قیمت لحظهایهمه قیمتها
گلایه کارگردان تئاتر از چهره‌محوری در تئاتر
علی پیمان، کارگردان تئاتر با اشاره به دشواری فعالیت گروه‌های جوان تئاتری گفت: افزایش هزینه‌های تولید، چهره‌محوری و کمرنگ شدن تئاتر دانشگاهی، مسیر فعالیت و کشف استعدادهای جدید را سخت کرده است و امروز «هم تئاتر کار کردن سخت شده و هم تئاتر دیدن».
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، نمایش «تَن در تَنِ ایران» به کارگردانی علی پیمان یکی از آثاری است که در جشنواره تئاتر مقاومت روی صحنه می‌رود؛ نمایشی که هنوز اجرای عمومی نداشته و روایت آن در بستر جنگ‌های اخیر شکل می‌گیرد. داستان نمایش درباره دو نیروی پدافند هوایی ارتش ایران است که در شرایطی بحرانی، آخرین مدافعان آسمان تهران هستند و باید ۴۸ ساعت بدون خواب، آسمان پایتخت را زیر نظر داشته باشند.
در کنار این روایت معاصر، شخصیت‌های اسطوره‌ای «ایران‌خانم» و «آرش کمانگیر» نیز وارد داستان می‌شوند تا حماسه آرش با روایت مدافعان امروز ایران پیوند بخورد. پیمان معتقد است حضور این نمایش در جشنواره مقاومت و مهم‌تر از آن، اجرای ۱۰ شب آن، می‌تواند فرصتی برای ارتباط بیشتر بدنه تئاتر و مردم با آثار این جشنواره باشد.
این کارگردان که پیش از این نیز به عنوان بازیگر در نمایش «پروانه ناقوس» در جشنواره تئاتر مقاومت حضور داشته است، درباره تجربه حضور در این جشنواره، وضعیت گروه‌های جوان تئاتری، اقتصاد تئاتر، چهره‌محوری و دشواری مسیر کشف استعدادهای جدید سخن گفت.
آرش کمانگیر از دل تاریخ به تهران می‌آید علی پیمان درباره نمایش «تَن در تَنِ ایران» توضیح داد: این نمایش پیش از این اجرا نشده و داستان آن درباره دو نیروی پدافند هوایی ارتش ایران است که گویی آخرین نیروهای پدافند هوایی کشور در جریان دو جنگ اخیر هستند. وی افزود: این دو شخصیت در نمایش ۴۸ ساعت نخوابیده‌اند و نباید بخوابند، چرا که اگر آنها خوابشان ببرد، آسمان تهران از دست می‌رود و در اختیار دشمن قرار می‌گیرد.
در طول نمایش نیز این دو شخصیت با روش‌های مختلف تلاش می‌کنند خودشان را بیدار نگه دارند که بخشی از این شیوه‌ها در جریان اجرا برای مخاطب به نمایش گذاشته می‌شود. این کارگردان ادامه داد: در کنار این دو شخصیت، دو شخصیت تاریخی و اسطوره‌ای یعنی «ایران‌خانم» و «آرش کمانگیر» نیز در نمایش حضور دارند.
ایران‌خانم قصه حماسه آرش را روایت می‌کند و شخصیت آرش نیز در همان لحظاتی که قرار است تیر را پرتاب کند و مرز ایران و توران را مشخص کند، با بدن و دیالوگ، این روایت را به مخاطب منتقل می‌کند. پیمان گفت: در نهایت این دو روایت به یکدیگر می‌رسند و آرش کمانگیر وارد تهران امروز می‌شود؛ گویی از دل تاریخ آمده است تا در کنار نیروهای پدافند هوایی امروز، برای حفظ آسمان ایران تلاش کند.
در واقع تلاش کردیم قصه امروز را با قصه‌های تاریخی و حماسی ایران تلفیق کنیم.
اجرای عمومی؛ اتفاق مثبت جشنواره مقاومت کارگردان «تَن در تَنِ ایران» درباره حضور این اثر در جشنواره تئاتر مقاومت نیز اظهار کرد: من دو سال پیش به عنوان بازیگر با نمایش «پروانه ناقوس» در جشنواره مقاومت حضور داشتم. به نظرم باید منتظر ماند و دید این دوره در نهایت چه اتفاقی برای جشنواره می‌افتد، اما اینکه آثار جشنواره امکان اجرای عمومی پیدا می‌کنند، اتفاق خوبی است.
وی افزود: اینکه یک نمایش ۱۰ شب اجرای عمومی داشته باشد باعث می‌شود بدنه تئاتر نیز بتواند آثار را ببیند و مردم هم با آنها ارتباط برقرار کنند. به نظرم این اتفاق مثبتی است و می‌تواند به ارتباط بیشتر جشنواره با مخاطبان کمک کند.
اقتصاد؛ مهم‌ترین مسئله تئاتر امروز پیمان درباره مهم‌ترین مشکل یک کارگردان جوان تئاتر گفت: من از بدنه تئاتر دانشگاهی آمده‌ام و هنوز هم جوان هستم. از نگاه من، کار برای گروه‌های جوان بسیار سخت شده است و یکی از دلایل آن هزینه بالای پلاتو و سالن‌هاست.
وی ادامه داد: از طرف دیگر، بسیاری از سالن‌ها و تهیه‌کنندگان به سمت حضور بازیگر چهره رفته‌اند و گاهی تصور می‌شود کاری که ساخته می‌شود حتماً باید چهره داشته باشد یا تبلیغات بسیار گسترده‌ای برای آن انجام شود. در نتیجه تئاتر تا حد زیادی به سمت شو رفته و بخش هنری آن تحت تأثیر قرار گرفته است.
این کارگردان تأکید کرد: گروه‌های جوان و دانشجویی طبیعتاً نمی‌توانند با چنین شرایطی رقابت کنند. نمی‌گویم حضور چهره‌ها بد است، اما چهره به هیچ عنوان تضمین‌کننده کیفیت یک اثر نیست و این مسئله بیشترین ضربه را به بچه‌های جوان و دانشگاهی تئاتر می‌زند.
تئاتر دانشگاهی و مسیر سخت کشف استعدادها وی با اشاره به نقش تئاتر دانشگاهی در معرفی نسل‌های جدید هنرمندان گفت: تقریباً همه کسانی که امروز در بدنه تئاتر حضور دارند، یک روز از تئاتر دانشگاهی آمده‌اند. وقتی تئاتر دانشگاهی چند سال برگزار نمی‌شود، طبیعی است که کشف استعدادها نیز سخت‌تر شود.
پیمان افزود: وقتی یک گروه جوان برای گرفتن سالن مراجعه می‌کند، گاهی به جای اینکه کیفیت کار بررسی شود، مسائل دیگری مورد توجه قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی کار برای بچه‌های جوان تئاتر سخت‌تر شده است.
وی درباره حذف برخی آثار از چرخه اجرا پس از جشنواره‌ها نیز گفت: به نظرم یکی از مشکلات این است که بعضی آثار صرفاً برای جشنواره تولید می‌شوند. وقتی یک اثر با سیاست‌های دقیق یک جشنواره ساخته شود، ممکن است هدف اصلی تولید اثر برای مخاطب نباشد و صرفاً برای حضور در جشنواره، گرفتن جایزه یا اجرای محدود تولید شود.
این کارگردان ادامه داد: من معتقدم یک هنرمند باید کاری را برای اجرای عمومی تولید کند و اگر آن اثر با موضوع یک جشنواره همخوانی داشت، در آن جشنواره حضور پیدا کند. اینکه از ابتدا اثر را صرفاً برای یک جشنواره تولید کنیم، به نظرم مسیر درستی نیست.
۱۰ شب اجرا می‌تواند به ماندگاری آثار کمک کند پیمان درباره اجرای عمومی آثار جشنواره مقاومت نیز بیان کرد: به نظرم اتفاقی که در جشنواره مقاومت افتاده، اگر ادامه پیدا کند، می‌تواند مثبت باشد. البته این اتفاق هنوز در ابتدای مسیر است، اما اینکه گروه‌ها بعد از جشنواره فرصت اجرای ۱۰ شب را دارند، اتفاق مهمی است.
وی افزود: از طرف دیگر، تبلیغات جشنواره نیز باید بیشتر باشد. وقتی برای یک جشنواره اثری تولید می‌شود، دبیرخانه و خود جشنواره می‌توانند کمک کنند که مردم آن اثر را بشناسند و برای تماشای آن به سالن بیایند.
پیمان درباره حمایت مالی از گروه‌های نمایشی نیز گفت: مبلغی که برای تولید یک اثر در جشنواره پرداخت می‌شود، با توجه به هزینه‌های امروز تئاتر رقم خیلی عجیب و بزرگی نیست. برای همین بهتر است این حمایت به شکلی باشد که اثر بتواند بعد از جشنواره نیز به حیات خودش ادامه دهد.
هم تئاتر کار کردن سخت شده هم تئاتر دیدن این کارگردان در پاسخ به این پرسش که اگر بخواهد تئاتر امروز ایران را در یک جمله توصیف کند، گفت: «اقتصاد، اقتصاد تئاتر.» وی توضیح داد: به نظرم زندگی تئاتری‌ها سخت شده است.
در اجرای قبلی من هفت بازیگر داشتیم که پنج نفر از آنها در کنار تئاتر، در اسنپ کار می‌کردند. این نشان می‌دهد که شرایط اقتصادی برای بچه‌های تئاتر چقدر دشوار شده است.
پیمان ادامه داد: به نظرم هم تئاتر کار کردن سخت شده و هم تئاتر دیدن. خود من اگر بخواهم امروز یک تئاتر ببینم، ممکن است با بلیت یک میلیون تومانی مواجه شوم.
برای یک نسل جوان یا دانشجو، پرداخت چنین هزینه‌ای برای تماشای تئاتر بسیار سخت است. وی تأکید کرد: شاید یک استاد دانشگاه یا فردی که سال‌ها در این حوزه فعالیت کرده بتواند بیشتر تئاتر ببیند، اما برای نسل جوان و دانشجو هم دیدن تئاتر و هم کار کردن در تئاتر سخت شده است.
نسل جدید بی‌استعداد نیست، فرصت شکوفایی ندارد پیمان در پایان گفت: به نظرم اینکه نسل جدید وارد تئاتر نمی‌شود، به معنای بی‌استعدادی یا بی‌سوادی آنها نیست. شرایط اجتماعی و اقتصادی باعث شده بچه‌ها نتوانند استعدادشان را آن‌طور که باید شکوفا کنند.
بسیاری از این جوان‌ها توانایی دارند، اما وقتی امکان تمرین، تولید، اجرا و حتی تماشای آثار دیگران برایشان سخت می‌شود، طبیعی است که مسیر رشدشان نیز دشوار شود. خود من هم خوش‌شانس بودم که کار قبلی‌ام با استقبال و فروش مواجه شد، اما نمی‌توان انتظار داشت همه گروه‌های جوان از چنین شرایطی برخوردار باشند.
بمنظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های « کافه بازار » و « مایکت » دانلود و نصب کنید.
