قیمت لحظهایهمه قیمتها
تروریست واقعی کیست؛ اشغالگر یا جانفدا؟/ قصه عضویت صهیب 17ساله در حماس
کودکان غربآسیا زیر آتش جنگ به دنیا میآیند و از کودکی مبارزه را میآموزند اما تروریست خوانده میشوند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، می‌گویند «حماس» یک سازمان تروریستی است و حماسی‌ها «تروریست»!...، این را کسانی می‌گویند که می‌دانیم هر اَنگ و برچسبی به هر شخص و گروهی که بخواهند می‌زنند تا بر اساس آن برچسب، با شخص و گروهی که مطابق میل‌شان رفتار نمی‌کند، تصفیه‌حساب کنند، مثل سپاه پاسدارانِ ایران اسلامی، بچه‌های «حزب‌الله»ِ لبنان و گروه‌های مقاومت عراقی و یمنی!
بی‌شک تروریست‌خوانده‌شدن، هیچ اهمیتی برای گروه‌های مقاومتی که در حال دفاع از سرزمین‌شان هستند، ندارد، اما شاید بد نباشد در هیاهوی هوچی‌گری رسانه‌های صهیونیستیِ فارسی‌زبان و غیرفارسی‌زبان برای تروریست‌خواندن گروه حماس، با یک مثال و مصداق مرور شود که حماسی‌ها از کجا آمدند و ریشه شکل‌گیری این گروه کوچک مبارز فلسطینی کجاست؛ روندی که برای سایر گروه‌های مقاومت هم صدق می‌کند. شهید«صهیب لباد»|تولد: 4 آبان 1387 / شهادت: 16 شهریور 1404 «صهیب لُباد»؛ تروریست یا شهید غزه‌ای؟!
«صهیب لُباد» 17ساله بود که به شهادت رسید، یک «حماسی» بود، از اعضای گروه حماسِ باریکه غزه که سلاح در دست گرفته بود و در دو‌سه سال اخیر با اشغالگران متجاوز صهیونیستی مبارزه می‌کرد. اما صهیب چطور از «حماس» سر درآورد؟...، به‌زور؟...، با تبلیغات؟...، با شست‌وشوی مغزی؟!...، نه!...
صهیب نوجوان 15ساله بود و درحال تحصیل در مدرسه. صیهونیست‌های اشغالگر به غزه (سرزمین آباواجدادی صهیب) حمله کردند و از نبرد «الاقصی» به بعد، غزه را بیش از دو سال، شبانه‌روز بمباران کردند.
ده‌ها هزارنفر از مردم غزه زیر آوار بمباران اشغالگران جان دادند. مادر صهیب، خواهرش نصرا و برادرانش؛ محمد، هانی و انس در جریان یکی از همین حملات هوایی به شهادت رسیدند.
خانه صهیب در محله الدراج در شرق شهر غزه بود. 28 آبان 1402 یعنی 43 روز پس از «طوفان‌الاقصی» و آغاز بمباران‌های بی‌امان غزه، جنگنده‌های اشغالگر یکی از بمب‌هایشان را روی ساختمانی رها کردند که محل زندگی صهیب و خانواده‌اش بود، تقریباً تمام خانواده صهیب به‌جز خودش و پدرش به شهادت رسیدند..
خانواده «صهیب لباد» در بمباران صهیونیست‌ها به شهادت رسیدند صهیب نوجوان بود و کوچکترین عضو خانواده، هنوز به آغوش گرم مادر و مهرورزی خواهرانش محتاج و وابسته بود. شهادت آنها اما رشته‌های این محبت را پاره کرد و زخم و اندوه عمیقی روی قلبش کاشت.
تقدیر چنین بود که صهیب از آن بمباران و آوار، جان سالم به‌در ببرد، اما تماشای سرپناهی که ویران شده است و زیر خروارها ویرانه آن، عزیزترین افراد زندگی‌اش مظلومانه غرقِ در خون جان دادند، لطمه جبران‌ناپذیری به روح و روان صهیب وارد کرد، تصمیم به انتقام از اشغالگران گرفت و ساده‌ترین راه انتقام، پیوستن به گروه رزمنده‌ای بود که در حال دفاع از غزه بودند؛ گروه گردان‌های قسام؛ شاخه نظامی حماس. صهیب 15ساله بود و محصل، اما پس از نابودشدن تمام خاطرات کودکی و مرگ عزیزترین آدم‌های امن زندگی‌اش در چشم‌‌به‌هم‌‌زدنی، به‌یک‌باره بزرگ شد، رزمنده شد، منتقم شد؛ منتقمِ خون مادر و خواهر و برادران و حتی هموطنانش.
«صهیب لُباد» باوجود سن کم، بزرگ شد و به نبرد با تانک‌ها و نیروهای نظامی اشغالگری برخاست که دسته‌دسته وارد غزه می‌شدند و می‌کشتند و ویران می‌کردند. صهیب‌ها و فهمیده‌ها؛ مدافعان کوچک با روح‌های بزرگ قصه صهیب برای ما ایرانی‌ها خیلی آشناست!
نه؟!...، صهیب برای ما مثل شهید «محمدحسین فهمیده» است. محمدحسین هم 13ساله بود که ارتش اشغالگر بعثی به ایران حمله کرد، اما او باوجود سنِ کم، آن‌قدر بزرگ شده بود که بفهمد «تجاوز دشمن به خاک و ناموس ایرانی» یعنی چه؟...، پس خودش را به جبهه خرمشهر رساند، هیچ اجبار و شست‌وشوی مغزی هم در کار نبود، که اگر بود، باوجود 2بار مجروح شدن در جنگ، برای بار سوم مشتاقانه به میدان رزم برنمی‌گشت.
