میرکریمی؛ از روایت قهرمانی «رئیسعلی» تا نگاه رهبر شهید به سینمای متعهد
کارگردان شناختهشده سینمای ایران، از مراحل حساس ساخت سریال «رئیسعلی دلواری»، تجربههای جبهه، مفهوم اصیل میهندوستی و دیدگاههای ارزشی درباره رسالت فرهنگی هنر پرده برمیدارد. رضا میرکریمی، از پیشگامان روایتگری بومی، مسیر ساخت تازهترین اثر تصویری خود درباره رئیسعلی دلواری را ترسیم کرد و تأکید نمود که این پروژه اکنون وارد فاز پیشتولید شده است.…
کارگردان شناختهشده سینمای ایران، از مراحل حساس ساخت سریال «رئیسعلی دلواری»، تجربههای جبهه، مفهوم اصیل میهندوستی و دیدگاههای ارزشی درباره رسالت فرهنگی هنر پرده برمیدارد.
رضا میرکریمی، از پیشگامان روایتگری بومی، مسیر ساخت تازهترین اثر تصویری خود درباره رئیسعلی دلواری را ترسیم کرد و تأکید نمود که این پروژه اکنون وارد فاز پیشتولید شده است. به گفته او، طراحی لوکیشنها و برنامهریزی دقیق به پایان رسیده و این مرحله، ستون اصلی یک تولید موفق محسوب میشود. میرکریمی معتقد است؛ وقتی نقشه راه از پیش چیده شود، مسیر ساخت اثر هموارتر، منضبطتر و حرفهایتر خواهد بود.
این کارگردان در جستوجوی نمادی زنده برای استقلالخواهی، به سراغ شخصیت رئیسعلی دلواری رفته است؛ جوانی غیرسلسلهمراتبی و ایستاده در برابر استعمار. میرکریمی میگوید: «در دورانی که ساختار مرکزی قدرت سست بود و حتی نام این قهرمان در فهرست یاغیان ثبت شده بود، او دفاع از استقلال را یک تکلیف فردی و غیرقابلمذاکره میدانست.» این نگاه، پیامی روشن برای نسل امروز دارد: میهندوستی، ریشه در تعهد شخصی، خودباوری و عملگرایی دارد، نه شعارهای توخالی.
میرکریمی سپس پرده از تجربههای ناب خود در دفاع مقدس برمیدارد. حضور او در جبههها از هفدهسالگی آغاز شد و سالها ادامه یافت؛ دورانی که سربازان جبهه، نه نظامیهای حرفهای، بلکه نانوایان، نقاشان و دانشآموزانی بودند که با آموزشهای فشرده، در برابر ارتشهای سازمانیافته ایستادند. او تأکید میکند که هدف دشمن، ضربه به تمامیت ارضی و هویت ایران بود، اما این مردم عادی بودند که با ایثار و همبستگی خود، مفهوم مقدس «وطن» را زنده نگه داشتند.
از نگاه این هنرمند متعهد، ایران فراتر از یک مرز جغرافیایی است؛ تمدنی کهن، فرزند ارشد تاریخ و حامل مسئولیتی سنگین در عرصه فرهنگ و هویت است. به باور او، جامعه ایران امروز در یکی از پختهترین دورههای تاریخی خود قرار دارد و تحلیلهای سطحی بیرونی درباره رفتار اجتماعی ایرانیان، ریشه در ناآشنایی با عمق این فرهنگ و گفتمان مقاومت دارد.
میرکریمی همچنین به مسئله فاصله برخی روشنفکران با واقعیتهای کف جامعه پرداخت و دوری از حمایت از پیشرفتهای ملی را نوعی بیمسئولیتی نسبت به وطن دانست. او خاطرنشان کرد که تردید یا دوگانگی، نباید جایگزین تعهد به ساختن ایران شود.
در بخش پایانی، کارگردان «یک حبه قند» به خاطرهای از سفر مشترکش با عباس کیارستمی به اسپانیا اشاره کرد؛ جایی که بیشتر پرسشها حول محور محدودیتها و سانسور در سینمای ایران میچرخید. میرکریمی روایت کیارستمی را یادآوری میکند که سینمای ایران همواره با بومیسازی چارچوبها، زبانی جهانی خلق کرده و این خطوط راهنما، نه مانع، بلکه بستری برای خلاقیت متعهد و اصیل بودهاند. این نگاه، امروز بیش از هر زمان دیگری، راهنمای نسل جدید هنرمندان برای روایتهای اثرگذار و همسو با ارزشهای انقلابی است.
