنایت‌های رژیم به مردمش گفت قدیمی‌ها می‌میرند و جوان‌ها هم فراموش می‌کنند. اما اینطور نشد. نسل من به دنیا ثابت کرده است که قدیمی‌ها می‌میرند اما جوان‌ها فراموش نمی‌کنند، که خاطرات و رؤِیاهای جمعی ما هرگز محو نخواهد شد.”