شاعر هندی با سرودن اشعاری جانسوز، به جنایت وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب پرداخته و این فاجعه را به تصویر کشید.
جنایت هولناک میناب و به شهادت رسیدن دانشآموزان مظلوم مدرسه شجره طیبه، قلب هر انسان آزادهای را به درد آورد. این فاجعه، که در روزهای نخست تجاوز آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونیستی به خاک ایران رخ داد، واکنشهای گستردهای را در پی داشت. هنرمندان و اندیشمندان زیادی از کشورهای مختلف با انتشار آثار و نوشتههای خود، با بازماندگان این جنایت همدردی کردند.
کد جادِجا، شاعر هندی، یکی از این هنرمندان است که با سرودن اشعاری زیبا و تأثیرگذار، به توصیف این رویداد تلخ پرداخت. او در این سروده، با اشاره به حمله به مدرسه شجره طیبه، این جنایت را به عنوان یکی از غمانگیزترین تراژدیهای غیرنظامی در آغاز جنگ توصیف میکند. شعر او، یادآور کودکان معصومی است که در این جنایت جان باختند و همچنین ادای احترامی به خانوادههایی است که عزیزان خود را از دست دادند.
شاعر در بخشی از سرودهاش با عنوان “ردیفهایی از گورهای کوچک”، صحنههای دردناکی از این جنایت را به تصویر میکشد و با زبانی شیوا، عمق فاجعه را به نمایش میگذارد. او با اشاره به ماشینهای سنگینی که مشغول خاکسپاری پیکرهای بیجان کودکان هستند، این صحنه را به گونهای ترسیم میکند که گویی زخمی عمیق بر پیکر بشریت نشسته است.
در ادامه، شاعر به توصیف حال و روز والدین شهدا میپردازد که در جستجوی نشانهای از فرزندانشان، با چشمانی اشکبار به دنبال یافتن نشانهای از عزیزانشان هستند. صحنههایی مانند یافتن کفشهای کودکان، روبانها و کیفهای مدرسهای، بار دیگر درد و رنج این فاجعه را به تصویر میکشد.
شاعر همچنین با اشاره به اتاقهای فرماندهی و تصمیمگیرندگان این جنایت، به کنایه از بیتفاوتی و خونسردی آنان در برابر این فاجعه سخن میگوید و تأکید میکند که هیچ پیروزیای در این میان وجود ندارد. این شعر، مرثیهای است بر مظلومیت کودکان میناب، که با زبان هنر، جنایت آمریکاییها را محکوم میکند.
