روایت متفاوت یک عکاس خبری اهل اتریش از ایران

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، مستند «جایی که نور به خاطر می‌آورد» به‌تهیه‌کنندگی و کارگردانی مهدی باقری برای شبکه بین‌المللی پرس تی‌وی، روایتی۵۲ دقیقه‌ای از حضور یک عکاس اتریشی در ایران است که بی‌واسطه به ثبت لحظات پرداخته است. این مستند که در یک قسمت تولید شده، براساس تجربیات زیسته لورین استرله، فتوژورنالیست بین‌المللی جنگ و بحران، که در ایران شکل گرفته و تلاشی است برای نمایش ایران از دریچه‌ای تازه، دور از کلیشه‌های مرسوم.

مهدی باقری، تهیه‌کننده و کارگردان مستند «جایی که نور به خاطر می‌آورد»، که هم‌اکنون در مرحله تدوین است، می‌گوید: این مستند به‌مثابه دعوتی است از شبکه پرس تی‌وی برای تماشای دوباره‌ ایران، از دریچه‌ای که نه بیگانه است و نه قضاوت‌گر، بلکه نگاهی است که حقیقت جاری در قلب ایران را به تصویر می‌کشد. نگاه بی‌طرفانه عکاس اتریشی و رضایت لورین از حضور در ایران و نحوه تعامل او با مردم، از ویژگی‌های بارز این مستند است.

وی از لحظات اولیه آشنایی با این عکاس خبری بین‌المللی و دلایل انتخاب او برای این پروژه هیجان‌انگیز می‌گوید؛ سفری از تهران تا وین که با لنز دوربین‌ها روایت می‌شود. تهیه‌کننده این مستند از مسیری می‌گوید که از یک جست‌وجوی ساده اینترنتی آغاز شد و به سفری عمیق در دل جغرافیا و فرهنگ ایران رسید.

او با یادآوری لحظات آغازین این همکاری می‌گوید: همه‌چیز از یک کنجکاوی ساده شروع شد. پیش‌از این، نام لورین برای من آشنا نبود، اما به‌محض آنکه با صفحات شخصی و آثار این هنرمند روبه‌رو شدم، جهان تصویر برایم تغییر کرد.

من در عکس‌های او تنها با یک عکاس حرفه‌ای مواجه نبودم، بلکه جادویی را می‌دیدم که یادآور اسطوره‌های قدیمی دنیای عکاسی بود. همین قدرت نگاه بود که متقاعدم کرد تا این پروژه را به‌شکل متفاوتی برای شبکه پرس تی‌وی کلید بزنم.

باقری تأکید می‌کند: مخاطب نباید در این مستند به‌دنبال روایتی خطی از زندگی یک عکاس باشد. ما اینجا با یک پرتره سروکار داریم، اما مستندی که تنها بخش کوچکی از زندگی لورین را نشان می‌دهد و تمرکز اصلی‌اش بر چگونگی حضور و تعامل این هنرمند با فضای زیسته ما در خاک ایران است.

وی ادامه می‌دهد: این مستند سفری پر از تضاد و زیبایی است. از کوچه‌پس‌کوچه‌های تهران و شکوه تاریخی شیراز گرفته تا رنگ‌های بی‌بدیل میناب و بندرعباس و آرامش لامرد.

۱۵ روز فیلم‌برداری فشرده در ایران، تنها آغاز ماجرا بود؛ نگاه‌ها به‌سوی وین، محل زندگی لورین است، تا فصل دومی از این روایت در آن‌سوی مرزها شکل بگیرد. جذابیت اصلی این پروژه برای کارگردان «جایی که نور به خاطر می‌آورد»، تجربه مشترکی بود که میان او و لورین رخ داد.

وی می‌گوید: لورین ایران را با نگاهی کاملاً تازه می‌دید؛ تجربه‌ای که حتی برای خود من به‌عنوان کسی که تمام عمرم را در ایران زندگی کرده‌ام، بسیار نو و غافلگیرکننده بود. ما قرار نبود صرفاً فیلمی از یک هنرمند بسازیم، بلکه می‌خواستیم شاهد نگاه او به سوژه‌ها باشیم؛ زاویه‌نگاهی که شاید ما به‌دلیل عادت‌کردن به محیط، دیگر از آن غافلیم.

باقری توضیح می‌دهد: لورین استرله در این پروژه آگاهانه تصمیم گرفت رویکردی بی‌طرفانه داشته باشد. او با شناخت کامل از فضای سیاسی و پیچیدگی‌های پیرامون ایران، پیش‌داوری‌ها را کنار گذاشت تا به سوژه‌هایش بنگرد.

به‌گفته وی، مهم‌ترین ویژگی لورین در ثبت تصاویر، پیوند عاطفی عمیقی بود که با مردم برقرار می‌کرد. او پیش‌از هر فشردن دکمه دوربین، گفت‌وگویی صمیمانه شکل می‌داد و مردم نیز به‌دلیل خوی مهمان‌نوازی‌شان، با او همراهی می‌کردند.