بازگشت زویا پیرزاد پس از ۲۲ سال

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، زویا پیرزاد که نامش با رمان «من چراغ‌ها را خاموش می‌کنم» بر سر زبان‌ها افتاد، بیش از دو دهه است که بعد از رمان «عادت می‌کنیم» (منتشرشده در سال ۱۳۸۳) رمان جدیدی منتشر نکرده و حالا پس از چندین سال مخاطبان و علاقه‌مندان کتاب می‌توانند رمان جدید این نویسنده به نام «اهالی ماگنولیا» را بخوانند. ناشر این کتاب انتشارات جهان کتاب است.

«اهالی ماگنولیا» در ۲۲۶ صفحه و با قیمت ۸۰۰ هزار تومان در بازار کتاب عرضه می‌شود. در برشی از این رمان می‌خوانیم: امسال تولدم آرش و دیوید برایم یک ماشین خریدند.

تویوتا نیست و قرمز نیست و دم‌به‌ساعت خراب نمی‌شود. گاهی دلم برای تویوتای قرمزم تنگ می‌شود.

بعد یاد حرف آراکس می‌افتم. گذشته قصه‌ای است که مدام برای خودمان تعریف می‌کنیم.

بی‌حاصل و فایده. زویا پیرزاد، نویسنده ایرانی، که در حال حاضر در ارمنستان زندگی می‌کند، متولد سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۲ میلادی) در آبادان است.

او از مادری ارمنی و پدری روس‌تبار است و دوران کودکی و تحصیل را در آبادان گذرانده است. از ترجمه‌های او می‌توان به «آلیس در سرزمین عجایب» اثر لوییس کارول و مجموعه‌ای از هایکوهای شاعران آسیایی با عنوان «آوای جهیدن غوک» اشاره کرد.

پیرزاد در اوایل دهه‌ ۷۰ به‌صورت جدی وارد عرصه‌ نویسندگی شد و سه مجموعه داستان کوتاه «مثل همه عصرها» (۱۳۷۰)، «طعم گس خرمالو» (۱۳۷۶) و «یک روز مانده به عید پاک» (۱۳۷۷) را منتشر کرد. داستان کوتاه «طعم گس خرمالو» برنده‌ جایزه‌ ۲۰ سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ شد.

کتاب‌های این نویسنده بارها تجدید چاپ شده‌اند اما شهرت اصلی پیرزاد به رمان «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» که در سال ۱۳۸۰ منتشر شد برمی‌گردد؛ این رمان در شهر آبادان دهه ۴۰ می‌گذرد و شخصیت‌های داستان از خانواده‌های کارمندان و مهندسان شرکت نفت هستند که در محلهٔ بوارده جدا از بومیان آبادان زندگی می‌کنند. این رمان علاوه‌بر اینکه مورد اقبال عمومی قرار گرفت بسیاری از جوایز مهم ادبی سال ۱۳۸۰ را از آن خود کرد: جایزه بهترین رمان سال پکا (۱۳۸۰)، جایزه بهترین رمان بنیاد هوشنگ گلشیری (۱۳۸۰)، کتاب سال جمهوری اسلامی (۱۳۸۱) و لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا (۱۳۸۰).

رمان بعدی او «عادت می‌کنیم» نام دارد که درباره‌ زنی به نام آرزو است که ۴۱ سال سن دارد و از همسر خود جدا شده است. داستان زندگی او مهم‌ترین بخش این کتاب است.

در این کتاب، علاوه بر آرزو، مادر او و خواهرش نیز که نماینده سه نسل مختلف هستند، حضور دارند و دغدغه‌های خود را بیان می‌کنند. تمام آثار زویا پیرزاد به زبان فرانسوی نیز ترجمه شده و جایزه‌ کوریه اینترناسیونال را در سال ۲۰۰۹ کسب کرده است.