روز ملی شعر و ادب فارسی؛ ارج‌نهادن به جایگاه شامخ شهریار

انتخاب روز درگذشت شهریار به عنوان روز ملی شعر و ادب فارسی، ادای احترامی به جایگاه بی‌بدیل او در ادبیات ایران است.

انتخاب روز ۲۷ شهریور، روز درگذشت سید محمدحسین شهریار، به عنوان روز ملی شعر و ادب فارسی، ارج‌نهادن به مقام شامخ این شاعر نامدار است. در حالی که برخی با طرح دیدگاه‌های متفاوت، بر لزوم انتخاب روزهایی مرتبط با دیگر مفاخر شعر فارسی چون فردوسی، سعدی یا نیما تأکید دارند، پژوهشگران و کارشناسان ادبی معتقدند که دلیل اصلی این انتخاب، صرفاً و حقاً، شاعر بودن شهریار و جایگاه بی‌همتای او در عرصه شعر و ادب فارسی است.

امید طبیب‌زاده، پژوهشگر و عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی، در یادداشتی به ظرافت‌های شعر شهریار در قالب‌های کلاسیک و نو پرداخته و به این پرسش پاسخ داده است که چرا شهریار؟ وی اشاره می‌کند که شهریار توانست علاوه بر غزل‌های بی‌مانندش، شعری نیمایی نیز مانند «ای وای مادرم» بسراید که نه تنها در میان اشعار نیمایی، بلکه حتی در کل ادبیات فارسی جایگاهی یگانه و ویژه بیابد. اگرچه شهریار اشعار دیگری نیز در قالب‌های نو سروده است، اما «ای وای مادرم» به عنوان اثری که معجزه‌ای حلول یافته در زبان فارسی است، جایگاهی منحصر به فرد دارد.

در حالی که برخی رقابت شاعران را بی‌رحمانه برای جاودانگی در عرصه شعر می‌دانند، گاه رفاقت پرعطوفتی نیز در پشت این رقابت نهفته است؛ به گونه‌ای که هر جا «ای وای مادرم» خوانده شود، یاد نیما و سبک نیمایی نیز طنین‌انداز می‌گردد. این دو اثر، همچون دو مرغ بهشتی، در باغ جنان شعر فارسی سکنی گزیده‌اند.

تصور اینکه انتخاب روز وفات شهریار به عنوان روز ملی شعر و ادب فارسی، صرفاً به دلیل شاعر بودن او و حتی «اشعرِ شعرا» بودن ایشان بوده است، امری قابل تأمل و حق‌جویانه است. شهریار نه تنها در غزل، بلکه در اشعار نیمایی نیز شاهکارهایی خلق کرده که تا ابد در تاریخ ادبیات فارسی خواهد درخشید.