مریم کاظمزاده، روایتگر لالاییهای مادران خرمشهری در سوگ فرزندانشان و تجلی حماسهی مقاومت در خرمشهر است.
34 سال از فتح غرورآفرین خرمشهر میگذرد؛ فتحی که امام خمینی (ره) آن را «خدا آزاد کرد» نامید. این پیروزی بزرگ، نهتنها یک رویداد تاریخی، بلکه سرآغاز مکتبی از مقاومت برای ملت ایران بود؛ مکتبی که همچنان در برابر دشمنان، الهامبخش است. خرمشهر به جهانیان نشان داد که دوران تجاوز و چپاول خاک ایران به سر آمده است.
از سوم خرداد سال 61 تا به امروز، روح مقاومت در ملت ایران زنده است و با قدرت به راه خود ادامه میدهد. مادران این سرزمین، ادامهدهندهی راه همان شیرزنانی هستند که مریم کاظمزاده از آنها میگوید:
در بهمنماه 61، پس از آزادسازی نسبی خرمشهر، به این شهر سفر کردم. فرصتی دست داد تا همراه خانوادههای معظم شهدا به خرمشهر بروم.
آن شب، مادران داغدیده که پس از مدتها یکدیگر را یافته بودند، تا صبح بیدار بودند. پیوند آنها، خون فرزندانشان بود؛ کسانی که برای حفظ و یا آزادسازی خرمشهر جانفشانی کردند.
خانم حاجیشاه، یکی از این مادران بود که سه فرزند خود را در راه وطن از دست داده بود. او آمده بود تا خانهاش را ببیند و بر مزار شهیدانش، شهناز و دو پسرش، فاتحه بخواند. او از شهناز، دخترش، گفت که در حوزههای علمیه تحصیل میکرد و معلم نهضت سوادآموزی بود. شهناز در هشتم مهر 59، در حالی که همراه دوستش شهناز محمدی به سنگرها غذا میبرد، به دست دشمن به شهادت رسید. مادرش، شهناز را کفن و دفن کرده بود.
پس از شهادت شهناز، محمدحسین، پسر دیگرش، نیز به شهادت رسید. محمدحسین تا آخرین روز مقاومت در خرمشهر جنگید و پیکرش هرگز پیدا نشد. پسر بزرگش ناصر نیز پس از آزادسازی خرمشهر در منطقه به شهادت رسید.
آن شب، مادران، شاعر شده بودند و لالاییهایی فیالبداهه برای فرزندانشان میخواندند. با اجازه از آنها، ضبطصوت را روشن کردم.
شهناز حاجیشاه: متولد 1339، شهادت 8 مهر 1359 خرمشهر
حسین حاجیشاه: متولد 1336، شهادت 4 آبان 1359 خرمشهر
ناصر حاجیشاه: متولد 1330، شهادت 21 مهر 1361 آبادان
