بازیگر ایرانی در جشنواره ونیز، صدای مظلومیت کودکان میناب را نشنید

در حالی که کودکان بی‌گناه میناب در جنایت رژیم کودک‌کش مورد ستم قرار گرفتند، برخی سینماگران ایرانی در جشنواره‌های خارجی، حقایق تلخ وطن را فراموش می‌کنند.

صحبت‌های شب گذشته برنده ایرانی در جشنواره فیلم ونیز و عدم اشاره حتی در حد یک کلمه به جنگ علیه ایران و کودکان شهید میناب، بیانگر یک واقعیت تکراری است که متأسفانه هیچ‌گاه تغییری نخواهد کرد: اینکه برخی از بازیگران و سینماگران ما به محض اینکه پایشان به جشنواره‌های خارجی باز می‌شود، گویا همه‌چیز یادشان می‌رود؛ حتی بدیهی‌ترین حق و حقوق ملت و کشورشان. انگار خاک جشنواره‌های خارجی افیون ضدایرانی دارد که باعث می‌شود هنرمندان ما عرق ملی و غرور ایرانی را پاک فراموش کنند و آنچه خوشایند بیگانگان است را بیان کنند.

زمانی که بهترین فرصت برای رساندن صدای در گلو مانده مردم ایران از تحریم و تجاوز دشمنان به این مردم و آب و خاک است، صرف بیان مسائل درونی خانواده بزرگ ایران آن هم با ادبیات و بیانی است که بیشتر مثل معروف “آب به آسیاب دشمن ریختن” را دارد.

در چند ماهی که بر این مردم گذشت، شاهد تجاوز گسترده دو رژیم ناپاک و کودک‌کش آمریکایی و اسرائیلی به این ملت بودیم، به طوری که یکی از فاجعه‌بارترین اتفاقات تاریخ بشری را رقم زد، یعنی کشته شدن ۱۶۸ کودک مظلوم مینابی. اگر این اتفاق در هر جای دیگر دنیا رخ داده بود، سینماگران و هنرمندان آن دیار داد مظلومیت مردم‌شان را به گوش جهان می‌رساندند و از فرصت حضور در جشنواره خارجی به بهترین وجه برای انتقال این صدا بهره می‌بردند. اما عجب حکایت عجیب و غریب و غیرطبیعی است در سینمای ایران که وقتی هنرمندی به آن سوی می‌رود، هیچ اشاره‌ای به این فاجعه نمی‌شود که حتی با ادبیات اپوزیسیونی سخنانی گفته می‌شود که بهانه به دست دشمن می‌دهد برای گستاخی بیشتر.

مردم مظلوم ایران و بچه‌های شهید میناب حقیقتاً مظلومند که باید اشاره‌ای به نام آنها نشود، آن هم در جشنواره‌ای که دو سال است رسماً به یک جشنواره ضداسرائیلی تبدیل شده و در آن از حضور فلسطینیان با پرچم فلسطین و حضور معترضین به این رژیم سفاک گرفته تا برگزیده شدن آثاری با این رویکرد، همگی بهترین فرصت را در اختیار هنرمندان ما قرار می‌دهد تا در جهان سکوت و سانسور حقیقت، صدای این بچه‌های مظلوم و معصوم و مردم بی‌گناه ایران شنیده شود، اما افسوس و دریغ.

باری؛ هیچ عیب و ایرادی ندارد، دست ما برای ساده‌ترین حق‌مان جلوی امثال این هنرمندان پشت به وطن دراز نیست. صدای این مردم را هنرمندانی دیگر از همین دیار در رویدادهای هنری و فستیوال‌های گوناگون به گوش جهانیان رسانده‌اند. فعالان رسانه‌ای خارجی آزاده که حقیقت را دیده‌اند به این دیار آمدند و صدای ما در کشور خودشان شدند.

امید است که اصحاب سینما و خصوصاً خانه سینما به عنوان خانه سینماگران و صنوف، قدری نسبت به این موضوع اهمیت بیشتری نشان دهند و با هنرمندان و سینماگران با گفتگو و تعامل این دیدگاه بدیهی و طبیعی را تبیین کنند تا بلکه شاهد این باشیم که صدای مظلومیت این مردم نیز به جهان از زبان آحاد هنرمندان ما در جشنواره‌ها شنیده شود.