مجری سابق برنامههای اینترنتی، پس از ۵۰ روز سکوت در برابر فجایع میناب، به جای همدردی با مردم و محکوم کردن جنایات، به انتقاد از محدودیتهای اینترنت پرداخت.
پس از یک دوره سکوت طولانی، امیرحسین قیاسی، مجری و چهرهی شناختهشدهی رسانهای، بالاخره لب به سخن گشود. اما به جای ابراز همدردی با آسیبدیدگان و محکوم کردن فجایع اخیر، محور اصلی صحبتهای او، انتقاد از محدودیتهای اینترنت و مطالبهی دسترسی آزاد به آن بود.
این در حالی است که هنرمندان و چهرههای مردمی بسیاری، با حضور در صحنه، در شبکههای اجتماعی و با اقدامات عملی همچون کمک به آسیبدیدگان و بازسازی مناطق آسیبدیده، همبستگی خود را با مردم نشان دادند.
پرویز پرستویی در اینباره میگوید: «اعتراضها برای بعد است، الان باید برای اقتدار ایران تلاش کنیم.» این سخنان نشاندهندهٔ اهمیت همدلی و اتحاد در شرایط کنونی است.
متاسفانه، قیاسی به جای پیوستن به موج همبستگی و همدردی، با تمرکز بر مسئلهی اینترنت، به نظر میرسد به دنبال جلب توجه و دیده شدن است.
در حالی که هنرمندان متعهد و مسئولیتپذیری همچون علیرضا کمالی، با اختصاص بخشی از دستمزد خود به بازسازی مناطق آسیبدیده، در عمل نشان دادند که در کنار مردم ایستادهاند.
سکوت طولانیمدت قیاسی در برابر فجایع اخیر، و سپس تمرکز بر مسئلهی اینترنت، این سوال را در ذهن مخاطبان ایجاد میکند که آیا این موضعگیری، تلاشی برای فرار از مسئولیت و یا همراهی با مواضع دشمنان نظام است؟
واکنش امیرحسین قیاسی، تلنگری برای مخاطبان بود تا مرز میان سکوت و ایستادگی را درک کنند.
