قیمت لحظهایهمه قیمتها
«صفا با خانواده»؛ بی‌مسئولیت و به دور از ارزش‌های دفاع مقدس ۱۲ روزه
«صفا با خانواده» اثری است کمدی که فارغ از ایرادات جدی در ساخت و متن در محتوا و ارزش‌های دفاع مقدس 12 روزه نیز ناموفق است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، «صفا با خانواده» سریالی به کارگردانی منوچهر هادی، تهیه‌کنندگی مصطفی تنابنده و نویسندگی بابک کایدان و پدرام کریمی که با محوریت یک خانواده معمولی ایرانی و در بستری از اتفاقات امنیتی و اجتماعی، می‌کوشد هم سرگرم‌کننده باشد و هم حرفی برای گفتن داشته باشد؛ اما در نهایت نه چندان سرگرم‌کننده است و نه حرف درستی برای گفتن دارد. «صفا با خانواده» تنها سوژه مهم حاضر در جنگ و دفاع مقدس 12 روزه را هدر داده و حیف کرده است.
داستان سریال حول محور شخصیتی به نام «صفا شیری» می‌چرخد؛ مردی از طبقه متوسط که درگیر مشکلات اقتصادی و معیشتی است و در حین دزدی، ناخواسته وارد ماجراهایی پیچیده و پیش‌بینی‌ناپذیر می‌شود. این مجموعه تلویزیونی تلاش می‌کند با تلفیق موقعیت‌های کمدی، روابط خانوادگی و برخی موضوعات روز جامعه، روایتی پرکشش برای مخاطب خلق کند؛ اما در این مهم توفیق نمی‌یابد.
در کنار احمد مهرانفر، بازیگرانی چون آشا محرابی، روح‌الله زمانی، فاطیما بهارمست، نفس بازغی، بهرنگ علوی و بهنام شرفی نیز در این مجموعه به ایفای نقش پرداخته‌اند. تنها کور سوی مثبت اگر بخواهیم از میان اجزای مختلف سریال «صفا با خانواده» تنها یک نقطه قوت برجسته را انتخاب کنیم، بی‌تردید باید به بازی احمد مهرانفر اشاره کرد.
او در نقش «صفا شیری» تیپی بامزه را خلق کرده اما توانایی اداره فیلم و داستان را ندارد؛ مهرانفر با هر تلاشی نتوانسته مخاطب را به شخصیت خود عادت دهد چراکه اساسا شخصیت پردازی داستان ایرادی اساسی دارد. در مقابل، سایر بازیگران عمدتاً همان چهره‌های آشنای تلویزیونی هستند که در سال‌های اخیر در مجموعه‌های مختلف دیده‌ایم و کمتر موفق می‌شوند از قالب‌های همیشگی خود فاصله بگیرند.
در میان این گروه بازیگران، شاید فقط نقش‌آفرینی روح‌الله زمانی، در مقام وردست قهرمان، را بتوانیم استاندارد توصیف کنیم. ف یلمنامه و تله پرگویی متن «صفا با خانواده» از یک ضعف جدی رنج می‌برد: کشدار بودن و پرحرفی بیش از حد.
بابک کایدان در مقام نویسنده‌ای که سابقه طولانی در نگارش فیلمنامه‌های محبوب و جذاب دارد، این بار در «صفا با خانواده» عملکرد قابل قبولی نداشته. او در این متن، گاه آن‌قدر دیالوگ‌های اضافی و بی‌حاصل به دهان شخصیت‌ها می‌گذارد که ریتم روایت به‌شدت آسیب می‌بیند.
بسیاری از صحنه‌ها می‌توانستند در زمانی کوتاه‌تر و با تأثیرگذاری بیشتر روایت شوند، اما پرحرفی مفرط شخصیت‌ها سبب می‌شود مخاطب تلویزیونی به‌تدریج احساس خستگی و ملال کند. این ضعف در قسمت‌های مختلف سریال بارها خود را نشان می‌دهد؛ جایی که گفتگوها به جای پیش بردن داستان یا تعمیق شخصیت‌ها، صرفاً زمان اثر را پر می‌کنند.
م سئله اصلی: نه اجرا، نه متن با وجود تمام ضعف‌های فیلمنامه و کاستی‌های اجرایی، بزرگ‌ترین مشکل «صفا با خانواده» نه به نحوه ساخت آن مربوط می‌شود و نه به کیفیت بازی‌ها و کارگردانی آن. مسئله اصلی به محتوای اثر بازمی‌گردد؛ جایی که سریال در مواردی وارد منطقه‌ای خطرناک می‌شود و مرز میان همدلی با مشکلات اقتصادی و توجیه رفتار مجرمانه را مخدوش می‌کند.
سریال بارها و بارها با تکرار دیالوگ‌هایی حول محور «شرمنده زن و بچه شدن»، مشکلات معیشتی را به عنوان بهانه و توجیهی برای ارتکاب جرم دزدی، به مخاطب قالب می‌کند. این تأکید مداوم، به‌جای آن‌که دشواری‌های اقتصادی را به شکلی واقع‌بینانه به تصویر بکشد، در عمل به نوعی سفیدشویی فعل دزدی منجر می‌شود و این مجموعه تلویزیونی را زیر رادیکال اخلاق قرار می‌دهد.
