در نامهای مستقیم به ملت آمریکا، رئیسجمهور ایران تأکید میکند که هر اقدام نظامی تهران صرفاً پاسخی قاطع و مشروع به تجاوزات است و جمهوری اسلامی همواره بر مدار بازدارندگی حرکت کرده، نه آغاز جنگ و تجاوز.
پیام مسعود پزشکیان به مردم آمریکا، فراتر از یک بیانیه دیپلماتیک، تلاشی است برای شکستن حباب تحریف رسانهای و گفتگوی بیواسطه با نسلی که شایسته شنیدن حقیقت است. ایران را نباید محصول پروپاگاندای جریانهای قدرتمند دانست؛ این کشور، میزبان تمدنی کهن و پیوسته است که همواره بر مدار دانش، فرهنگ و همزیستی مسالمتآمیز چرخیده، اما در میدان دفاع از حاکمیت و عزت ملی، بیتردید مقتدرترین و سرسختترین است.
تاریخ معاصر گواهی میدهد که ایران هرگز آرزوی سلطه بر دیگران نداشته است. با وجود توانمندیهای منطقهای و جغرافیایی، همواره در برابر تهاجمات خارجی تنها از حق دفاع مشروع خود استفاده کرده و آغازگر هیچ درگیریای نبوده است. خطمشی راهبردی تهران همواره تفکیک میان «سیاستمداران متخاصم» و «شهروندان عادی» بوده است؛ خصومت ما با تصمیمگیرانی است که دست به زورگویی میزنند، نه با ملتهایی که خود قربانی سیاستهای سلطهطلبانه شدهاند.
بازنمایی ایران بهعنوان «تهدید»، نه ریشه در واقعیت دارد و نه با منطق سازگار است؛ این روایت، ابزار کارآمدی برای توجیه حضور نظامی گسترده، تغذیه چرخهی صنایع تسلیحاتی و حفظ هژمونی است. وقتی پایگاههای خارجی از چهارسو منطقه را احاطه کردهاند و تجاوزات مستقیم به حاکمیت ملی رخ میدهد، تقویت توان بازدارندگی یک ضرورت اجتنابناپذیر است. هر سامانه دفاعی و هر اقدام تقویتی، تنها فریاد بلند «ما اجازه تجاوز نمیدهیم» است و نه گامی برای آغاز جنگ.
ریشههای بیاعتمادی امروز به کودتای ۱۳۳۲ بازمیگردد؛ مداخلهای که مسیر استقلال را مسدود کرد و با حمایت از حکومتهای وابسته، جنگ تحمیلی، و دههها تحریمهای یکجانبه و ظالمانه به اوج رسید. اما ایران در این طوفانها نشکست. برعکس، از دل فشارها، ققنوسی از پیشرفتها متولد شد: جهش سواد از ۳۰ به ۹۰ درصد، پیشتازی جوانان در فناوریهای نوین، توسعهی زیرساختهای حیاتی و خودکفایی در حوزههای استراتژیک، نشاندهندهی ظرفیت درونی و ارادهی پولادین ملتی است که نمیخواهد زیر بار تحمیل خارجی تسلیم شود.
البته هزینههای سنگین تحریم و جنگ بر شانههای مردمی است که با جان، خون و آینده خود از مرزهای جغرافیایی و هویتی صیانت میکنند. طبیعی است که چنین فشارهایی بر روان جامعه اثر بگذارد و احساسات را برانگیزد، اما این ایستادگی، گواهی بر عمق ریشهها و ارادهای است که تسلیمناپذیر است. پیام ایران روشن است: دست تعامل به سوی همه ملتها دراز است، اما در برابر زورگویی، شمشیر دفاعی خود را غلاف نخواهیم کرد. این تنها یک موضع سیاسی نیست؛ صدای نسلهایی است که میخواهند در صلح، پیشرفت و عزت ملی، آیندهشان را خود رقم بزنند.
