قم، عطر شهادت؛ شب عزاداری حضرت معصومه (س) در پایتخت معنویت ایران

شهر مقدس قم در شب شهادت حضرت فاطمه معصومه (س) غرق در اندوه و سوگواری شد و عطر دل‌انگیز اربعین حسینی را در خود متجلی ساخت.

قم، در شبی که عطر شهادت بانوی کرامت، حضرت فاطمه معصومه (س)، در هوای شهر پراکنده بود، حال و هوایی دیگر داشت. خیابان‌های اطراف حرم مطهر، میعادگاه هزاران عاشق اهل‌بیت (ع) شد و زائران و عزاداران از سراسر ایران، خود را به این آستان مقدس رساندند. از ساعاتی پیش از آغاز مراسم، موج جمعیت در مسیرهای منتهی به حرم شکل گرفت و شهر، رنگ و بوی عزاداری به خود گرفت.

دسته‌های عزاداری، یکی پس از دیگری، با سینه‌زنی و نوحه‌خوانی، به سمت بارگاه ملکوتی حضرت معصومه (س) روانه شدند. پرچم‌های عزا در میان جمعیت به اهتزاز درآمده بود و صدای نوحه و ذکر اهل‌بیت (ع)، فضای اطراف حرم را پر کرده بود؛ صحنه‌ای که هر سال در شب شهادت بانوی کرامت تکرار می‌شود و پیوند عمیق مردم قم با خاندان پیامبر (ص) را به نمایش می‌گذارد.

در داخل حرم نیز، مجالس باشکوه عزاداری برپا بود و زائران در صحن‌ها و شبستان‌ها، با چشمانی اشکبار، به سوگواری مشغول بودند. جمعیت به قدری انبوه بود که در بخش‌های مختلف حرم، زائران در کنار یکدیگر به عزاداری می‌پرداختند و گروه‌های مختلف مذهبی و هیئت‌های سینه‌زنی، در این مراسم شب شهادت حضور پرشور داشتند.

این حضور گسترده، فراتر از یک مراسم معمول شهری بود؛ برای بسیاری از حاضران، شب شهادت حضرت معصومه (س)، فرصتی گران‌بها برای تجدید پیمان با اهل‌بیت (ع) و زیارت بانویی بود که هجرتش از مدینه به قم، نام این شهر را با خاندان پیامبر (ص) پیوند زده است. استمرار سالانه این آیین مذهبی و مردمی، تصویری باشکوه از دلدادگی مردم به ائمه اطهار (ع) را در قم به نمایش می‌گذارد.

در میان این جمعیت عزادار و دسته‌های سینه‌زن، حال و هوای قم در شب شهادت حضرت معصومه (س)، برای بسیاری، یادآور کربلا و پیاده‌روی اربعین حسینی بود؛ همان حرکت دسته‌جمعی عاشقان اهل‌بیت (ع) به سوی حرم، با پرچم‌ها، نوحه‌ها و گام‌هایی که مقصدشان زیارت بود. تفاوتی اگر بود، در جغرافیا بود؛ وگرنه صحنه، صحنه دلدادگی بود؛ جمعیتی که هر سال در سوگ بانوی کرامت، راهی حرم می‌شوند و شهر را به یک مجلس بزرگ عزای اهل‌بیت (ع) تبدیل می‌کنند.