تهران، پایتختی ۱۲۰ ساله بر شانه‌های هفت‌هزار سال تاریخ

بنابراین، چهاردهم مهر نه روز فتح یا ساخت‌وساز کالبدی، بلکه روز «تثبیت نهادی و مدرن تهران» در هیئت قلب تپنده حاکمیت قانون در ایران به شمار می‌رود. فراز و فرود تصویب تقویمی؛ از مصوبه شهری تا تثبیت در شورای فرهنگ عمومی مسیر تبدیل این مناسبت از یک ایده نخبگانی به رویدادی در گاه‌شماری رسمی کشور، روندی دیوان‌سالارانه و نزدیک به یک دهه را پشت سر گذاشت.

نخستین بار در دوازدهم مردادماه ۱۳۹۵، شورای اسلامی شهر تهران با هدف تقویت تعلق محله‌ای و صیانت از میراث فرهنگی پایتخت، پیشنهادی را ذیل مصوبه شماره ۲۲۱۴ تنظیم کرد و آن را برای درج در تقویم به شورای فرهنگ عمومی کشور فرستاد. طی سال‌های پس از آن، روز تهران در برنامه‌های شهرداری و نهادهای مدنی با گردهمایی‌ها، تهران‌گردی‌ها و نشست‌های پژوهشی گرامی داشته می‌شد، اما فقدان درج قطعی آن در تقویم رسمی، مشروعیت حقوقی مناسبت را با چالش روبه‌رو می‌کرد.

با روی کار آمدن دوره‌های متأخر مدیریت شهری، پیگیری‌ها در شهریور ۱۴۰۲ تجدید شد و در نهایت، در ۲۹ شهریور ۱۴۰۴ با مصوبه رسمی شورای فرهنگ عمومی استان تهران و سپس مراجع ذی‌ربط کشوری، چهاردهم مهرماه جایگاه دائمی خود را به‌عنوان روز نمادین پایتخت در گاه‌شماری کشور تثبیت کرد. این اقدام، آغازی بر تدوین اسناد پیوست در حوزه پایتخت‌پژوهی، بازخوانی بافت‌های فرسوده و احیای هویت محلات کهن شد.

تبار کهن دشت تهران؛ ردپای انسان از عصر آهن تا هزاره‌های پیشاتاریخ اگر تثبیت پایتختی تهران عمری ۱۲۰ ساله در تاریخ مشروطه دارد، سابقه زیست انسان در پهنه جغرافیایی آن فراتر از تصورات سده‌های پیشین است. برای دهه‌ها، مرجع باستان‌شناسی درباره قدمت سکونت در محدوده شهری تهران، گورستان تاریخی تپه‌های قیطریه بود.

در کاوش‌های سال ۱۳۴۸ به سرپرستی باستان‌شناسان ایرانی، محوطه‌ای گسترده با حدود ۳۵۰ گور متعلق به عصر آهن (حدود ۱۲۰۰ تا ۳۲۰۰ سال پیش) کشف شد. تدفین‌های روبه‌آفتاب، سفال‌های خاکستری‌رنگ صیقلی، سازه‌های سفالی لوله‌دار و ادوات مفرغی جنگی مکشوفه در شمال پایتخت نشان داد که شمیران و تپه‌های مشرف به آن، هزار سال پیش از میلاد مسیح، بستر تمدنی پویا، دامپرور و آشنا با فلزکاری پیشرفته بوده است.

با استناد به یافته‌های قیطریه، سن استقرار در تهران تا سال‌ها «سه هزار سال» برآورد می‌شد؛ برآوردی که با کشفیات دهه نود خورشیدی در قلب تهران بافت سنتی، دستخوش دگرگونی بنیادین شد و افق زمانی پایتخت را هزاران سال به گذشته پیوند زد. مسافر هزاره پنجم پیش از میلاد؛ بانوی مولوی و جابه‌جایی افق‌های باستان‌شناسی در زمستان سال ۱۳۹۳، در جریان حفر ترانشه‌های لوله‌گذاری شرکت فاضلاب در خیابان مولوی (نزدیک به میدان محمدیه و بازارچه سعادت)، توجه مهسا وهابی، از دانشجویان باستان‌شناسی، به سفال‌های کهن و جوش کوره در خاکروبه‌های عمرانی جلب شد.

توقف عملیات و اعزام هیئت باستان‌شناسی به سرپرستی متخصصان پژوهشگاه میراث فرهنگی، به یکی از شگفت‌انگیزترین کشفیات تاریخ تهران انجامید: اسکلت بانویی تدفین‌شده در عمق حدود چهار متری زمین، که لوله‌های آب از بالای سرش عبور کرده بودند! آزمایش‌های ترمولومینسانس و تاریخ‌گذاری رادیوکربن روی نمونه‌های سفالی همراه تدفین، دیرینگی این محوطه را در بازه ۶۹۵۰ تا ۶۸۷۰ سال پیش (هزاره پنجم پیش از میلاد) تعیین کرد.

پژوهش‌های انسان‌شناسی جسمانی روی بقایای استخوانی نشان داد که اسکلت متعلق به زنی حدوداً ۳۵ ساله با علائمی از ابتلا به عفونت استخوانی پیشرفته بوده است. کشف ابزارهای سنگی تراشیده، هاون، سنگ‌ساب و بقایای یک سازه حرارتی (کوره) در لایه‌های هم‌جوار و سپس یافتن اسکلت انسانی دوم در فروردین ۱۳۹۴، وجود زیستگاهی دائم و کارگاهی را در بستر خیابان مولوی اثبات کرد.

با بازسازی رایانه‌ای چهره این بانو در سال ۱۳۹۴ بر مبنای ساختار جمجمه و انتقال پیکره به موزه ملی ایران، تهران معاصر متوجه شد که خیابان‌های دودگرفته امروزش، بر بستری از سکونت‌گاه‌های هفت‌هزارساله فلات ایران احداث شده‌اند؛ رخدادی که پندارِ «بی‌ریشه بودن پایتخت» را به‌طور کامل باطل ساخت. چشمه‌علی و شهر ری؛ ستون فقرات تمدنی هشت‌هزارساله نمی‌توان از دیرینگی تهران سخن گفت و چشم بر شهر ری و تپه‌های تاریخی آن بست.

در حقیقت، تهران تا سده‌های میانی اسلامی، قریه‌ای وابسته، با باغ‌های انار و خانه‌های زیرزمینی، در حاشیه شمالی ری بزرگ به شمار می‌رفت. تپه چشمه‌علی ری که نخستین بار در سال‌های ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۵ خورشیدی توسط اریک اشمیت آمریکایی به‌طور گسترده کاوش شد، کلید فهم گاه‌نگاری فلات مرکزی ایران است.

لایه‌نگاری‌های دقیق در عمق ده متری ترانشه‌های چشمه‌علی، توالی زیست را از اواخر دوره نوسنگی متأخر (حدود ۵۳۰۰ پیش از میلاد / بیش از هفت تا هشت هزار سال پیش) تا دوره‌های کالکولیتیک، عصر آهن، اشکانی و قرون نخستین اسلامی مستند کرده است. سفال سرخ‌رنگ و ظریف منقوش با مایه‌های حیوانی و هندسی به رنگ سیاه و قهوه‌ای، که در ادبیات باستان‌شناسی به «فرهنگ چشمه‌علی» شهرت یافته، الگوی سفالگری سراسر فلات مرکزی و دشت قزوین است.

علاوه بر این، کاوش‌ها و بررسی‌های سطحی جدید در مناطقی نظیر تپه قمی‌آباد و حاشیه دشت ری، دست‌افزارهای سنگی مرتبط با پارینه‌سنگی میانه و جدید را نمایان کرده که حاکی از تردد و زیست شکارچیان و گردآورندگان خوراک در بازه‌های زمانی بین ۴۰ تا ۸۰ هزار سال پیش در این پهنه است. اگرچه این شواهد پارینه‌سنگی نشان‌دهنده یکجانشینی و تمدن شهری نیست، اما اثبات می‌کند که دشت تهران همواره یکی از مساعدترین زیست‌بوم‌های سکونت انسانی در طول تاریخ زمین‌ساختی منطقه بوده است.

چشم‌انداز آینده؛ تهران در ترازوی هویت، توسعه و چالش‌های زیست‌محیطی تقارن گرامیداشت روز تهران در تقویم ملی با اسناد هویتی متنوع، مسئولیت مدیران و شهروندان را نسبت به این جغرافیای تاریخی دوچندان می‌کند. پایتختی که ریشه در مدنیت چشمه‌علی، فرهنگ آهن قیطریه، رنج‌های بانوی مولوی و خون‌های ریخته‌شده در پای درخت مشروطیت دارد، امروز درگیر چالش‌های حادی از قبیل فرونشست زمین در دشت‌های جنوبی، تخریب بناهای قاجاری و پهلوی، گسست پیوندهای همسایگی و بحران آلودگی هواست.

بزرگداشت چهاردهم مهر نباید به نمایش‌های صوری و تبلیغات محیطی محدود بماند. توسعه پایدار این کهن‌شهر در گرو آشتی دادن معماری و ساختار مدرن شهری با لایه‌های میراثی و معنایی آن است.

ایجاد پایگاه‌های دائمی باستان‌شناسی شهری، حفظ بافت تاریخی حصار ناصری، ساماندهی پهنه‌های کهن ری و تبدیل روایت‌های تاریخی به آگاهی عمومی، شروط بنیادین بازگشت حیات به کالبد شهری است که هفت هزار سال بار زیست انسان را بر دوش کشیده و بیش از یک سده است که به‌عنوان کانون تحولات سیاسی و اجتماعی ایران معاصر ایفای نقش می‌کند؛ و در کمتر از 50 سال سه جنگ را پشت سر گذاشته که زخمهای دوتای آخری هنوز بر پیکرش تازه است. روز تهران، روز پیوند تاریخ خاموش زمین با رسالت بیدار شهروندی است.