طناب‌دارهای آپارتاید؛ نگرانی مادران قدس در سایه قانون ننگین کنست

با تصویب لایحه اعدام اسرا در کنست، موجی از دلهره میان خانواده‌های مقاومان به پا خاسته است؛ طرحی که نه‌تنها پوششی برای جنایات سازمان‌یافته اشغالگران است، بلکه نشانه‌ی دیگری از استیصال رژیم صهیونیستی در برابر اراده‌ی پولادین مقاومت فلسطین به شمار می‌رود.

کنست رژیم صهیونیستی دوشنبه‌شب در فضایی از تقابل ۶۲ رأی موافق و ۴۸ رأی مخالف، طرحی را تصویب کرد که عملاً زندان‌های اشغالگران را به سکوی اعدام رسمی تبدیل می‌کند. این لایحه که قرائت نهایی آن در ساعات پایانی روز گذشت، مجازات اعدام به شیوه دار زدن را بدون نیاز به اجماع قضایی و تنها با فرمان اجرایی، به واقعیتی ترسناک بدل کرده است. هدف واضح است: قانونی‌سازی خونِ مقاومانی که یگانه امید فلسطین برای رهایی‌اند.

در سالن کنست، چهره‌های افراطی همچون ایتامار بن‌گویر، رهبر حزب قدرت یهودی، بی‌پروا شادی خود را از این جنایتِ «قانون‌مندشده» به تصویر کشیدند. اما پشت این پرده‌چرانی‌ها، حقیقتی عریان نهفته است: رژیم آپارتاید که می‌داند در میدان مقاومت شکست خورده، اکنون می‌کوشد با ابزارهای حقوقیِ جعلی، ترور و کشتار را پوشش دهد. طناب دار، گزینه‌ای است که جایگزین حبس‌های طولانی‌مدت شده تا اراده‌ی نسل جدید مبارزان را در هم بشکند؛ اقدامی که فراتر از یک تصمیم داخلی، خط بطلانی آشکار بر اصول اولیه حقوق بشر و منشورهای بین‌المللی است.

فعالان و مسئولان پرونده اسرا صراحتاً اعلام کرده‌اند که این طرح، ابزار نژادپرستانه‌ای است برای ارعاب جوانان فلسطینی و توقف مسیر مبارزه ملی تا رسیدن به دولت مستقل به پایتختی قدس شریف. تحلیل‌گران منطقه‌ای نیز هشدار داده‌اند که اشغالگران از غرق‌شدن افکار عمومی جهانی در تنش‌های منطقه‌ای و جنگ‌های نیابتی سوءاستفاده می‌کنند تا جنایات خود را به بهانه «قانون» مشروع جلوه دهند. تصاویر جشن و شادی نمایندگان در کنست، یادآور تاریک‌ترین صفحات تاریخ بشریت و میراث فاشیستی است که بشریت هنوز از زخم آن التیام نیافته است.

در سوی دیگر، کرانه باختری در غمی سنگین فرو رفته است. مادرانی که سال‌هاست چشم‌به‌راه‌اند، همسرانی که شب‌ها را با نگرانی می‌گذرانند و خواهرانی که هر خبر جدید بر قلبشان سنگینی می‌کند، با صدایی لرزان اما استوار از وضعیت یاد می‌کنند. یکی از مادران اسرا که پسرش نزدیک به دو سال در سلول‌های انفرادی به سر می‌برد، می‌گوید: «این تصمیم یک‌شبه نیفتاد؛ زنجیره‌ای از سکوت جهانی است که ما را به این نقطه رسانده. درد ما را تنها کسانی می‌فهمند که فرزندشان پشت میله‌هاست.»

کارشناسان مسائل اسرا تأکید دارند که دکترین امنیتی جدید رژیم صهیونیستی، رسماً بر پایه سرکوب و خون‌ریزی استوار شده است. هر مبارزی که در میدان رویارویی جان نبازد، اکنون هدف طناب‌دارهای قانونی قرار می‌گیرد تا هزینه مقاومت را بالا ببرد. با این حال، تاریخ گواهی داده است که هر چه فشار رژیم ضدبشری بیشتر شود، اراده مقاومت ریشه‌دارتر و صدای آزادی‌خواهان جهان بلندتر خواهد شد. اکنون چشم‌های جهانی به این می‌دوزند که آیا نهادهای بین‌المللی همچنان به تماشای جنایتی دیگر بسنده می‌کنند یا پیش از فروریختن پرده خونین دیگر، برای پایان بخشیدن به این چرخه ظلم، موضعی قاطع خواهند گرفت. مقاومت فلسطین بارها ثابت کرده که اراده ملت‌ها با طناب و زندان متوقف نمی‌شود؛ بلکه شعله‌اش روشن‌تر می‌سوزد.