از 9 اسفند تا 14 آبان، شب‌های زیادی گذشته است؛ شب‌هایی با حال‌وهوای بیعت که هر کدام طعم پیروزی می‌دادند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، پنجشنبه چهاردهم آبان‌ماه، خیابان‌های ایران دویست‌وپنجاهمین شب حضور مردمی را پشت سر می‌گذارند؛ 250 شبی که از نهم اسفند 1404 و پس از شهادت قائد امت ملت ایران آغاز شد و در تمام این مدت، با وجود فراز و نشیب‌های فراوان، ادامه پیدا کرد. مردمی که از همان ساعات نخست بعد از شهادت رهبرشان، با این که عزادار و داغدار بودند، به خیابان آمدند تا در گام اول وفاداری خود با سرزمین‌شان ایران و سپس بیعت خود با رهبر خود حضرت آیت الله مجتبی خامنه‌ای را اعلام کنند.
حالا پس از گذشت بیش از هشت ماه از همان شب آغاز، خیابان‌ها همچنان شلوغ است و مردم بیعت خود را محکم‌تر می‌کنند.
تجمعات مردمی به 250 شب رسید؛ این تعداد شب‌ها بیش از آنکه صرفاً یک عدد در تقویم باشد، یادآور مسیری طولانی است که در این 8 ماه طی شده است. این حضور از روزهایی آغاز شد که کشور در سوگ شهادت رهبر خود بود و خیلی زود با روزهای جنگ، بمباران و شرایط دشوار آن روزها گره خورد.
با این حال، حتی صدای انفجارها و روزهای پرالتهاب جنگ هم نتوانست این تجمعات را متوقف کند. پس از آن نیز گرمای تابستان و گذر روزها، از تعداد شب‌های حضور کم نکرد.
شاید بتوان گفت مهم‌ترین ویژگی این تجمعات، همین استمرار باشد؛ اینکه حضور مردم به چند شب و چند مناسبت محدود نماند و با گذشت زمان به بخشی از فضای شبانه شهرهای کشور تبدیل شد. 250 شب حضور، یعنی مردمی که بارها فرصت بازگشت به زندگی روزمره و فاصله گرفتن از خیابان را داشته‌اند، اما همچنان شب‌های خود را به حضور در این تجمعات اختصاص داده‌اند.
این سبک زندگی جدید برای مردم ایران نه تنها ترک نشد، بلکه هر شب پرشورتر و پرمعرفت‌تر شد. 250 شب، زمان کمی نیست.
روزمرگی می‌تواند هر حضوری را کمرنگ کند و گذر زمان ممکن است شور روزهای نخست را تحت تأثیر قرار دهد؛ اما ادامه این تجمعات نشان می‌دهد که مردم ایران، آن را همچنان یک وظیفه مهم می‌دانند. خیابان برای آنان محلی است تا بار دیگر بر بیعت خود تأکید کنند و نشان دهند که فقدان جانسوز رهبر شهید، خللی در اراده‌شان برای ادامه این مسیر ایجاد نکرده است.
در این مدت اتفاقات زیادی رخ داده است. کشور روزهای سختی را پشت سر گذاشته و فضای سیاسی و اجتماعی تحولات مختلفی را تجربه کرده است.
بارها و بارها دیدیم که دشمن چگونه تلاش کرد خیابان را تضعیف کند، سیاست دوقطبی‌سازی در پیش گرفت، عده‌ای را تندرو نامید و تلاش کرد از این طریق ناامیدی را به جامعه تزریق کند، اما آنچه در این میان ثابت مانده، دو چیز است: حفظ سنگر خیابان و یک پیام اصلی؛ وفاداری به رهبر انقلاب و تأکید بر ادامه راه رهبر شهید. برای بسیاری از این افراد، حضور در تجمعات شبانه تنها یک اعلام حمایت ساده نیست؛ بلکه نوعی تجدید بیعت و تأکید دوباره بر عهدی است که پس از شهادت رهبرشان با جانشین او بسته‌اند.
عبارت "لبیک یا خامنه‌ای" بدون تغییر ماند و تنها در کنار "لبیک سیدعلی"، جمله جدیدی بر زبان‌ها جاری شد؛ "لبیک سیدمجتبی". در این شب‌ها، خیابان‌ها به محلی برای بازتاب پیام‌های رهبری نیز تبدیل شده‌اند.
مردم ایران، پیام‌ها و مواضع رهبرشان را دنبال می‌کنند و آن را مبنایی برای حضور و اعلام موضع خود قرار می‌دهند. تأکید بر حفظ انسجام ملی، مقاومت در برابر دشمن و ایستادگی تا رسیدن به پیروزی، از جمله محورهایی است که در این تجمعات همواره تاکید شده و تا به امروز هم ادامه داشته است.
حالا به دویست‌وپنجاهمین شب رسیده‌ایم. عددی که به‌خوبی می‌تواند ابعاد این استمرار را نشان دهد.
از نهم اسفند تا چهاردهم آبان، شب‌های زیادی گذشته است؛ شب‌هایی با حال‌وهوای متفاوت، شب‌هایی که هر کدام طعم پیروزی می‌دادند. طعم شیرین مقاومت و دفاع از وطن در برابر متجاوز بیگانه.
اکنون و در دویست‌وپنجاهمین شب، روایت‌ها متحول شده است. دشمنی که به خیال فتح ایران پای به جنگ گذاشته بود، شکست مفتضحانه‌ای از مردم کشورش خورده است و حالا عمر سیاسی‌اش را متزلزل می‌بیند.
250 شب گذشته است، اما هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن باقی مانده؛ حرف‌هایی که هر شب در خیابان‌ها و با حضور دوباره مردم تکرار می‌شود: "ما بر عهد خود ایستاده‌ایم و مسیرمان را ادامه می‌دهیم."
