قیمت لحظهایهمه قیمتها
این بازی نشان داد بهترین ایده‌ها، ساده‌ترین‌ها هستند
«بیگ واک» ثابت می‌کند برای ساختن یک تجربه کوآپ ماندگار، همیشه به مکانیک‌های پیچیده و ایده‌های بزرگ نیاز نیست؛ بازی با تکیه بر همکاری، تعامل و اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی، لحظاتی منحصربه‌فرد می‌سازد و به یکی از خلاقانه‌ترین تجربه‌های چندنفره سال‌های اخیر تبدیل می‌شود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، بازی Big Walk در نهایت از آن بازی‌هایی است که توضیح دادن جذابیتش سخت‌تر از تجربه کردن آن است. اگر صرفاً مکانیک‌هایش را روی کاغذ فهرست کنیم، با یک بازی درباره راه رفتن، صحبت کردن و حل تعدادی معمای گروهی طرف هستیم.
اما House House همین عناصر ساده را به شکلی کنار هم قرار داده که همکاری دیگر فقط یکی از ویژگی‌های بازی نیست؛ خود بازی است. مهم‌ترین دستاورد Big Walk این است که بهترین لحظاتش الزاماً از قبل طراحی نشده‌اند.
گم شدن یکی از دوستان، تلاش ناموفق برای توضیح یک مسیر، سوتفاهمی که همه‌چیز را خراب می‌کند یا چند دقیقه وقت تلف کردن با یک ابزار مسخره، می‌تواند به اندازه پیچیده‌ترین معمای بازی سرگرم‌کننده باشد. بازی Big Walk شاید برای گیمرهایی که دنبال یک تجربه تک نفره یا ساختار سنتی‌تر است حرف زیادی برای گفتن نداشته باشد، اما اگر چند دوست پایه برای همراهی داشته باشید، با یکی از خلاقانه‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین تجربه‌های Co-op این سال‌ها و البته یکی از بهترین بازی‌های امسال روبرو خواهید شد.
ارتباط و همکاری؛ قلب گیم‌پلی Big Walk همین مفهوم شاید مهم‌ترین تفاوت «Big Walk» با دیگر بازی‌های هم‌سبک باشد. در بسیاری از بازی‌ها، کوآپ صرفاً به این معناست که چند بازیکن هم‌زمان فعالیت مشابهی انجام دهند؛ اما در «Big Walk»، همکاری از ابتدا بخشی از طراحی گیم‌پلی است.
ممکن است یکی از بازیکنان اطلاعاتی را ببیند که دیگری به آن دسترسی ندارد، یا یک نفر وظیفه‌ای را انجام دهد و نفر دیگر از فاصله‌ای دور او را راهنمایی کند. حتی گاهی بازی یکی از ابزارهای اصلی ارتباط را محدود می‌کند و بازیکنان مجبور می‌شوند راه دیگری برای انتقال اطلاعات پیدا کنند.
سیستم Proximity Voice Chat نیز در همین راستا به یکی از جذاب‌ترین مکانیک‌های بازی تبدیل شده است. صدای دوستان با افزایش فاصله ضعیف‌تر می‌شود، پشت دیوارها حالت خفه پیدا می‌کند و شرایط محیط نیز روی نحوه شنیدن صدا تأثیر می‌گذارد.
در نتیجه، گم شدن یکی از اعضای گروه فقط یک اتفاق بامزه نیست و می‌تواند به چالشی برای پیدا کردن دوباره یکدیگر تبدیل شود. ابزارهایی مانند Walkie-Talkie، دوربین دوچشمی، مگافون، Laser Pointer و منورها نیز دقیقاً برای چنین موقعیت‌هایی طراحی شده‌اند.
این ابزارها برخلاف بسیاری از بازی‌ها صرفاً جنبه تزئینی ندارند و مستقیماً در برقراری ارتباط و حل چالش‌های مختلف به بازیکنان کمک می‌کنند.
زبان اشاره؛ ارتباطی فراتر از کلمات حتی دست‌های شخصیت‌ها نیز بخشی از سیستم ارتباطی «Big Walk» هستند. می‌توانید اشاره کنید، دست تکان دهید یا با حرکات مختلف سعی کنید منظورتان را به دیگران منتقل کنید.
بازی گاهی عمداً شرایطی ایجاد می‌کند که صحبت کردن پاسخ مناسبی نیست و در چنین موقعیت‌هایی، همین زبان اشاره ساده اهمیت پیدا می‌کند. پس از چند ساعت، ممکن است گروه شما حتی به‌طور ناخودآگاه زبان مخصوص خودش را بسازد؛ حرکتی که در ابتدای بازی معنای خاصی نداشت، می‌تواند بعداً به یک علامت مشخص میان اعضای گروه تبدیل شود.
معماها؛ همکاری به جای پیدا کردن جواب معماهای «Big Walk» نیز به‌خوبی از همین ایده استفاده می‌کنند. بازی تعداد بی‌شماری مکانیک مختلف ندارد، اما ایده‌های اصلی خود را بارها در شرایط و ترکیب‌های تازه به کار می‌گیرد.
ممکن است یک بار بازیکنی بدون دیدن مسیر، تنها با راهنمایی دوستانش حرکت کند و چند ساعت بعد همین ایده با قوانین و محدودیت‌های جدید بازگردد. بازی معمولاً جواب را مستقیماً مقابل بازیکن قرار نمی‌دهد و بخش مهمی از لذت حل معما از گفت‌وگو با دوستان، امتحان کردن راه‌حل‌های اشتباه و در نهایت رسیدن به لحظه‌ای ناشی می‌شود که همه ناگهان متوجه می‌شوند باید چه کاری انجام دهند.
