قیمت لحظهایهمه قیمتها
اگر فکر می‌کنید مرگ پایان راه است، بخوانید
آیات پایانی مطففین و آغاز انشقاق، از روزی می‌گویند که آسمان می‌شکافد، زمین رازهایش را فاش می‌کند و انسان با نتیجه اعمالش روبه‌رو می‌شود، روزی که نشان می‌دهد مرگ پایان راه نیست.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، این صفحه، پیوند میان دو سوره بسیار قابل توجه است، پایان مطففین سرنوشت کسانی را نشان می‌دهد که در دنیا اهل تمسخر مؤمنان بودند و آغاز انشقاق، صحنه بزرگ قیامت و حرکت قطعی انسان به سوی پروردگار را ترسیم می‌کند. روزی که همه پرده‌ها کنار می‌رود و انسان نتیجه راهش را می‌بیند پایان سوره مطففین و آغاز سوره انشقاق، تصویری پیوسته از جهان پس از مرگ ارائه می‌کنند، جایی که رفتارهای پنهان و آشکار انسان دیگر قابل انکار نیست و هرکس با نتیجه مسیری که در دنیا پیموده، روبه‌رو می‌شود.
آیات پایانی مطففین از تغییر جایگاه مؤمنان و کافران سخن می‌گوید و سوره انشقاق با تصویری هولناک از دگرگونی آسمان و زمین، انسان را به حقیقتی مهم متوجه می‌کند: حرکت انسان به سوی پروردگار، خواه‌ناخواه در جریان است. پایان تمسخر مؤمنان؛ صحنه‌ای که جای خنده‌ها عوض می‌شود در آیات ۳۵ و ۳۶ سوره مطففین آمده است که «عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ * هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ».
مؤمنان در جایگاه‌های آرام و برخوردار از نعمت نشسته‌اند و شاهد سرانجام کسانی هستند که در دنیا آنان را به تمسخر می‌گرفتند. «ینظرون» را مطلق می‌داند، یعنی آیه نگاه مؤمنان را به یک صحنه خاص محدود نکرده است.
آنان در جایگاه نعمت، شاهد مناظر و مواهب بهشتی‌اند و در عین حال، کیفر کسانی را می‌بینند که در دنیا مؤمنان را استهزا می‌کردند. تعبیر «هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ» نیز به معنای آن است که آیا کافران در برابر آنچه انجام می‌دادند، جزای عمل خود را دیدند؟
در اینجا «ثواب» در اصل به معنای جزا است؛ چه پاداش باشد و چه کیفر. این پایان، در حقیقت پاسخ به یک رفتار اجتماعی در دنیاست، کسانی که با خنده، اشاره چشم و قضاوت درباره اهل ایمان، خود را برتر می‌دیدند، در نهایت درمی‌یابند که آنچه معیار حق و باطل تصور می‌کردند، واقعیت نداشته است.
وقتی آسمان هم در برابر فرمان خدا تسلیم می‌شود با آغاز سوره انشقاق، صحنه‌ای بسیار بزرگ‌تر پیش روی انسان قرار می‌گیرد «إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ * وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ». آسمان می‌شکافد و فرمان پروردگارش را می‌پذیرد.
سپس درباره زمین می‌فرماید که «وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ * وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ»؛ زمین گسترده می‌شود و هرچه در درون خود دارد بیرون می‌ریزد. از نگاه المیزان، این آیات به حوادث بزرگ قیامت اشاره دارند، جهانی که نظم شناخته‌شده آن دگرگون می‌شود و آسمان و زمین نیز در برابر تدبیر الهی مطیع‌اند.
بنابراین، مسئله قیامت فقط دگرگونی وضعیت انسان نیست؛ بلکه تمام ساختار عالم مادی وارد مرحله‌ای تازه می‌شود. انسان از همین حالا در مسیر دیدار پروردگار است پس از توصیف این دگرگونی عظیم، خطاب ناگهان متوجه خود انسان می‌شود «يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ».
این آیه یکی از محوری‌ترین جملات این صفحه است. «کَدْح» به تلاش و حرکت همراه با رنج و زحمت گفته می‌شود.
انسان در تمام زندگی خود در حال حرکت است و این حرکت سرانجام به پروردگار منتهی می‌شود. در نگاه علامه طباطبایی، این «لقاء» به معنای بازگشت انسان به سوی خدا و قرار گرفتن در جایگاه حکم و جزای الهی است؛ یعنی انسان نمی‌تواند از نتیجه مسیری که پیموده فرار کند.
