به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، فاطمه مرادزاده؛ من دلم چنین ایمانی می‌خواهد؛ ایمانِ غزه‌ای؛ شبیه چیزی که مردم غزه به آن مومن هستند و در غربتِ این سلاخیِ بی‌وقفه، «صبور» «ایستاده» نگه‌شان داشته است؛ ایمانی پیامبرگونه!... مثل ایمان مردِ میانسالِ داغ‌دیده‌ای که با شنیدن خبر سلاخی‌شدن فرزند، بر زمین می‌افتد و پیشانی روی خاک می‌ساید و شکوفه شُکر با عطر نور از لبانش تراوش می‌کند.

جنس ایمانشان را فقط لابه‌لای صفحات و آیه‌های قرآن می‌توانی ببینی؛ مثل آنجا که خداوند رنجِ عظیمِ توام با صبر و شُکرِ پیامبرش؛ محمد(ص) را در آیه 3 سوره شعراء اینگونه به تصویر می‌کشد: «لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا یَكُونُوا مُؤْمِنِینَ»، که معنای خودمانی‌اش می‌شود اینکه «یا رسول‌الله قرار نیست خودت را چنین به مشقت و اندوه بیندازی! تو داری خودت را از بین می‌بری عزیزم».

یا وقتی آیه به آیه از صبر یوسفِ نبی و موسی و عیسی و یعقوب و ایوب و... می‌گوید و اندوه و رنجی که در برابر فرعونیان و فتنه‌ها و بلایا و سختی‌ها و امتِ نه‌چندان همراه، به جان خریده و استقامت کردند و جای شِکوه، شُکوه «شُکر» و «رضا» را به تماشا گذاشتند.

حالا هزار و چهارصد و اندی سال پس از نزول آیه‌های صبر و استقامتِ و روایت قصه حاملانِ رنج‌های عظیم و صابران و شاکران بی‌بدیل، الگوهای پیامبرگونه دوباره سر برآورده‌اند؛ پیامبرهایی خرد و کلان در گوشه‌ای از این سیاره خمود و طغیان‌کرده و آلوده به کفر و شرک و نفاق؛ در غزه‌ای که هم رنجش مثل رنج‌های ایوبِ نبی بر جهان آشکار است و هم گوش‌ها به روی دادخواهی‌اش بسته و تیرهای ملامت به سویش روان!

راستی قصه ایوبِ پیامبر را که در خاطر دارید؟... پیامبری که به انواع بلایا و رنج‌ها آزموده شد؛ به داغ مرگ فرزندان، نابودی خانه و اموال و دام و مزارع و بیماری سخت و زخم و جراحتی که سرتاسر بدنش را پوشاند و کرم آورد و بوی تعفنِ بدنِ کرم‌افتاده چنان در اطرافش پیچید که امت از هم‌صحبتی‌اش روبرگردانده و با اکراه نبیِ خدا را به مزبله ای بیرون آبادی بردند تا دور از حیات شاداب آنها، چون زباله‌ای در میان زباله‌ها جان بدهد و لابد به عقوبت گناهی که او را به این مرتبه از پستی رسانده، گرفتار بشود!

پاسخ ایوب اما به داغ فرزند و نابودیِ هست‌ونیست و بیماری و دربه‌دری و آوارگی و پشت‌کردن هم‌کیشان و هم‌نوعان، «تسلیم» و «رضا» بود و شُکر مکرر و پیشانی به خاک ساییدن!

غزه؛ سرزمینی که در آن پیامبر می‌روید؛ «ایوب‌»های بلاکشیده‌ی شکرگزار