قیمت لحظهایهمه قیمتها
نوفل لوشاتو در تبعید امام، چگونه به مرکز رسانه‌ای انقلاب تبدیل شد؟
تبعید امام خمینی(ره) از عراق به فرانسه، برخلاف محاسبه رژیم پهلوی، صدای نهضت را خاموش نکرد؛ بلکه نوفل‌لوشاتو را به کانون حضور رسانه‌های جهان و تریبونی برای روایت انقلاب ایران تبدیل کرد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، حکومت پهلوی محدودیت‌ها و فشارها علیه امام خمینی(ره) و جریان‌های مذهبی را افزایش داد؛ اما این فشارها نتوانست مانع از ادامه فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی امام شود. اعتراض صریح ایشان به تصویب لایحه کاپیتولاسیون، سرانجام رژیم را به تصمیمی رساند که بعدها یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ انقلاب اسلامی شد؛ تبعید امام خمینی(ره) از ایران.
صبح ۱۳ آبان ۱۳۴۳، امام خمینی(ره) ابتدا به ترکیه و پس از مدتی به عراق تبعید شد و در نجف اشرف اقامت گزید. این اقامت حدود ۱۴ سال ادامه پیدا کرد؛ سال‌هایی که اگرچه امام در خارج از ایران به سر می‌برد، اما ارتباط فکری و سیاسی او با جامعه ایران قطع نشد.
نجف برای امام تنها محل زندگی و تدریس نبود؛ به تدریج به یکی از مراکز اصلی هدایت نهضتی تبدیل شد که در داخل کشور در حال گسترش بود. زندگی امام در نجف، ساده و بی‌تکلف بود و در کنار تدریس فقه و اصول، فعالیت‌های سیاسی و مبارزاتی خود را دنبال می‌کرد.
سخنرانی‌ها، پیام‌های مکتوب و شفاهی و ارتباط با نیروهای مذهبی و مبارز در داخل ایران، راهی بود برای اینکه صدای اعتراض به حکومت پهلوی همچنان به جامعه برسد. در همین سال‌ها، امام خمینی(ره) در کنار مباحث فقهی، دیدگاه خود درباره حکومت اسلامی و ولایت فقیه را نیز برای شاگردانش تبیین کرد و نسلی از روحانیون و نیروهای سیاسی همفکر با خود را پرورش داد.
مجموعه این فعالیت‌ها به تدریج دامنه آگاهی سیاسی را در میان گروه‌های مختلف جامعه افزایش داد؛ از روحانیون و دانشگاهیان گرفته تا بازاریان، شهرنشینان و روستاییان. اما هرچه نهضت گسترده‌تر شد، نگرانی حکومت پهلوی از ادامه فعالیت امام در نجف نیز افزایش یافت.
رژیم که دیگر امید چندانی به سکوت امام نداشت، تلاش کرد از مسیر دیگری، یعنی فشار بر دولت عراق، فعالیت‌های ایشان را محدود یا زمینه خروج او از این کشور را فراهم کند. وقتی نجف دیگر برای امام جای امنی نبود در ماه‌های پایانی اقامت امام در نجف، فشارها شکل جدی‌تری پیدا کرد.
مذاکراتی میان مقامات ایران و عراق انجام شد و پس از آن محدودیت‌هایی علیه امام خمینی(ره) اعمال شد. در دوم مهر ۱۳۵۷، منزل امام در نجف از سوی نیروهای امنیتی عراق محاصره شد و رفت‌وآمدها تحت کنترل قرار گرفت.
در همین دوره، رئیس سازمان امنیت عراق، حجت‌الاسلام سید محمود دعایی را که از نزدیکان امام بود احضار کرد و خواستار آن شد که امام برای مدتی فعالیت‌های خود را کاهش دهد. پیام روشن بود: عراق حاضر بود حضور امام را تحمل کند، به شرط آنکه فعالیت‌های سیاسی او محدود شود.
اما این شرط با منش مبارزاتی امام سازگار نبود. وقتی پیشنهاد مقامات عراقی به ایشان منتقل شد، امام حاضر نشد فعالیت‌های خود را حتی برای مدت کوتاهی به خواست حکومتی که با رژیم شاه روابط و تعهداتی داشت، محدود کند.
تصمیم گرفته شد نجف ترک شود. مقصد نخست، سوریه بود؛ اما به دلیل شرایط روابط عراق و سوریه، قرار شد امام از مسیر کویت به سوریه برود.
برای این سفر حتی ویزای ورود به کویت نیز دریافت شد؛ با این حال، هنگامی که امام و همراهانش در ۱۳ مهر ۱۳۵۷ به مرز کویت رسیدند، با وجود داشتن ویزا، اجازه ورود به آنان داده نشد. چند ساعت سرگردانی در مرز، معادلات سفر را تغییر داد.
حدود ساعت ۱۱ شب، مأموران عراقی اعلام کردند که بازگشت امام به نجف امکان‌پذیر است. اما دیگر تصمیم امام تغییر کرده بود.
