برخی از هنرمندان و فعالان موسیقی طی روزهای گذشته به واسطه نوع فعالیتی که در این حوزه دارند، مطالب مختلفی را در صفحه های شخصی شان منتشر کردند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، فرآیند تولید و ارائه آثار و محصولات موسیقایی و حاشیه‌های ریز و درشت دنیای موسیقی طی سال‌های اخیر تبدیل به «فرصت» و «چالش» مهم و جالب توجهی شد که بسیاری از دست‌اندرکاران و فعالان عرصه موسیقی را بر آن داشت تا فارغ از رسانه‌های رسمی به ارائه و انعکاس فعالیت‌های موسیقایی خود در بسترهای متنوع «فضای مجازی» بپردازند و در این مسیر بسیار مهم و مؤثر بر افکار عمومی جامعه، حضور چشمگیری داشته باشند. حضوری که بعضاً برای آنها دربرگیرنده اتفاقات مبارک و ارزشمندی در جهت معرفی خود و محصولات موسیقایی‌شان شد و در برخی موارد هم باعث دردسرهای زیادی شد که می‌تواند در ابعاد مختلف اجتماعی و فرهنگی‌اش مورد بررسی و واکاوی بیشتری قرار گیرد.
شرایطی با اهمیت که اکنون نمی‌توان به راحتی از آنچه در این بستر رسانه‌ای روی می‌دهد، بی‌تفاوت گذشت. چارچوبی چالش برانگیز و پر از فراز و نشیب‌های عجیب و غریب که تبدیل به اقیانوس پهناور و بی‌انتهایی شده که هر چه قدر در آن حضور داشته باشیم، بیشتر متوجه ابعاد پیچیده آن می‌شویم.
اتفاقی که در دنیای موسیقی فرآیند بسیار پررنگی دارد و تقریباً تمامی فعالان موسیقی را بر آن داشته تا در این راه پر پیچ و خم اما جذاب برای مخاطب، به معرفی و به اصطلاح بیگانه «پرزنت» محصولات و دیدگاه‌های خود بپردازند. مسیری که شاید بیان بسیاری از آنها در قالب رسمی خبرگزاری‌ها و رسانه‌های رسمی کشور جایگاهی نداشته باشد، اما دربرگیرنده ابعادی است که می‌تواند برای طرفداران و دوستداران موسیقی مشتمل بر رویدادهای مکتوب و تصویر جالب توجهی باشد.
اتفاقاً ظهور و بروز چنین شرایطی است که هم موجب رشد و تولید اخبار و نوشتارها و تصویرهای به اصطلاح «زرد» و «غیرقابل انتشار در رسانه‌های رسمی» شده و هم ایجاد کننده فضای رقابتی بین رسانه‌های رسمی و رسانه‌های فعال در فضای مجازی است که این مسائل نیز دربرگیرنده ملاحظات فراوانی است. ملاحظاتی که می‌تواند ویترین حواشی و اظهارنظرهایی باشد که رجوع به آنها با در نظر گرفتن ملاحظات و باید و نبایدهایش امری اجتناب‌ناپذیر است.
یک هفته با فضای مجازی موسیقی عنوان سلسله گزارش‌های هفتگی سرویس هنر برای مرور متن و حاشیه برخی رویدادهای موسیقایی از پنجره فضای مجازی است که در روزهای پایانی هر هفته با استفاده از مطالب منتشر شده هنرمندان و فعالان عرصه موسیقی کشورمان در بسترهای مختلف فضای مجازی پیش روی مخاطبان قرار می‌گیرد.
فرزاد فرزین؛ چیزی فراتر در راهه!
فرزاد فرزین خواننده موسیقی پاپ که طی ماه های گذشته فعالیت کمتری در حوزه های مربوط به موسیقی داشت، با انتشار ویدئویی که نشان از تمرین با همراهی یک ارکستر بزرگ را داشت به طرفدارانش نوید برگزاری پروژه جدیدی داده است.
وی همراه با انتشار این فیلم نوشت: این تنها بخشی از مراحل آماده سازی یکی از بزرگ ترین و متفاوت ترین رویدادهای زنده موسیقی است. پس از ۳ سال در تهران پرقدرت تر از همیشه.
او قبل تر هم نوشته بود: چیزی فراتر در راهه؛ جهان من؛ تهران پاییز ۱۴۰۵
مجتبی عسگری؛ چه کنیم زندگی است دیگر...!
مجتبی عسگری از خوانندگان مطرح موسیقی کلاسیک ایرانی که طی سال های اخیر فعالیت های متعددی را در حوزه تولید آلبوم و اجرای آثار موسیقایی ارکسترال انجام داده است در آستانه کنسرت «سحرخوانی» که طی روزهای هفتم و هشتم آبان در تالار رودکی روی صحنه خواهد رفت، متنی را منتشر کرد.
در متن نوشته شده از سوی عسگری آمده است:
کی زندگی را از یاد برده ایم؟ مگر ما نبودیم که به استقبال طلوع می رفتیم پیش از طلوع؟
سحرخوانی از خواندن آن حرف مهم پیش از طلوع آفتاب است. خبر می دهد که امری مهم در راه است و آن شکست خاموشی است.
سحرخوانی آن جاست که شیون می گوید بخوان: به ساز و برگ می رقصم که پیش از خنده خورشید / مرا چون روح شبنم آسمان پیما کنی آخر
می گوید: بخوان؛ و از ما می پرسد کی پرشور خواندن را از یاد برده ایم؟ و ما می گوییم زندگی است دیگر، یکی را به خون جگر می پروراند و آن دیگری را به جام می
چه کنیم زندگی است دیگر.
مهرداد مهدی؛ یک دل نوشته برای خواننده «در دنیای تو چند است؟»
مهرداد مهدی نوازنده آکاردئون که طی سال های اخیر در حوزه های متفاوتی از اجراهای زنده موسیقی فعالیت می کند با انتشار عکسی که او را با همراهی روزبه رخشا خواننده فیلم «در دنیای تو چند ساعت است؟» نشان می داد، دل نوشته ای را به مناسبت این هم نوازی منتشر کرد.
در یادداشت مهرداد مهدی آمده است:
ایشان روزبه رخشا هستند. نوازنده گیتار و خواننده ای که حتما صداشون رو در فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟»
شنیدید. در قطعاتی چون «کیسه»، «اوچوم سیایه» و...
هم نوازی باشون تجربه دل انگیزی بود از همراه شدن با بخشی از گذشته و تاریخ زنده و حاضر که اکنون از نگاه امثال من غایب مانده. آنچه در نگاهم برق می زد محبت و ارتباط ایشان با مخاطب بود.
صحنه گردانی را خوب بلد بودن و هوای من را هم با عنوان نوازنده مهمان داشتن. ذوق و انرژی اجرا هم چنان در ایشان تازه است.
صدای گرمی دارن و در نگاهشان گذشته ای پیداست که جای کاویدن و ثبت و تعمق دارد. سوالی که اخیرا در تنم مور مور می کند این است که چه قدر به گذشته ای که به ما متصل است آگاه و هوشیاریم؟
نیکنام حسینی پور؛ ویولن ساز دلتنگی و شکوه
نیکنام حسینی پور مشاور وزیر فرهنگ و مدیر مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هم در یکی از تازه ترین پست های خود در فضای مجازی ضمن انتشار فیلمی که در آن یک هنرمند جوان مشغول نوازندگی ویولن است، با تیتر «ویولن ساز دلتنگی و شکوه» نوشته است:
ویولن یکی از ظریف تری و پرظرفیت ترین سازهای موسیقی جهان است؛ سازی که با چهار سیم و آرشه ای ساده می تواند از نجواهای عاشقانه تا فریادهای حماسی را روایت کند. صدای ویولن گاه به گریه انسان می ماند و گاه به شور زندگی؛ گویی چوب و سیم زبان پنهان احساسات آدمی می شوند.
در ایران استادانی چون ابوالحسن صبا، حبیب الله بدیعی، پرویز یاحقی و همایون خرم با نغمه های ماندگار خود ویولن را به یکی از صمیمیترین صداهای موسیقی ایران بدل کرده اند.
اما ویولن در موسیقی لری، حکایتی دیگر دارد. اینجا ساز، تنها ساز نیست.
راوی رنج و شادی مردمان زاگرس است. ناله های سوزناک و نغمه های پرشور آن، با زندگی ایل، دلتنگی های عاشقانه و حماسه های قومی در آمیخته است.
آرشه بر سیم ها می لغزد. گویی کوه های دنا به سخن در می آیند و صدای تاریخ از دل زاگرس بر می خیزد.
ویولن در دست هنرمند چوب و سیم نیست؛ تبش قلب یک ملت است و در موسیقی لری، گویی خود زاگرس است که با زبان عشق و اندوه سخن می گوید.
