جمهوری اسلامی ایران با ارائه طرحی جدید در مذاکرات، بر لزوم دریافت تضمینهای امنیتی قوی برای جلوگیری از تکرار تجاوزات تاکید دارد. این گام، شرط اساسی برای رسیدن به صلح پایدار است.
جمهوری اسلامی ایران با ارائه طرحی سهمرحلهای در مذاکرات اسلامآباد، بر ضرورت ارائه تضمینهای امنیتی برای پایان دادن به جنگ علیه ایران تاکید کرده است. این اقدام، گامی حیاتی برای دستیابی به صلحی پایدار و جلوگیری از تکرار تجاوزات محسوب میشود. اما منظور از این تضمینهای امنیتی چیست و چرا ایران بر آن مصر است؟
در این میان، تمایز میان «تضمین» و «تعهد» بسیار مهم است. تعهد، صرفاً یک سند مکتوب است که امضا میشود، اما تضمین، ابزاری است که طرف مقابل را ملزم به اجرای تعهدات میکند. تجربه برجام نشان داد که اتکا به «تعهد» بدون «تضمین»های قوی، بیاثر است. نقض عهدهای مکرر آمریکا در برجام، گواه این مدعاست.
بنابراین، حتی اگر آمریکا در ظاهر ادعای پایان دادن به جنگ را داشته باشد، تا زمانی که این تعهد با تضمینهای عملی همراه نشود، اعتباری ندارد. جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر ارائه تضمینهای امنیتی از سوی آمریکا، یک اقدام حقوقی، عقلانی و راهبردی انجام داده است.
نکته مهم دیگر این است که چگونه این تضمینها ارائه شود. آمریکا به عنوان کشوری که سابقه تجاوز به ایران را دارد، نمیتواند در این زمینه اعتبار داشته باشد. ایران به عنوان کشوری که مورد تجاوز قرار گرفته، حق دارد تضمینهای امنیتی مورد نظر خود را با سختگیرانهترین شیوه ممکن به طرف مقابل اعلام کند. آمریکا دو راه بیشتر ندارد: یا تضمینهای مورد نظر ایران را بپذیرد یا همچنان هزینههای بیشتری را در جنگ تحمل کند.
منبع: تسنیم
