از چای و بیسکویت تا نوبل ادبیات؛ روز عادی نویسنده‌ای که غافلگیر شد

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، جنی ریدن از بنیاد نوبل در ابتدای این گفت‌وگو ضمن تبریک به نویسنده، از او پرسید که در لحظه دریافت خبر برنده شدن جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ چه احساسی داشته و چگونه از این اتفاق مطلع شده است؟ کارسون در پاسخ گفت: «فقط دارم بیسکویت می‌خورم و یک فنجان چای می‌نوشم.

هنوز اتفاق دراماتیکی نیفتاده است. هنوز صبح است.

در آشپزخانه نشسته‌ام، مجله "لندن ریویو آو بوکس" را می‌خوانم و چای می‌نوشم. متوجه شدم که کف خانه به جارو کردن نیاز دارد، بنابراین سریع از جایم بلند شدم تا آن را جارو کنم.

بعد هم این همه تماس تلفنی شروع شد که مدام قطعشان می‌کردم، چون عادت دارم هر وقت تلفن زنگ می‌خورد، آن را خاموش کنم.» رابرت کوری - همسر این نویسنده - نیز در میان صحبت‌ها وارد گفت‌وگو شد و با لحنی شوخ‌طبعانه گفت: «من همسرش هستم و او به من بدهکار است، چون من بودم که وادارش کردم با شماره شما تماس بگیرد.»

کارسون در ادامه توضیح داد: «بله؛ او به تلفن جواب می‌دهد و بعد از من می‌خواهد تماس بگیرم. به نظرم همه‌چیز کمی دیوانه‌وار است.

فکر می‌کنم همه شما دیوانه‌اید.» وقتی مصاحبه‌کننده از او پرسید چرا این اتفاق برایش چنین عجیب و باورنکردنی است و آیا انتظار دریافت این جایزه را نداشته است؟

کارسون پاسخ داد: «خب، آخر چه کسی ممکن است انتظار چنین چیزی را داشته باشد؟» این نویسنده در پاسخ به پرسشی درباره محل زندگی‌اش گفت در ریکیاویک - پایتخت ایسلند - زندگی می‌کند؛ خانه‌ای در کنار دریا که چشم‌اندازی رو به آب‌های شمالگان دارد.

او سپس افزود: «ببخشید که برای شما چندان دراماتیک رفتار نمی‌کنم. اینجا فقط یک روز عادی است.»

کارسون در پاسخ به این پرسش که جایزه نوبل چه معنایی برای او دارد؟ گفت که هنوز به این موضوع فکر نکرده است.

او توضیح داد که در حال حاضر بیشتر به این فکر می‌کنند که پول جایزه را چگونه به دیگران ببخشند: «هنوز به آن فکر نکرده‌ام. فقط داریم به راه‌هایی برای بخشیدن پول جایزه فکر می‌کنیم.

دوستی داریم که به خانه نیاز دارد و ما هم همیشه کمک‌های زیادی به سازمان پزشکان بدون مرز می‌کنیم. از این جور کارها.»

وقتی از این نویسنده سوال شد که چگونه این خبر غیرمنتظره را جشن خواهد گرفت، پاسخ داد: «می‌خواهیم به جنگل برویم و قدم بزنیم تا مجبور نباشیم به تلفن جواب بدهیم؛ راستش را بخواهید، می‌خواهیم به سکوت گوش بسپاریم.» بخش دیگری از این گفت‌وگو به آثار و شیوه نویسندگی کارسون اختصاص داشت.

وقتی از او خواسته شد، نویسندگی خود را برای کسانی که آشنایی چندانی با آثارش ندارند توصیف کند، پاسخ داد: «ناخواسته؛ این‌طور توصیفش می‌کنم. من همیشه سعی می‌کنم کار دیگری انجام بدهم.»

در ادامه، مصاحبه‌کننده از او پرسیده شد، کسی که بخواهد با کتاب‌ها و آثارش آشنا شود، بهتر است از کجا شروع کند؟ کارسون گفت: «نمی‌دانم.

تقریبا از هر جایی می‌شود؟ شروع کرد.

بیشتر مردم زندگی‌نامه خودنوشت را می‌خوانند. خودم آن را خوانده‌ام و به نظرم قابل‌فهم است.

اما نمی‌دانم؛ من همیشه می‌گویم از میانه شروع کنید.» او درباره چگونگی آغاز یک پروژه تازه نویسندگی نیز بار دیگر تکرار اظهار کرد: «از میانه شروع کنید.

این تنها قاعده‌ای است که دارم.» وقتی مصاحبه‌کننده از او خواست این توصیه را بیشتر توضیح دهد، گفت: «هر معنایی که می‌خواهید از آن برداشت کنید؛ میانه را پیدا کنید و از همان‌جا شروع کنید.»

کارسون که در حوزه ادبیات و زبان‌های کلاسیک نیز فعالیت داشته است، در پاسخ به پرسشی درباره منابع الهام خود تنها یک نام را مطرح کرد: «هومر»! مصاحبه‌کننده با اشاره به اینکه او از داستان‌های کلاسیک در آثارش استفاده کرده و آنها را در بستری امروزی قرار داده است، پرسید چرا این داستان‌ها همچنان برای مخاطبان امروز اهمیت دارند و کارسون در پاسخی متفاوت گفت: «اهمیتی ندارند.

فکر نمی‌کنم به مرتبط بودن علاقه‌ای داشته باشم. چیزی که برایم اهمیت دارد این است که ما برای آنها مرتبط باشیم.»

این پاسخ، نگاه متفاوت او به رابطه ادبیات کلاسیک و جهان معاصر را نشان می‌دهد؛ نگاهی که به‌جای اصرار بر امروزی کردن آثار گذشته، بر ضرورت یافتن نسبتی میان انسان امروز و جهان ادبیات کلاسیک تأکید دارد. در بخش دیگری از مصاحبه، جنی ریدن به اظهارات پیشین کارسون درباره اهمیت پرهیز از ملال و بی‌حوصلگی اشاره کرد و از او پرسید چرا این موضوع برایش اهمیت دارد و کارسون پاسخ داد: «خب، هیچ‌کس دوست ندارد حوصله‌اش سر برود، مگر نه؟

شما سعی نمی‌کنید از آن دوری کنید؟» او در ادامه توضیح داد: «آن‌قدرها هم مهم نیست.

فقط یکی از معیارهایی است که بر اساس آن تصمیم می‌گیرم در ادامه روز چه کاری انجام بدهم؛ مثلا کف خانه را جارو کنم یا هومر بخوانم. بیشتر وقت‌ها مسئله این است که از ملال دوری کنم.

زندگی خسته‌کننده است.» این نویسنده در پایان، هنگامی که از او خواسته شد پیامی برای کسانی که آرزوی نویسنده شدن دارند، مطرح کند، بار دیگر بر توصیه همیشگی خود تأکید کرد: «نه، همان حرف قبلی؛ از میانه شروع کنید.»

آکادمی سوئد، آن کارسون را «برای مجموعه‌ آثار جسورانه و مبتکرانه‌ که در گفت‌وگویی بازیگوشانه با سنت کلاسیک، فرم‌های تازه‌ای برای ادبیات معاصر پدید آورده است» به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۲۶ معرفی کرد.