رونمایی از «فریاد سکوت»؛ هنرمندان برای زنده نگهداشتن یاد شهدای مظلوم میناب به پا خاستند
پوستر «فریاد سکوت» با محوریت شهدای مظلوم مدرسه شجره طیبه میناب، روایتگر فاجعهای فراموشنشدنی از زبان هنر است. این اثر که به تازگی رونمایی شده، یادآور جنایت هولناک رژیم بعثی و لزوم انتقام از عاملان این فاجعه است.
پوستر «فریاد سکوت» با محوریت شهدای مظلوم مدرسه شجره طیبه میناب، روایتگر فاجعهای فراموشنشدنی از زبان هنر است. این اثر که به تازگی رونمایی شده، یادآور جنایت هولناک رژیم بعثی و لزوم انتقام از عاملان این فاجعه است.
جدیدترین پوستر محمدرضا دوستمحمدی، هنرمند متعهد کشورمان، با عنوان «فریاد سکوت» و با ایده محوری شهدای مدرسه شجره طیبه میناب رونمایی شد.

دوستمحمدی درباره ایده خلق این اثر گفت: یکی از تلخترین رخدادهای روز نخست جنگ تحمیلی علیه ایران، اصابت سه موشک به مدرسه شجره طیبه میناب و به شهادت رسیدن ۱۶۸ دانشآموز، کادر مدرسه و راننده سرویس بود؛ فاجعهای که عمق آن با هیچ معیاری قابل توصیف نیست و باید با هنر و رسانه از فراموشی نجات یابد. «فریاد سکوت» یاد قربانیان را ماندگار و خشم ناشی از این جنایت را به روایت بصری تبدیل میکند.
وی با اشاره به جنایات رژیم بعثی و هدف قرار دادن کودکان بیگناه، تأکید کرد که مدرسه میناب، نمادی از مظلومیت ملت ایران است و باید یاد و خاطره شهدای این فاجعه در اذهان زنده بماند.
دوستمحمدی با ابراز تأسف برای خانوادههای داغدار، این رخداد را مصیبتی بزرگ توصیف کرد و افزود: همین یک مورد برای برانگیختن خشم کافی است. وظیفه ما این است که نگذاریم این جنایت و مظلومیت بچهها و داغ خانوادهها، زیر غبار تاریخ مدفون شود.
وی تصریح کرد: آثار مرتبط با فاجعه میناب، به ماندگار شدن یاد بچههای شهید کمک میکند و همزمان خشم و کینه مقدس را در جان مخاطبان زنده نگه میدارد؛ خشم و کینهای که باید به نابودی آمریکا و رژیم صهیونیستی و دشمنان این مردم و این مرز و بوم بینجامد.
این هنرمند انقلابی درباره ایده بصری این اثر توضیح داد: در این اثر تلاش کردم حس خفه شدن و فریاد بیصدا را به تصویر بکشم. در پوستر «فریاد سکوت»، یک انسان نمادین در پارچهای پیچیده شده و نمیتواند از آن وضعیت عبور کند؛ لودرها بر صورت او حرکت میکنند و در واقع چهرهاش را میکَنند و قبرها را حفر میکنند.
در پایان اثر نیز یک عکس مستند قرار داده شده که مردم آن را زیاد دیدهاند و در کنار آن دو جمله خطاب به سازمانهای حقوق بشری با مضمون تلنگر به انفعالی در این مورد نوشته شده است.







